ການຊ່ວຍເຫຼືອການສື່ສານຫຼາຍພາສາໃນການເບິ່ງແຍງພາວະສະໝອງເສື່ອມ

ຜູ້ທີ່ເວົ້າໄດ້ຫຼາຍພາສາອາດສື່ສານແຕກຕ່າງອອກໄປ ເມື່ອພາວະສະໝອງເສື່ອມສົ່ງຜົນຕໍ່ການຄົ້ນຫາຄຳສັບ ຫຼື ຄວາມເຂົ້າໃຈ. ບາງຄົນອາດຈະເລີ່ມໃຊ້ພາສາທີ່ຮຽນຮູ້ກ່ອນໜ້ານີ້; ໃນຂະນະທີ່ບາງຄົນບໍ່ເປັນແນວນັ້ນ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດທີ່ມີປະໂຫຍດທີ່ສຸດແມ່ນຖາມວ່າພາສາໃດທີ່ຮູ້ສຶກສະດວກໃນຕອນນີ້, ແລ້ວຈຶ່ງປະຕິບັດຕາມຄວາມຕ້ອງການຂອງເຂົາເຈົ້າ.

Alzheimer’s Society ກ່າວວ່າຄວາມມັກໃນການໃຊ້ພາສາອາດແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ແນະນຳໃຫ້ໃຊ້ພາສາທີ່ເຂົາເຈົ້າມັກໃຊ້ສື່ສານ. Alzheimer’s Association ຍັງລະບຸວ່າການກັບໄປໃຊ້ພາສາແມ່ເກີດເປັນໜຶ່ງໃນການປ່ຽນແປງດ້ານການສື່ສານທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນໄດ້. ການປ່ຽນແປງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນກັບທຸກຄົນ ແລະ ບໍ່ສາມາດບອກຂັ້ນຕອນຂອງພາວະໄດ້.

ຂ້ອຍຄວນໃຊ້ພາສາໃດ?

ຖາມຜູ້ທີ່ທ່ານເບິ່ງແຍງວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການໃຊ້ພາສາໃດສຳລັບການສົນທະນານີ້. ຄວາມມັກຂອງເຂົາເຈົ້າອາດປ່ຽນໄປຕາມຫົວຂໍ້, ສະຖານທີ່ ຫຼື ເວລາຂອງມື້. ຖ້າເຂົາເຈົ້າປ່ຽນພາສາ, ຢ່າເຮັດເປັນການທົດສອບ ຫຼື ບັງຄັບໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເວົ້າພາສາທີ່ທ່ານເຂົ້າໃຈຕໍ່ໄປ.

ຖ້າທ່ານເວົ້າພາສາທີ່ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການໄດ້, ໃຫ້ໃຊ້ຄຳສັບທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ ແລະ ໃຫ້ເວລາເຂົາເຈົ້າຕອບ. ຖ້າທ່ານຮູ້ພຽງບາງຄຳ, ໃຫ້ບອກຢ່າງກົງໄປກົງມາ ແລະ ໃຊ້ທ່າທາງ, ວັດຖຸ ຫຼື ຮູບພາບປະກອບ. ຄຳແນະນຳດ້ານພາສາຂອງ Alzheimer’s Society ລະບຸວ່າຄວາມສາມາດດ້ານພາສາອາດແຕກຕ່າງກັນໃນແຕ່ລະມື້ ແລະ ອາດໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກຄວາມເມື່ອຍ, ຄວາມເຈັບປວດ ຫຼື ການເຈັບປ່ວຍ.

ສິ່ງໃດຊ່ວຍໄດ້ໃນການສົນທະນາປະຈຳວັນ?

ໃຫ້ຄຳນຶງເຖິງຄຳແນະນຳການສື່ສານທົ່ວໄປ ແລະ ເພີ່ມການຊ່ວຍເຫຼືອທີ່ເໝາະສົມກັບພາສາຂອງເຂົາເຈົ້າ:

• ໃຊ້ຄຳສັບ ແລະ ຊື່ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ. ຖາມເຂົາເຈົ້າ ຫຼື ຄົນທີ່ເຂົາເຈົ້າໄວ້ໃຈວ່າໃຊ້ຄຳສັບໃດສຳລັບຂອງໃຊ້ປະຈຳວັນ, ສະມາຊິກຄອບຄົວ ແລະ ກິດຈະວັດປະຈຳວັນ.
• ໃຊ້ການສະແດງປະກອບກັບຄຳເວົ້າ. ຊີ້ໄປທີ່ຈອກ, ຍົກສອງທາງເລືອກໃຫ້ເບິ່ງ, ຫຼື ໃຊ້ຮູບພາບ ຫຼື ວັດຖຸທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ. ທ່າທາງສາມາດຊ່ວຍໄດ້ເມື່ອຫາຄຳສັບທີ່ຖືກຕ້ອງໄດ້ຍາກ.
• ລໍຖ້າ. ໃຫ້ເວລາເຂົາເຈົ້າໃນການຟັງ ແລະ ຕອບ. ຢ່າເວົ້າຕໍ່ທຸກປະໂຫຍກ ຫຼື ຖາມຄຳຖາມຊ້ຳໃນຫຼາຍພາສາພ້ອມກັນ.
• ເວົ້າທີລະເລື່ອງ. ຄຳອະທິບາຍທີ່ຍາວອາດເປັນເລື່ອງຍາກໃນທຸກພາສາ. ໃຊ້ປະໂຫຍກສັ້ນໆ, ຢຸດໄລຍະໜຶ່ງ, ແລ້ວເບິ່ງວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການຟັງເພີ່ມຫຼືບໍ່.
• ກວດສອບການໄດ້ຍິນ ແລະ ການເບິ່ງເຫັນ. ແວ່ນຕາ, ເຄື່ອງຊ່ວຍຟັງ, ແສງສະຫວ່າງທີ່ພຽງພໍ ແລະ ບ່ອນທີ່ງຽບສະຫງົບສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ເຂົ້າໃຈພາສາໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.

ຖ້າຜູ້ທີ່ທ່ານເບິ່ງແຍງມັກອ່ານ, ໃຫ້ຖາມວ່າຂໍ້ມູນທີ່ສຳຄັນມີເປັນພາສາຂອງເຂົາເຈົ້າຫຼືບໍ່. ຢ່າພຶ່ງພາການແປອັດຕະໂນມັດສຳລັບການຕັດສິນໃຈທາງການແພດ, ການຍິນຍອມ ຫຼື ຄຳແນະນຳກ່ຽວກັບຢາ; ຄວນຢືນຢັນຂໍ້ມູນທີ່ສຳຄັນກັບຜູ້ໃຫ້ການດູແລ.

ຖ້າຂ້ອຍເວົ້າພາສາທີ່ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການບໍ່ໄດ້ຈະເຮັດແນວໃດ?

ຖາມວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ໝູ່ ຫຼື ຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ໄວ້ໃຈໄດ້ ແລະ ເວົ້າໄດ້ສອງພາສາມາຮ່ວມການສົນທະນາປະຈຳວັນຫຼືບໍ່. ຢ່າຄາດເດົາວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ຄົນອື່ນແປໃຫ້; ເຂົາເຈົ້າອາດຕ້ອງການໃຊ້ທ່າທາງ, ຮູບພາບ ຫຼື ພາສາອື່ນທີ່ທັງສອງຝ່າຍເຂົ້າໃຈຮ່ວມກັນ.

ສຳລັບການນັດໝາຍພົບແພດ ຫຼື ການສົນທະນາອື່ນທີ່ຕ້ອງການຂໍ້ມູນທີ່ຖືກຕ້ອງ, ໃຫ້ໂທຫາຄລີນິກ ຫຼື ບໍລິການດູແລລ່ວງໜ້າ. ແຈ້ງພາສາທີ່ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການ ແລະ ຖາມວ່າມີການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານຜູ້ແປພາສາຫຼືບໍ່. ກະຊວງສຸຂະພາບ ແລະ ບໍລິການມະນຸດຂອງສະຫະລັດ ອະທິບາຍວ່າ ຄອບຄົວ ແລະ ໝູ່ເພື່ອນອາດບໍ່ສາມາດແປຂໍ້ມູນທາງການແພດທີ່ສຳຄັນໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການສາມາດອະທິບາຍທາງເລືອກ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດໃນທ້ອງຖິ່ນໄດ້. ເຂົາເຈົ້າສາມາດເລືອກໄດ້ວ່າຕ້ອງການໃຫ້ຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອໄປນຳຫຼືບໍ່, ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຈັດຫາການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານພາສາທີ່ຈຳເປັນ.

ໃນລະຫວ່າງການນັດໝາຍ, ໃຫ້ເວົ້າກັບເຂົາເຈົ້າໂດຍກົງ ແລະ ໃຫ້ເວລາຜູ້ແປໃນການເວົ້າ. ກວດສອບໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໃຈຄຳຖາມ ແລະ ມີໂອກາດຕອບດ້ວຍຄຳເວົ້າຂອງຕົນເອງ. ຖ້າທ່ານເປັນຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອ, ໃຫ້ເພີ່ມຂໍ້ມູນສະເພາະເມື່ອເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການເທົ່ານັ້ນ.

ເມື່ອໃດຄວນຂໍຄຳແນະນຳທາງການແພດ?

ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກດ້ານພາສາອາດປ່ຽນແປງໄປເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ, ແຕ່ການປ່ຽນແປງຢ່າງກະທັນຫັນແມ່ນແຕກຕ່າງ. NHS ແນະນຳໃຫ້ຂໍຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອທາງການແພດທັນທີເມື່ອມີຄົນເກີດຄວາມສັບສົນຢ່າງກະທັນຫັນ. ຢ່າຄິດວ່າການສູນເສຍຄວາມສາມາດໃນການສື່ສານຢ່າງກະທັນຫັນເປັນພຽງສ່ວນໜຶ່ງຂອງພາວະສະໝອງເສື່ອມ. ຖ້າເຂົາເຈົ້າມີຄວາມສັບສົນຢ່າງກະທັນຫັນ, ຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍຫຼາຍ ຫຼື ປຸກໃຫ້ຕື່ນຍາກ, ໃຫ້ຕິດຕໍ່ບໍລິການການແພດສຸກເສີນໃນທ້ອງຖິ່ນ.

ສຳລັບການປ່ຽນແປງທີ່ຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ໃຫ້ບັນທຶກສິ່ງທີ່ທ່ານສັງເກດເຫັນ ແລະ ຂໍຄຳແນະນຳຈາກແພດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ບັນທຶກວ່າເຂົາເຈົ້າກຳລັງໃຊ້ພາສາໃດ, ສິ່ງໃດຊ່ວຍໃຫ້ສື່ສານໄດ້ດີຂຶ້ນ ແລະ ເຂົາເຈົ້າເມື່ອຍ ຫຼື ບໍ່ສະບາຍໃນເວລານັ້ນຫຼືບໍ່. ນີ້ແມ່ນຂໍ້ມູນສຳລັບການສົນທະນາ, ບໍ່ແມ່ນການວິນິດໄສ. ຄູ່ມືການນັດໝາຍພົບແພດ ຂອງພວກເຮົາສາມາດຊ່ວຍທ່ານກະກຽມຄຳຖາມໄດ້.

ຂ້ອຍຄວນບອກຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອຄົນອື່ນແນວໃດ?

ໂດຍໄດ້ຮັບຄວາມເຫັນດີຈາກເຂົາເຈົ້າ, ໃຫ້ຈົດບັນທຶກສັ້ນໆສຳລັບຄົນທີ່ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ມີສ່ວນຮ່ວມ. ບັນທຶກນັ້ນອາດລະບຸພາສາ ຫຼື ສຳນຽງທີ່ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການໃຊ້ໃນການເວົ້າ ແລະ ອ່ານ, ຄຳສັບ ຫຼື ຊື່ທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ, ແລະ ສິ່ງທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໃຈການສົນທະນາ. ຖາມວ່າເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ໃຜເຂົ້າຮ່ວມໃນການນັດໝາຍ ຫຼື ການອັບເດດການດູແລຫຼືບໍ່. ຫຼີກເວັ້ນການບັນທຶກຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວທີ່ບໍ່ຈຳເປັນຕໍ່ການຊ່ວຍເຫຼືອ, ແລະ ແຈ້ງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຮູ້ວ່າໃຜສາມາດເບິ່ງບັນທຶກນີ້ໄດ້. ບັນທຶກກ່ຽວກັບພາສາຊ່ວຍໃຫ້ຄົນອື່ນເລີ່ມການສົນທະນາໄດ້ສະດວກຂຶ້ນ; ມັນບໍ່ສາມາດທົດແທນຜູ້ແປສຳລັບການສົນທະນາດ້ານສຸຂະພາບທີ່ຊັບຊ້ອນໄດ້.

ຂ້ອຍສາມາດຊ່ວຍເຫຼືອທາງເລືອກຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?

ພາສາເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການເຊື່ອມຕໍ່, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນທັງໝົດຂອງຕົວຕົນຂອງເຂົາເຈົ້າ. ຖາມກ່ຽວກັບກິດຈະວັດປະຈຳວັນ, ສິ່ງທີ່ສົນໃຈ, ຄວາມມັກໃນການອ່ານ ແລະ ຄົນທີ່ເຂົາເຈົ້າຕ້ອງການໃຫ້ມີສ່ວນຮ່ວມ. ຖ້າເຂົາເຈົ້າເຫັນດີ, ໃຫ້ຈົດຄຳສັບ ຫຼື ວະລີທີ່ເປັນປະໂຫຍດໄວ້ສຳລັບຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອຄົນອື່ນ ແລະ ອະທິບາຍວິທີໃຊ້. ເກັບບັນທຶກໄວ້ເປັນສ່ວນຕົວ ແລະ ແບ່ງປັນສະເພາະສິ່ງທີ່ເຂົາເຈົ້າຍິນຍອມໃຫ້ແບ່ງປັນເທົ່ານັ້ນ.

ຢ່າບັງຄັບໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຝຶກຊ້ອມ, ແປໃຫ້ຜູ້ອື່ນ ຫຼື ພິສູດວ່າເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໃຈຫຼືບໍ່. ບາງການສົນທະນາອາດງ່າຍກວ່າໃນພາສາໜຶ່ງ ແລະ ບາງຄັ້ງອາດງ່າຍກວ່າໃນອີກພາສາໜຶ່ງ. ຄວາມສະດວກສະບາຍ, ຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ ແລະ ທາງເລືອກຂອງເຂົາເຈົ້າມີຄວາມສຳຄັນກວ່າການຍຶດໃຊ້ພາສາດຽວ.

ຄຳແນະນຳການສື່ສານ ຂອງພວກເຮົາກ່າວເຖິງການເວົ້າແບບງ່າຍ, ການຮັບຟັງ ແລະ ການໃຊ້ຮູບພາບ. ສຳລັບຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອໃນການວາງແຜນຫຼັງການວິນິດໄສ, ເບິ່ງ ຂັ້ນຕອນທຳອິດຫຼັງການວິນິດໄສພາວະສະໝອງເສື່ອມ.