حمایت از ارتباط چندزبانه در مراقبت از دمانس

افرادی که بیش از یک زبان صحبت می‌کنند ممکن است با تغییر یافتن یا درک واژه‌ها در دمانس، به شکل متفاوتی ارتباط برقرار کنند. برخی افراد شروع می‌کنند از زبانی استفاده کنند که زودتر آموخته‌اند؛ برخی دیگر این‌طور نیستند. کمک‌کننده‌ترین گام نخست این است که بپرسید اکنون کدام زبان برای فرد راحت‌تر است و سپس از او پیروی کنید.

انجمن آلزایمر بریتانیا می‌گوید ترجیح‌های زبانی می‌تواند متفاوت باشد و پیشنهاد می‌کند از زبانی استفاده کنید که فرد معمولاً با آن ارتباط برقرار می‌کند. انجمن آلزایمر آمریکا نیز بازگشت به زبان مادری را به‌عنوان یکی از تغییرات ممکن در ارتباط برقرار کردن نام می‌برد. این تغییرات برای همه رخ نمی‌دهد و مرحلهٔ فرد را نشان نمی‌دهد.

از کدام زبان باید استفاده کنم؟

از فرد بپرسید برای این گفت‌وگو دوست دارد از کدام زبان استفاده کند. ترجیح او ممکن است بسته به موضوع، مکان یا زمان روز تغییر کند. اگر زبانش را عوض کرد، آن را مانند یک آزمون نبینید و او را مجبور نکنید به زبانی ادامه دهد که شما متوجه می‌شوید.

اگر زبانی را که او ترجیح می‌دهد بلد هستید، از واژه‌های آشنا استفاده کنید و به او زمان بدهید پاسخ دهد. اگر فقط چند واژه بلد هستید، صادق باشید و از اشاره، اشیا یا تصویر هم کمک بگیرید. راهنمای انجمن آلزایمر بریتانیا دربارهٔ زبان اشاره می‌کند که توانایی زبانی ممکن است روزبه‌روز متفاوت باشد و خستگی، درد یا بیماری می‌تواند بر آن اثر بگذارد.

در یک گفت‌وگوی روزمره چه چیزهایی می‌تواند کمک کند؟

راهنمایی‌های معمول برقراری ارتباط را در نظر داشته باشید و همراه آن، حمایتی را که با زبان فرد هماهنگ است اضافه کنید:

• از واژه‌ها و نام‌های آشنا استفاده کنید. از خود فرد یا فردی که به او اعتماد دارد بپرسید برای چیزهای روزمره، اعضای خانواده و کارهای همیشگی از چه واژه‌هایی استفاده می‌کند.
• هم نشان دهید و هم بگویید. به یک فنجان اشاره کنید، دو گزینه را نشان دهید یا از یک عکس یا شیء آشنا استفاده کنید. وقتی پیدا کردن واژهٔ درست دشوار است، اشاره می‌تواند کمک کند.
• صبر کنید. به فرد زمان بدهید گوش کند و پاسخ دهد. هر جمله را به‌جای او تمام نکنید و یک پرسش را هم‌زمان به چند زبان تکرار نکنید.
• هر بار فقط یک موضوع را مطرح کنید. یک توضیح طولانی ممکن است در هر زبانی دشوار باشد. یک جملهٔ کوتاه بگویید، مکث کنید و سپس ببینید آیا او توضیح بیشتری می‌خواهد.
• به شنوایی و بینایی توجه کنید. عینک، سمعک، نور کافی و محیط آرام می‌تواند دنبال کردن زبان را آسان‌تر کند.

اگر فرد خواندن را ترجیح می‌دهد، بپرسید آیا اطلاعات مهم نوشتاری به زبان او در دسترس است. برای تصمیم پزشکی، رضایت‌نامه یا دستور مصرف دارو به ترجمهٔ خودکار تکیه نکنید؛ اطلاعات مهم را با ارائه‌دهندهٔ مراقبت بررسی کنید.

اگر زبان مورد نظر فرد را بلد نباشم چه کار کنم؟

بپرسید آیا دوست دارد یک دوست یا خویشاوند دوزبانهٔ مورد اعتماد در یک گفت‌وگوی معمولی همراه او باشد. پیش‌فرض نگیرید که فرد می‌خواهد شخص دیگری برای او ترجمه کند؛ شاید اشاره، تصویر یا زبان دیگری که هر دو می‌دانند برای او بهتر باشد.

برای ویزیت پزشکی یا هر گفت‌وگویی که به اطلاعات دقیق نیاز دارد، پیش از موعد با درمانگاه یا مرکز خدمات تماس بگیرید. زبان مورد نظر فرد را بگویید و بپرسید چه کمک مترجمی در دسترس است. وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده توضیح می‌دهد که خانواده و دوستان ممکن است نتوانند اطلاعات مهم پزشکی را به‌درستی ترجمه کنند؛ مرکز می‌تواند گزینه‌ها و شرایط محلی خود را توضیح دهد. فرد می‌تواند انتخاب کند که آیا همراهی کنارش باشد یا نه، در حالی که ارائه‌دهندهٔ خدمات هر کمک زبانی لازم را هماهنگ می‌کند.

در طول ویزیت، مستقیم با خود فرد صحبت کنید و برای صحبت کردن مترجم زمان بگذارید. مطمئن شوید فرد پرسش را می‌فهمد و فرصت دارد با واژه‌های خودش پاسخ دهد. اگر در کنار او هستید، تنها زمانی توضیح اضافه بدهید که خودش بخواهد.

چه زمانی باید مشورت پزشکی بگیرم؟

دشواری‌های زبانی می‌تواند در گذر زمان تغییر کند، اما یک تغییر ناگهانی متفاوت است. سرویس سلامت ملی بریتانیا توصیه می‌کند اگر کسی ناگهان دچار گیجی شود فوراً کمک پزشکی بگیرید. از دست دادن ناگهانی توانایی برقراری ارتباط را صرفاً بخشی از دمانس فرض نکنید. اگر فرد ناگهان دچار گیجی شد، حالش بسیار بد شد یا بیدار کردن او دشوار بود، با خدمات فوری درمانی محلی تماس بگیرید.

برای تغییرات تدریجی، آنچه را می‌بینید یادداشت کنید و از پزشک یا درمانگر فرد مشورت بگیرید. بنویسید او از کدام زبان استفاده می‌کرد، چه چیزهایی به ارتباط او کمک کرد و آیا خسته یا ناخوش بود. این یک توضیح برای گفت‌وگو است، نه تشخیص. راهنمای ویزیت پزشک ما می‌تواند به شما در آماده کردن پرسش‌ها کمک کند.

چه چیزی را می‌توانم به دیگر همراهان بگویم؟

با رضایت فرد، یک یادداشت کوتاه برای کسانی که او می‌خواهد در جریان باشند آماده کنید. می‌تواند شامل زبان یا گویشی که او برای صحبت کردن و خواندن ترجیح می‌دهد، واژه‌ها یا نام‌های آشنا و چیزهایی که به دنبال کردن گفت‌وگو کمک می‌کند باشد. بپرسید آیا می‌خواهد فرد خاصی در ویزیت‌ها یا اطلاع‌رسانی‌های مراقبتی حضور داشته باشد. از نوشتن جزئیات شخصی که برای حمایت لازم نیست خودداری کنید و به فرد بگویید چه کسانی می‌توانند این یادداشت را ببینند. یادداشت زبانی به افراد کمک می‌کند گفت‌وگو را راحت‌تر آغاز کنند؛ اما جایگزین مترجم در یک گفت‌وگوی پیچیدهٔ درمانی نیست.

چگونه می‌توانم از انتخاب‌های فرد حمایت کنم؟

زبان بخشی از شیوهٔ ارتباط فرد است، اما همهٔ هویت او نیست. دربارهٔ کارهای روزمره، علاقه‌مندی‌ها، ترجیح‌های او در خواندن و افرادی که می‌خواهد در کنار او باشند بپرسید. اگر فرد موافق است، واژه‌ها یا عبارت‌های کمک‌کننده را برای دیگر همراهان یادداشت کنید و توضیح دهید چگونه از آن‌ها استفاده کنند. یادداشت‌ها را محرمانه نگه دارید و فقط آنچه را فرد اجازه داده به اشتراک بگذارید.

از فرد نخواهید که تمرین کند، برای دیگران ترجمه کند یا ثابت کند چه چیزهایی را می‌فهمد. ممکن است برخی گفت‌وگوها در یک زبان و برخی دیگر در زبان دیگری آسان‌تر باشد. راحتی، حریم خصوصی و انتخاب فرد مهم‌تر از پایبندی به یک زبان است.

راهنمای برقراری ارتباط ما دربارهٔ صحبت کردن ساده، گوش دادن و استفاده از تصویر توضیح می‌دهد. برای کمک به برنامه‌ریزی پس از تشخیص، نخستین گام‌ها پس از تشخیص دمانس را ببینید.