คำตอบสั้น ๆ
การรำลึกความหลังคือการเพลิดเพลินกับอดีตด้วยกันผ่านรูปถ่าย สิ่งของ ดนตรี และเรื่องเล่า ทำกล่องความทรงจำ ทำสมุดเรื่องราวชีวิตง่าย ๆ หรือนั่งดูรูปข้าง ๆ กัน อย่าถามทดสอบ เลี่ยงคำถามอย่าง "จำได้ไหม" และ "นี่ใคร" แล้วใช้คำชวนแบบปลายเปิด เช่น "เล่าเรื่องนี้ให้ฟังหน่อย" บทสนทนาที่อบอุ่นสำคัญกว่าการได้ข้อเท็จจริงที่ถูกต้อง
- การรำลึกความหลังคือการพูดคุย ไม่ใช่การทดสอบ ความถูกต้องไม่สำคัญ ความเพลิดเพลินต่างหากที่สำคัญ
- เปลี่ยนคำถาม 'จำได้ไหม...' และ 'นี่ใคร' เป็นการเล่าสิ่งที่เห็นและคำชวน เช่น 'เล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังหน่อย'
- กล่องความทรงจำที่ใส่สิ่งของจากชีวิตของท่าน ช่วยให้ทั้งมือและบทสนทนามีอะไรให้จับต้อง
- สมุดเรื่องราวชีวิตช่วยให้ครอบครัว ผู้มาเยี่ยม และเจ้าหน้าที่ดูแลรู้จักตัวท่าน ไม่ใช่รู้จักแค่ผลวินิจฉัย
- ถ้าความทรงจำใดทำให้เศร้า ให้ปลอบใจก่อน แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนเรื่อง
ในหน้านี้ (7 หัวข้อ)
การรำลึกความหลังก็คือการเพลิดเพลินกับอดีตด้วยกัน สำหรับผู้ที่อยู่กับภาวะสมองเสื่อมหลายคน ความทรงจำเมื่อหลายสิบปีก่อนยังชัดเจนกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า รูปถ่าย สิ่งของที่คุ้นเคย ดนตรี และเรื่องเล่า ช่วยเปิดความทรงจำเหล่านั้น และให้คุณมีเรื่องอบอุ่นไว้คุยกัน กฎข้อเดียวคือ นี่คือการพูดคุย ไม่ใช่การถามทดสอบ
การรำลึกความหลังคืออะไร และต่างจากการถามทดสอบอย่างไร
การรำลึกความหลังคือการแบ่งปันความทรงจำผ่านรูปถ่าย สิ่งของ ดนตรี หรือวิดีโอ ตามจังหวะของท่านเอง NHS อธิบายว่าเป็นการแบ่งปันประสบการณ์และเรื่องราวในอดีต โดยใช้รูปถ่าย สิ่งของ วิดีโอ หรือดนตรีช่วย ในรูปแบบสมุดหรือบนแท็บเล็ต การถามทดสอบนั้นต่างออกไป เพราะเป็นการขอให้ท่านตอบให้ถูก ซึ่งอาจทำให้รู้สึกอายแทนที่จะเพลิดเพลิน
National Institute on Aging ระบุว่าการถามว่าท่านจำสิ่งใดหรือใครได้ไหม เป็นสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง Family Caregiver Alliance แนะนำให้เลี่ยงคำถามที่ต้องอาศัยความจำระยะสั้น และคุยเรื่องอดีตที่ไกลออกไปแทน
| แทนที่จะพูดว่า | ลองพูดว่า |
|---|---|
| “จำอันนี้ได้ไหม” | “ดูเป็นวันที่มีความสุขนะ เล่าให้ฟังหน่อย” |
| “นี่ใคร” | “นี่ป้าศรีที่ทะเล ดูหมวกใบนั้นสิ” |
| “ปีไหนเนี่ย” | “เหมือนบ้านหลังเก่าเลย ตอนอยู่ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง” |
| “ไม่ใช่ลุงชัย นั่นลุงเชิดต่างหาก” | “ท่าทางเป็นคนสนุกนะ” |
| “เล่าเรื่องนี้ไปแล้วนะ” | “ชอบเรื่องนี้จัง” |
จะคุยเรื่องรูปถ่ายโดยไม่ถามทดสอบได้อย่างไร
เริ่มจากสิ่งที่คุณเห็น แล้วเว้นที่ว่างให้ท่านเสริมถ้าท่านอยากเล่า
- นั่งข้าง ๆ กัน ถืออัลบั้มไว้ตรงกลางระหว่างกัน เพื่อให้ได้ดูด้วยกัน ไม่ใช่นั่งทดสอบกันคนละฝั่งโต๊ะ
- เลือกรูปไม่กี่รูป รูปดี ๆ ห้ารูปดีกว่ารูปทั้งกล่อง รูปที่พิมพ์ใหญ่และชัดใช้ได้ดีที่สุด
- บอกชื่อคนในรูปเอง “นี่คุณแม่กับคุณพ่อวันแต่งงาน” ช่วยลดความกดดัน
- พูดถึงรายละเอียด เสื้อผ้า รถ อาหาร อากาศ ใบหน้า “รถคันนี้สวยจัง ดูเงาวับเลย”
- ชวน ไม่ใช่เรียกร้อง “เล่าเรื่อง…ให้ฟังหน่อย” หรือ “เห็นอะไรบ้าง” ความเงียบก็ไม่เป็นไร
- ตามท่านไป ถ้าท่านพูดถึงเรื่องอื่นไปเลย ก็คุยเรื่องนั้นไป
- หยุดในขณะที่ยังรู้สึกดี ปิดอัลบั้มก่อนที่ท่านจะเริ่มเหนื่อย
ถ้าอยากได้ภาพพร้อมคำชวนคุยสำเร็จรูป ลอง การ์ดชวนคุย ถ้าอยากเปลี่ยนรูปครอบครัวของคุณเองให้เป็นเกมจับคู่แบบอ่อนโยน ลอง จับคู่รูปถ่าย รูปที่คุณเลือกจะอยู่ในเบราว์เซอร์ของคุณ
จะทำกล่องความทรงจำได้อย่างไร
กล่องความทรงจำคือภาชนะที่ใส่สิ่งของจากชีวิตของท่าน ไว้ให้หยิบจับและคุยกัน
- เลือกกล่องที่แข็งแรง และเปิดง่าย เช่น กล่องรองเท้า กล่องหมวก หรือหีบไม้ใบเล็ก
- เลือกธีมหรือรวมหลายอย่าง งาน งานอดิเรก สถานที่ ทศวรรษหนึ่ง หรือรวมทุกอย่างนิดหน่อย
- รวบรวมสิ่งของที่ปลอดภัย ห้าถึงสิบชิ้นก็มากพอสำหรับการเริ่มต้น
- ใช้สำเนาของสิ่งล้ำค่า ทำสำเนารูปถ่ายและเอกสารที่หาทดแทนไม่ได้ แล้วเก็บต้นฉบับไว้อย่างปลอดภัย
- หยิบออกมาทีละชิ้น ยื่นให้ท่านหนึ่งชิ้น พูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับมัน แล้วดูว่าบทสนทนาจะไปทางไหน
ไอเดียสิ่งของที่ใส่ได้:
- งาน บัตรพนักงาน เครื่องมือชิ้นเล็ก ตราบนเครื่องแบบ สมุดบัญชี เข็มกลัดพยาบาล ตำราอาหารจากร้านอาหาร
- บ้าน การ์ดสูตรอาหารที่ท่านเขียนด้วยลายมือ ผ้าเช็ดจาน ผ้าพันคอหรือเนกไทเส้นโปรด
- งานอดิเรก เหยื่อตกปลาที่ถอดตะขอออกแล้ว ลูกตะกร้อ ไหมพรมหนึ่งม้วน ซองเมล็ดพันธุ์
- สถานที่ โปสการ์ด แผนที่ ของที่ระลึกจากที่เที่ยว ข่าวตัดจากหนังสือพิมพ์บ้านเกิด
- ครอบครัว สำเนารูปถ่าย ภาพวาดของเด็ก ๆ การ์ดเชิญงานแต่งงาน
เว้นของมีคม ของชิ้นเล็กที่อาจกลืนได้ และอะไรก็ตามที่อาจนำความทรงจำเจ็บปวดกลับมา เว้นแต่คุณรู้ว่าท่านยินดี
จะทำสมุดเรื่องราวชีวิตได้อย่างไร
สมุดเรื่องราวชีวิตคืออัลบั้มง่าย ๆ ที่มีรูปถ่ายและคำบรรยายสั้น ๆ เกี่ยวกับชีวิตของท่าน เป็นสิ่งที่นั่งดูด้วยกันได้ และช่วยให้ผู้มาเยี่ยมและเจ้าหน้าที่ดูแลเห็นตัวตนของท่านอย่างครบถ้วน
- เลือกรูปแบบ แฟ้มที่มีซองพลาสติกใส สมุดภาพที่สั่งพิมพ์ หรือสไลด์โชว์บนแท็บเล็ต
- วางแผนเป็นหมวดไม่กี่หมวด วัยเด็ก โรงเรียน งาน ครอบครัว ที่ที่เคยอยู่ ความเชื่อ งานอดิเรก อาหารและเพลงโปรด
- ใส่หน้าละหนึ่งหรือสองรูป พร้อมคำบรรยายสั้น ๆ ตัวใหญ่ เช่น “มาลี อายุ 22 ปี เริ่มทำงานที่ธนาคาร”
- ใส่สิ่งที่ชอบและกิจวัตร “ดื่มกาแฟใส่นม ชอบฟังบทสวดตอนเช้า ไม่ชอบเสียงโทรทัศน์ดัง” ช่วยใครก็ตามที่ดูแลท่าน
- ให้ท่านมีส่วนร่วม เท่าที่ท่านอยากทำ จะเลือกรูป เล่าเรื่อง หรือแค่นั่งดูสมุดค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างก็ได้
- เพิ่มไปเรื่อย ๆ ไม่จำเป็นต้องทำเสร็จก็มีประโยชน์แล้ว
ไอเดียรำลึกความหลังเพิ่มเติม
- เปิดเพลงจากสมัยหนุ่มสาวของท่าน แล้วคุยกันว่าเพลงพาท่านนึกถึงอะไร ดู กิจกรรมดนตรี
- ดูวิดีโอครอบครัวหรือรายการโทรทัศน์ จากยุคที่ท่านชอบ
- ทำอาหารที่ท่านกินตอนเด็ก แล้วให้กลิ่นอาหารพาไปสู่บทสนทนา
- ดูแผนที่ บ้านเกิดของท่านแล้วไล่นิ้วตามถนนที่คุ้นเคย
- เปิดแค็ตตาล็อกหรือนิตยสารเก่า แล้วคุยกันเรื่องราคา แฟชั่น และรถยนต์
- บันทึกเสียงเรื่องเล่าของท่าน ด้วยโทรศัพท์ โดยได้รับอนุญาตจากท่าน เก็บไว้ให้ครอบครัว
- แบ่งปันระหว่างโทรคุย ชูรูปหนึ่งรูปให้ดูระหว่างวิดีโอคอล ดู โทรศัพท์และวิดีโอคอล
- นำรูปหรือสิ่งของไปด้วยเมื่อไปเยี่ยม ช่วยให้การเยี่ยมมีจุดสนใจที่ง่าย ดู การไปเยี่ยม
ถ้าความทรงจำนั้นเจ็บปวดล่ะ
บางความทรงจำนำมาซึ่งความโศกเศร้า ความเสียใจ หรือความกลัว ถ้าท่านเริ่มไม่สบายใจ ให้หยุด ปลอบใจท่าน แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนเรื่องหรือเปลี่ยนกิจกรรม อย่าเถียงว่าเกิดอะไรขึ้นจริง Family Caregiver Alliance แนะนำว่าอย่าพยายามโน้มน้าวให้ท่านเห็นว่าท่านผิด และให้ตอบสนองต่อความรู้สึกที่ท่านแสดงออก ซึ่งเป็นความรู้สึกจริง ถ้าท่านพูดถึงคนที่เสียชีวิตไปแล้วราวกับยังมีชีวิตอยู่ ให้ตอบสนองต่อความรู้สึก “คิดถึงเขานะ เล่าเรื่องเขาให้ฟังหน่อย”
งานวิจัยว่าอย่างไร
การทบทวนวรรณกรรมของ Cochrane เรื่องการรำลึกความหลัง ซึ่งครอบคลุมการทดลอง 22 ชิ้นและผู้เข้าร่วม 1,972 คน พบว่าผลที่ได้ไม่สม่ำเสมอ มีขนาดเล็ก และแตกต่างกันไปตามสถานที่และรูปแบบ และไม่พบหลักฐานว่าก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้มีภาวะสมองเสื่อม เราแนะนำการรำลึกความหลังเพราะช่วยให้มีช่วงเวลาที่อบอุ่นและมีความหมายร่วมกันได้ ไม่ใช่ในฐานะการรักษา อ่านเพิ่มเติมเรื่องการคุยกันอย่างสบาย ๆ ได้ที่ เคล็ดลับการสื่อสาร
คำถามที่พบบ่อย
การรำลึกความหลังสำหรับผู้มีภาวะสมองเสื่อมคืออะไร
การรำลึกความหลังคือการแบ่งปันความทรงจำและประสบการณ์ในอดีต มักใช้รูปถ่าย สิ่งของ ดนตรี หรือวิดีโอช่วย ทำได้ทั้งแบบตัวต่อตัวและเป็นกลุ่ม เป้าหมายคือบทสนทนาที่น่าเพลิดเพลินและมีความหมาย ไม่ใช่การทดสอบว่าท่านนึกอะไรออกได้บ้าง
ทำไมจึงไม่ควรถามว่า 'จำได้ไหม'
คำถามที่ทดสอบความจำอาจทำให้ท่านรู้สึกอายหรือกังวลเมื่อนึกคำตอบไม่ออก National Institute on Aging ระบุว่าการถามว่าท่านจำสิ่งใดหรือใครได้ไหม เป็นสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยง ให้พูดถึงสิ่งที่คุณเห็นแทน แล้วให้ท่านเสริมอะไรก็ได้ตามที่อยากเล่า
ควรใส่อะไรในกล่องความทรงจำ
เลือกสิ่งของที่ปลอดภัยและแข็งแรง ซึ่งเกี่ยวกับชีวิตของท่าน เช่น ของจากที่ทำงาน อุปกรณ์งานอดิเรก ผ้าพันคอผืนโปรด โปสการ์ด การ์ดสูตรอาหาร ของที่ระลึกด้านกีฬา หรือสำเนารูปถ่าย เลี่ยงของมีคม ของชิ้นเล็กที่อาจกลืนได้ และต้นฉบับที่หาทดแทนไม่ได้
ถ้าท่านเล่าข้อเท็จจริงผิดล่ะ
ปล่อยไป ถ้าคุณแม่บอกว่าคนในรูปคือน้องสาว ทั้งที่เป็นลูกพี่ลูกน้อง ก็ไม่เป็นไร การแก้ให้ถูกเปลี่ยนช่วงเวลาที่อบอุ่นให้กลายเป็นการทดสอบ ฟังเรื่องที่ท่านเล่าต่อไป และเพลิดเพลินไปด้วยกัน
แหล่งอ้างอิง
เราใส่ลิงก์ไปยังองค์กรและงานวิจัยที่หน้านี้อ้างอิง ทุกแหล่งได้รับการตรวจสอบเมื่ออัปเดตหน้านี้
- Infographic: Do's and Don'ts: Communicating With a Person Who Has Alzheimer's Disease · National Institute on Aging
- Reminiscence therapy for dementia · Cochrane
- Caregiver's Guide to Understanding Dementia Behaviors · Family Caregiver Alliance
- Activities for dementia · NHS