ਛੋਟਾ ਜਵਾਬ
ਜਦੋਂ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ “ਘਰ” ਦਾ ਮਤਲਬ ਅਕਸਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਜਾਂ ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਇਮਾਰਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝੋ, ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਓ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ, ਘਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੋਟੋਆਂ, ਸੰਗੀਤ, ਕੁਝ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਸੈਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸੌਖੇ ਕੰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਓ। ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਪਖਾਨੇ ਜਾਂ ਦਰਦ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰੋ। ਜੇ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ।
- “ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣਾ ਹੈ” ਦਾ ਮਤਲਬ ਅਕਸਰ “ਮੈਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਂ ਸਹਿਜ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ” ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਪਤੇ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ।
- ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਜਾਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਿ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹਨ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਅਕਸਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿਓ।
- ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲਈ ਕਹੋ, ਫਿਰ ਫੋਟੋਆਂ, ਸੰਗੀਤ, ਕੁਝ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਸੈਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸੌਖਾ ਕੰਮ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।
- ਕੋਈ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇਖੋ: ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਪਖਾਨਾ, ਦਰਦ, ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਢ, ਸ਼ੋਰ, ਥਕਾਵਟ।
- ਜੇ ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਢਲਦੇ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਨਡਾਊਨਿੰਗ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਤੈਅ ਰੁਟੀਨ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਦਦ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ।
- ਜੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਬਦੀਲੀ ਬਾਰੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ।
ਇਸ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ (9 ਭਾਗ)
- ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ?
- ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
- ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
- ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ
- ਕੋਈ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇਖੋ
- ਕੀ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਠੀਕ ਹੈ?
- ਜੇ ਇਹ ਹਰ ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ?
- ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੀਏ
- ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
“ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਜਾਣਾ ਹੈ।” ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੈਠਕ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ, ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਵਿਹਾਰਕ ਤਰੀਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਪੰਨੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅਕਸਰ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਕਹੀਏ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਿਵੇਂ ਰਹੀਏ।
ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ?
ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ “ਘਰ” ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਇੱਕ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। Alzheimer’s Society ਇਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਜਾਂ ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕੋਈ ਘਰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਅਸਲ ਮਕਾਨ। ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਨੂੰ ਓਪਰਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਘਰ ਦਾ ਮਤਲਬ ਬਚਪਨ ਦਾ ਮਕਾਨ ਸੀ ਜਾਂ ਉਹ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਪਾਲੇ ਸਨ।
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ: ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ, ਪਿਆਸੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਖਾਨੇ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਦਰਦ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਢ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਲੇ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਾਂ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। National Institute on Aging ਬੇਚੈਨੀ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਦ, ਸ਼ੋਰ, ਇਕੱਲਾਪਣ, ਰੁਟੀਨ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿਓ। Family Caregiver Alliance ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਗ਼ਲਤ ਹੈ: ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਤਸੱਲੀ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਧਿਆਨ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਲੈ ਜਾਓ।
ਅਕਸਰ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਕ:
- ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਿਓ। “ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।”
- ਭਰੋਸਾ ਦਿਓ। “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਾਂ।” Alzheimer’s Association ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦ “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ” ਸੁਝਾਉਂਦੀ ਹੈ।
- ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿਓ। “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਰਸੋਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਸੀ?” ਦੂਰ ਦੇ ਬੀਤੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਅੱਜ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਮਿਲ ਕੇ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ। “ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਕੱਪ ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹਾਂ,” ਜਾਂ “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੌਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੋਗੇ?”
ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿੱਘੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੱਥ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
- ਬਹਿਸ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਸਮਝਾਉਣਾ। “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ” ਜਾਂ “ਇਹ 40 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਹੈ” ਕਹਿਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਗੱਲ ਮੰਨਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਮੰਨਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
- ਸਵਾਲਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਲਾਉਣਾ। “ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ?” ਜਾਂ “ਘਰ ਦਾ ਪਤਾ ਕੀ ਹੈ?” ਪੁੱਛਣ ਨਾਲ ਦਬਾਅ ਵਧਦਾ ਹੈ।
- ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੋਕਣਾ। ਜੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਣ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰੋ। ਮਿਲ ਕੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੈਰ ਅਕਸਰ ਇਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
- ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ। ਵਿਸ਼ਾ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿਓ।
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ, ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਕਾਰੇ ਬਿਨਾਂ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲਿਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
- ਘਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਫੋਟੋਆਂ ਦੇਖੋ। ਪੰਨੇ ਪਲਟੋ ਅਤੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਥਾਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕਰੋ (“ਦੇਖੋ ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਬਾਗ਼ ਹੈ”)। ਫ਼ੋਨ ਜਾਂ ਟੈਬਲੈੱਟ ਉੱਤੇ, ਫੋਟੋ ਜੋੜੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਫੋਟੋਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਰਮ ਮਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫੋਟੋਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਡਿਵਾਈਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
- ਘਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਗੱਲਬਾਤ ਕਾਰਡ ਘਰਾਂ, ਰਸੋਈਆਂ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਵਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ।
- ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਸੰਗੀਤ ਚਲਾਓ। National Institute on Aging ਬੇਚੈਨੀ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਕੂਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੰਗੀਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੇਖੋ।
- ਕੁਝ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਲਈ ਦਿਓ। ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਬੇਚੈਨੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਕੱਪ ਚਾਹ ਜਾਂ ਕੋਈ ਪਸੰਦੀਦਾ ਚੀਜ਼ ਘਰ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਰਸਮ ਵੀ ਹੈ।
- ਸੈਰ ਲਈ ਜਾਓ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਬੈਠੋ। ਹਲਚਲ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਦਿਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ।
- ਕੋਈ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਕੰਮ ਦਿਓ। ਕੱਪੜੇ ਤਹਿ ਕਰਨਾ, ਚਮਚੇ ਛਾਂਟਣਾ ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਘਰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
- ਸਭ ਕੁਝ ਹੌਲੀ ਕਰ ਦਿਓ। ਟੀਵੀ ਬੰਦ ਕਰੋ, ਸ਼ੋਰ ਅਤੇ ਚਕਾਚੌਂਧ ਘਟਾਓ, ਅਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸਾਹ ਲੈਣ ਦਾ ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਅ ਅਜ਼ਮਾਓ।
ਜੇ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਾ ਜਮੇ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਹੋਰ ਅਜ਼ਮਾਓ। ਚੁੱਪਚਾਪ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਅੰਤ ਹੈ।
ਕੋਈ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੇਖੋ
| ਜਾਂਚੋ | ਕੀ ਕਰ ਕੇ ਦੇਖੋ |
|---|---|
| ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸ | ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਨਾਸ਼ਤਾ ਦਿਓ |
| ਪਖਾਨੇ ਜਾਣਾ ਹੈ | ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਹੰਗਾਮੇ ਦੇ ਪਖਾਨੇ ਜਾਣ ਲਈ ਪੁੱਛੋ |
| ਦਰਦ ਜਾਂ ਤਕਲੀਫ਼ | ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਸੁੰਗੜਨਾ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਜਾਂ ਕਬਜ਼ ਵਰਗੇ ਸੰਕੇਤ ਦੇਖੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਦੱਸੋ |
| ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਠੰਢ | ਕੋਈ ਕੱਪੜਾ ਘੱਟ-ਵੱਧ ਕਰੋ ਜਾਂ ਕਮਰੇ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਠੀਕ ਕਰੋ |
| ਸ਼ੋਰ ਜਾਂ ਭੀੜ | ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਟੀਵੀ ਬੰਦ ਕਰੋ |
| ਥਕਾਵਟ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤੇਜਨਾ | ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿਓ, ਕਮਰੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੱਧਮ ਕਰੋ, ਹਲਕਾ ਸੰਗੀਤ ਚਲਾਓ |
| ਦੇਰ ਦੁਪਹਿਰ | ਹੇਠਾਂ ਸਨਡਾਊਨਿੰਗ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਖੋ |
Alzheimer’s Society ਸੁਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਡਾਇਰੀ ਰੱਖੋ ਕਿ ਇਹ ਰਟ ਕਦੋਂ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਢਲਦੇ ਸਮੇਂ। ਪੈਟਰਨ ਦਿਸਣ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਸੌਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੀ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਠੀਕ ਹੈ?
ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹਿਸ ਵਾਲਾ ਸਵਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੀ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। Alzheimer’s Society ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਹੈ: ਝੂਠ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸ਼ੱਕੀ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਕੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹੋ। Penn Memory Center ਦੇ ਸਹਿ-ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਦਾ ਮੱਤ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਰਾਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਝੂਠ ਤਾਂ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਮਝ ਹੀ ਨਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਕਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਨਹੀਂ ਉਡਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਕਈ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਚੀ ਤਸੱਲੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਹਟਾਉਣਾ (“ਅੱਜ ਰਾਤ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹਾਂ”), ਅਤੇ ਘਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਇਸ ਉੱਤੇ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ।
ਜੇ ਇਹ ਹਰ ਦੁਪਹਿਰ ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ?
ਜਿਹੜੀ ਬੇਚੈਨੀ ਦੇਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸਨਡਾਊਨਿੰਗ (ਸ਼ਾਮ ਢਲਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬੇਚੈਨੀ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। National Institute on Aging ਇੱਕ ਤੈਅ ਰੁਟੀਨ, ਰੋਜ਼ ਧੁੱਪ ਅਤੇ ਗਤੀਵਿਧੀ, ਦੇਰ ਨਾਲ ਘੱਟ ਝਪਕੀਆਂ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੈਫ਼ੀਨ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਸੁਝਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਨੇਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਤੀਆਂ ਜਗਾ ਦੇਣਾ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਂਤ ਦੇਰ-ਦੁਪਹਿਰ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਗਾਈਡ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ।
ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੀਏ
ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਰਟ ਭਟਕ ਜਾਣ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ। Alzheimer’s Association ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਦਸ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇ ਲੋਕ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਵਾਰ ਭਟਕਣਗੇ।
ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ:
- ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਫ਼ੋਨ ਨੰਬਰ ਵਾਲਾ ਪਛਾਣ ਜਾਂ ਮੈਡੀਕਲ ਕੜਾ, ਅਤੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਲੇਬਲ। National Institute on Aging ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਵਜੋਂ MedicAlert ਅਤੇ Alzheimer’s Association ਦੇ Safe and Found ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੈਸੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਸੇਵਾ ਬਾਰੇ ਸਥਾਨਕ ਅਲਜ਼ਾਈਮਰ ਜਾਂ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਸੰਸਥਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
- ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਘੰਟੀ ਜਾਂ ਅਲਾਰਮ, ਅਤੇ ਜਿੰਦੇ ਬਹੁਤ ਉੱਪਰ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹੇਠਾਂ ਲਾਉਣਾ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਬੰਦ ਨਾ ਕਰੋ।
- ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ, ਨੇੜਿਓਂ ਖਿੱਚੀ ਫੋਟੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਘਰ ਜਾਂ ਕੰਮ ਦੀ ਥਾਂ।
- ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨੰਬਰ ਦਿਓ।
ਜੇ ਉਹ ਗੁਆਚ ਜਾਣ: ਤੁਰੰਤ ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ; Alzheimer’s Association ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ 1.5 ਮੀਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ 15 ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਕ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਕਾਲ ਕਰੋ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਇਸੇ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਕਾਲ ਕਰੋ।
ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਜੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਰਟ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਘੰਟਿਆਂ ਜਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ। National Institute on Aging ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਜਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਤੁਰੰਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਲਾਗ ਜਾਂ ਦਵਾਈ ਬਦਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਅਚਾਨਕ ਆਈ ਉਲਝਣ ਡੈਲੀਰੀਅਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ NHS ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀ ਲਾਗ ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਆਮ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਅਗਲੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦੇ ਪੈਟਰਨ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਦਦਗਾਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਰਦ, ਉਦਾਸੀ, ਨੀਂਦ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਜਾਂ ਦਵਾਈਆਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਅਸਰ, ਸਭ ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਆਮ ਸਵਾਲ
ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਵਾਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ?
ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਓਪਰਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਕਈ ਵਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। “ਘਰ” ਦਾ ਮਤਲਬ ਬਚਪਨ ਦਾ ਮਕਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸਹਿਜ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਬਿਹਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿਣ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਕਹਿ ਕੇ ਦੇਖੋ “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਾਂ,” ਫਿਰ “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।” ਸੁਣੋ, ਕੋਈ ਫੋਟੋ ਜਾਂ ਗੀਤ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸੈਰ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰੋ। “ਤੁਸੀਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋ” ਨੂੰ ਸੁਧਾਈ ਵਜੋਂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੀ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਘਰ ਚੱਲਾਂਗੇ?
ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਸੱਚੀ ਤਸੱਲੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਹਟਾਉਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਝੂਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਲਈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਸੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਜਿਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਭਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਚੁਣੋ, ਕੋਮਲ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹਕੀਕਤ ਦਾ ਕਦੇ ਮਜ਼ਾਕ ਨਾ ਉਡਾਓ।
ਜੇ ਉਹ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਤਾਂ?
ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰੋ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸੈਰ ਅਕਸਰ ਇਸ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਕਰ ਲਓ, ਜਿਵੇਂ ਪਛਾਣ ਵਾਲਾ ਕੜਾ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਘੰਟੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਤਾਜ਼ਾ ਫੋਟੋ। ਜੇ ਉਹ ਗੁਆਚ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਲੱਭਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਜੇ 15 ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਕ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਕਾਲ ਕਰੋ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਹੈ।
ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਜੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਰਟ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਘੰਟਿਆਂ ਜਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਫ਼ੋਨ ਕਰੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਨਾਲ ਬੁਖ਼ਾਰ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਦਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਦੀ ਲਾਗ ਦੇ ਲੱਛਣ ਹੋਣ। ਅਚਾਨਕ ਆਈ ਉਲਝਣ ਡੈਲੀਰੀਅਮ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਇਲਾਜ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਕ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਨੰਬਰ ਉੱਤੇ ਕਾਲ ਕਰੋ।
ਹਵਾਲੇ
ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੇ ਲਿੰਕ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪੰਨਾ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਪੰਨਾ ਅੱਪਡੇਟ ਕਰਨ ਵੇਲੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਜਾਂਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
- 'I want to go home' - What to say to someone with dementia in care · Alzheimer's Society
- Difficult questions and telling the truth to a person with dementia · Alzheimer's Society
- Caregiver's Guide to Understanding Dementia Behaviors · Family Caregiver Alliance
- Wandering · Alzheimer's Association
- Anxiety & Agitation · Alzheimer's Association
- Coping With Alzheimer's Behaviors: Wandering and Getting Lost · National Institute on Aging
- Coping With Agitation, Aggression, and Sundowning in Alzheimer's Disease · National Institute on Aging
- Alzheimer's Caregiving: Managing Personality and Behavior Changes · National Institute on Aging
- Sudden confusion (delirium) · NHS
- When is it OK to tell a white lie to someone living with Alzheimer's disease? · Penn Memory Center