فعالیت‌های یادآوری خاطرات: جعبه خاطره، داستان زندگی و عکس

یادآوری خاطرات یعنی لذت بردن مشترک از گذشته. برای بسیاری از افرادی که با دمانس زندگی می‌کنند، خاطره‌های چند دهه پیش روشن‌تر از اتفاق‌های امروز صبح باقی می‌مانند. عکس‌ها، وسایل آشنا، موسیقی و داستان‌ها می‌توانند این خاطره‌ها را زنده کنند و چیزی گرم برای اشتراک گذاشتن به شما بدهند. تنها یک قانون وجود دارد: این یک گفت‌وگوست، نه یک آزمون.

یادآوری خاطرات چیست و چه تفاوتی با پرسیدن سوال‌های امتحانی دارد؟

یادآوری خاطرات یعنی به اشتراک گذاشتن خاطره‌ها با کمک عکس، وسیله، موسیقی یا ویدیو، با همان سرعتی که فرد راحت است. NHS آن را به اشتراک گذاشتن تجربه‌ها و داستان‌های گذشته با کمک عکس، وسیله، ویدیو یا موسیقی، در یک کتاب یا روی تبلت توصیف می‌کند. پرسیدن سوال‌های امتحانی متفاوت است: از فرد می‌خواهد پاسخ درست بدهد و این می‌تواند به‌جای لذت، باعث شرمندگی شود.

موسسه ملی سالمندی پرسیدن از فرد درباره اینکه آیا چیزی یا کسی را به یاد می‌آورد را در میان چیزهایی که بهتر است از آن‌ها پرهیز شود آورده است. اتحاد مراقبان خانواده پیشنهاد می‌کند از سوال‌هایی که به حافظه کوتاه‌مدت وابسته‌اند پرهیز کنید و بیشتر درباره گذشته دورتر صحبت کنید.

چگونه بدون پرسیدن سوال‌های امتحانی درباره عکس‌ها صحبت کنیم؟

با چیزی که می‌بینید شروع کنید، سپس فضا بگذارید تا اگر فرد دوست داشت چیزی اضافه کند.

1. کنار هم بنشینید. آلبوم را بین خودتان بگذارید تا با هم نگاه کنید، نه اینکه روبه‌روی هم بنشینید و امتحان بگیرید.
2. چند عکس انتخاب کنید. پنج عکس خوب بهتر از یک جعبه پر است. چاپ‌های بزرگ و واضح بهتر کار می‌کنند.
3. خودتان نام افراد را بگویید. «این تو و بابا در روز عروسی‌تان هستید» فشار را کم می‌کند.
4. به جزئیات توجه کنید. لباس‌ها، ماشین‌ها، غذا، هوا، چهره‌ها. «چه ماشینی. خیلی براق به نظر می‌رسد.»
5. دعوت کنید، نه درخواست. «درباره… برایم بگو» یا «چه چیزی توجهت را جلب می‌کند؟» سکوت هم اشکالی ندارد.
6. دنباله‌رو او باشید. اگر درباره چیز کاملاً دیگری صحبت کرد، همراهش شوید.
7. وقتی هنوز خوشایند است تمام کنید. پیش از اینکه خستگی سراغ بیاید، آلبوم را ببندید.

برای تصویرهای آماده برای شروع گفت‌وگو، کارت‌های گفت‌وگو را امتحان کنید. برای تبدیل عکس‌های خانوادگی خود به یک بازی آرام جفت‌کردن، جفت‌های عکس را امتحان کنید؛ عکس‌هایی که انتخاب می‌کنید در مرورگر شما می‌مانند.

چگونه یک جعبه خاطره بسازیم؟

جعبه خاطره ظرفی از وسایل زندگی فرد است برای لمس کردن و گفت‌وگو درباره آن‌ها.

1. یک جعبه محکم انتخاب کنید که به‌راحتی باز شود، مانند جعبه کفش، جعبه کلاه یا صندوقچه چوبی کوچک.
2. یک موضوع انتخاب کنید یا ترکیبی بچینید. کار، یک سرگرمی، یک مکان، یک دهه، یا کمی از همه چیز.
3. وسیله‌های امن جمع کنید. برای شروع، پنج تا ده مورد کافی است.
4. از چیزهای باارزش کپی تهیه کنید. از عکس‌ها و مدارک غیرقابل‌جایگزین کپی بگیرید و نسخه‌های اصلی را در جای امن نگه دارید.
5. وسایل را یکی‌یکی بیرون بیاورید. یکی را دستش بدهید، چیزی درباره‌اش بگویید و ببینید گفت‌وگو به کجا می‌رود.

چیزهایی که می‌توانید بگذارید:

• کار: کارت شناسایی، یک ابزار کوچک، تکه‌ای از لباس فرم، یک دفتر حساب، سنجاق پرستاری، یک کتاب آشپزی از رستوران.
• خانه: یک دستور آشپزی به خط خودش، یک دستمال آشپزخانه، شال گردن یا کراوات محبوب.
• سرگرمی‌ها: قلاب ماهیگیری بدون قلاب تیز، یک توپ بیسبال، یک کلاف کاموا، یک بسته بذر.
• مکان‌ها: کارت‌پستال، نقشه، یادگاری سفر، بریده‌ای از روزنامه زادگاه.
• خانواده: کپی عکس‌ها، نقاشی یک کودک، کارت دعوت عروسی.

وسایل تیز، اشیای کوچک که ممکن است بلعیده شوند و هر چیزی که ممکن است خاطره‌های دردناک بیاورد را کنار بگذارید، مگر اینکه بدانید پذیرفته است.

چگونه یک کتاب داستان زندگی بسازیم؟

کتاب داستان زندگی یک آلبوم ساده از عکس‌ها و توضیح‌های کوتاه درباره زندگی فرد است. چیزی است برای نگاه کردن با هم، و به مهمان‌ها و کارکنان مراقبت کمک می‌کند فرد را به‌طور کامل‌تر ببینند.

1. یک قالب انتخاب کنید. یک کلاسور با کاورهای شفاف، یک کتاب عکس چاپی یا یک نمایش اسلاید روی تبلت.
2. چند بخش ساده بچینید. کودکی، مدرسه، کار، خانواده، جاهایی که زندگی کرده، باورها، سرگرمی‌ها، غذاها و موسیقی‌های محبوب.
3. در هر صفحه یک یا دو عکس بگذارید با یک توضیح کوتاه و درشت: «مریم، ۲۲ ساله، آغاز کار در بانک.»
4. علایق و کارهای روزمره را هم بنویسید. «چای را با شیر می‌نوشد. سرودهای یکشنبه را دوست دارد. صدای بلند تلویزیون را دوست ندارد.» این به هر کسی که از او مراقبت می‌کند کمک می‌کند.
5. تا جایی که دوست دارد فرد را درگیر کنید، با انتخاب عکس، تعریف داستان یا فقط تماشای آماده شدن کتاب.
6. به اضافه کردن ادامه دهید. لازم نیست کتاب کامل شود تا مفید باشد.

ایده‌های دیگر برای یادآوری خاطرات

• موسیقی دوران جوانی او را پخش کنید و درباره حسی که به او می‌دهد صحبت کنید. فعالیت‌های موسیقی را ببینید.
• فیلم‌های خانگی یا برنامه‌های تلویزیونی دهه‌های محبوبش را تماشا کنید.
• یک غذای دوران کودکی بپزید و بگذارید بوها گفت‌وگو را پیش ببرند.
• به نقشه زادگاهش نگاه کنید و خیابان‌های آشنا را دنبال کنید.
• کاتالوگ‌ها یا مجله‌های قدیمی را ورق بزنید و درباره قیمت‌ها، مد و ماشین‌ها صحبت کنید.
• با اجازه او، داستان‌هایش را با گوشی ضبط کنید تا برای خانواده بماند.
• در تماس‌ها هم خاطره‌گویی کنید. در یک تماس تصویری یک عکس نشان دهید؛ تماس تلفنی و تصویری را ببینید.
• وقتی به دیدنش می‌روید، یک عکس یا وسیله ببرید. این به دیدار یک موضوع ساده می‌دهد؛ دیدار را ببینید.

اگر خاطره‌ای دردناک شد چه؟

بعضی خاطره‌ها غم، پشیمانی یا نگرانی را یادآوری می‌کنند. اگر فرد ناراحت شد، مکث کنید، به او آرامش بدهید و به‌آرامی موضوع یا فعالیت را عوض کنید. درباره آنچه اتفاق افتاده بحث نکنید. اتحاد مراقبان خانواده توصیه می‌کند تلاش نکنید فرد را قانع کنید که اشتباه می‌کند و پیشنهاد می‌دهد به احساس‌هایی که نشان می‌دهد پاسخ بدهید، چون این احساس‌ها واقعی‌اند. اگر درباره کسی که فوت کرده طوری صحبت کرد که انگار زنده است، به احساس پاسخ دهید: «دلت برایش تنگ شده. درباره‌اش برایم بگو.»

پژوهش‌ها چه می‌گویند؟

یک مرور کاکرین درباره یادآوری خاطرات که ۲۲ کارآزمایی و ۱۹۷۲ نفر را بررسی کرده بود، نشان داد اثرها ناسازگار، کوچک و بسته به محیط و شیوه متفاوت بودند. این مرور نشانه‌ای از آسیب به افراد دارای دمانس پیدا نکرد. ما یادآوری خاطرات را پیشنهاد می‌کنیم چون می‌تواند زمانی گرم و معنادار در کنار هم بسازد، نه به‌عنوان یک درمان. برای گفت‌وگوی آسان‌تر، راهکارهای ارتباطی را ببینید.