انتخاب مراقبت اقامتی برای فردی با زوال عقل

فکر کردن به مراقبت اقامتی می‌تواند هم‌زمان احساس آرامش، اندوه، تردید یا چند احساس دیگر را به همراه داشته باشد. این تصمیم دربارهٔ پیدا کردن حمایتی است که با نیازها و ترجیحات فرد هماهنگ باشد. این تصمیم، سنجشی برای میزان علاقهٔ خانواده نیست و گامی ثابت هم نیست که همه در یک زمان یکسان به آن برسند.

راهنمای انجمن آلزایمر دربارهٔ مراقبت بلندمدت، فهرست بررسی مراقبت اقامتی آن و راهنمای مراقبت اقامتی Dementia Australia پیشنهاد می‌کنند به نیازهای فرد، کارکنان، فعالیت‌ها، محیط و هزینه‌ها توجه کنید. این صفحه خانهٔ خاصی را پیشنهاد نمی‌کند و جایگزین مشاورهٔ حرفه‌ای و مالی محلی نیست.

از کجا بفهمم که بررسی مراقبت اقامتی ارزش دارد؟

به این توجه کنید که فرد اکنون به چه حمایتی نیاز دارد و آیا می‌توان این حمایت را در خانه فراهم کرد. ایمنی فرد، نیازهای مراقبت روزانه، زندگی اجتماعی و ترجیحات او را در نظر بگیرید. همچنین ببینید آیا خواسته‌های مراقبت بر سلامت خود فرد یا کسانی که از او پشتیبانی می‌کنند اثر می‌گذارد.

هیچ مرحله یا فهرست بررسی واحدی وجود ندارد که تعیین کند چه زمانی کسی باید جابه‌جا شود. ممکن است فرد محیطی جمعی را ترجیح دهد یا بخواهد با کمک بیشتر در خانه بماند. با خود فرد و در صورت نیاز با پزشک، مددکار اجتماعی یا هماهنگ‌کنندهٔ مراقبت او گفت‌وگو کنید. پیش از تصمیم‌گیری برای جابه‌جایی، بپرسید چه نوع حمایت‌هایی ممکن است مناسب باشند.

تا جایی که فرد می‌خواهد، او را در تصمیم‌ها همراه کنید. بپرسید چه چیزهایی برای او مهم است: مکان، غذا، زبان، فرهنگ، آیین‌های دینی، فعالیت‌های آشنا یا دیدار با خانواده و دوستان. ترجیحات او می‌تواند به محدود کردن فهرست کمک کند، حتی اگر برخی نیازهای مراقبتی در حال تغییر باشند.

پیش از بازدید از خانه‌ها چه چیزهایی را باید بدانم؟

ابتدا فهرستی کوتاه از حمایت‌هایی که فرد نیاز دارد تهیه کنید. این ممکن است شامل کمک در فعالیت‌های روزانه، پرستاری، ارتباط اجتماعی، یک زبان آشنا یا مکانی برای گذراندن وقت در فضای باز باشد. اگر مطمئن نیستید، از یک متخصص بهداشتی یا مراقبت اجتماعی بپرسید که ممکن است به چه خدماتی نیاز باشد.

پیش از بازدید با خانه‌ها تماس بگیرید. بپرسید آیا می‌توانند از نیازهای فرد پشتیبانی کنند، آیا اتاقی ممکن است در دسترس باشد، گام‌های بعدی چیست و به چه اطلاعاتی از شما نیاز دارند. اطلاعات کتبی دربارهٔ خدمات و هزینه‌ها درخواست کنید. شرایط پذیرش، تأمین مالی و مقررات مجوز در هر منطقه متفاوت است، بنابراین به‌جای تکیه بر یک مطلب عمومی، منابع محلی را بررسی کنید.

بپرسید آیا کارکنان آموزش مراقبت از افراد دارای زوال عقل دیده‌اند، برنامه‌های مراقبت چگونه تهیه می‌شوند و خانواده‌ها چگونه می‌توانند اطلاعات تازه را در میان بگذارند. بدانید روال‌های روزانه چگونه است، چه فعالیت‌هایی ارائه می‌شود و چگونه از ساکنان برای انتخاب‌کردن حمایت می‌شود. واحد مراقبت حافظه یکی از گزینه‌هاست، اما همه به آن نیاز ندارند؛ حمایت واقعی هر مکان را مقایسه کنید.

هنگام بازدید به چه چیزهایی توجه کنم؟

در صورت امکان، از بیش از یک خانه بازدید کنید. برای بازدید نخست قرار بگذارید، سپس بپرسید آیا می‌توانید بار دیگر در زمان متفاوت یا هنگام صرف غذا بازدید کنید. بازدید دوم می‌تواند بخش بیشتری از روال معمول را نشان دهد و به شما امکان دهد با کارکنان دیگر نیز آشنا شوید.

به این توجه کنید که کارکنان چگونه با ساکنان صحبت می‌کنند. آیا با افراد با احترام برخورد می‌کنند، برای پاسخ‌دادن زمان می‌دهند و آن‌ها را در انتخاب‌های روزمره همراه می‌کنند؟ آیا ساکنان آرام به نظر می‌رسند و کارهایی برای انجام دادن دارند که با علاقه‌ها و توانایی‌هایشان هماهنگ است؟ بپرسید آیا می‌توانید برنامهٔ فعالیت‌ها، سالن‌های غذاخوری، فضاهای بیرونی و فضاهای خصوصی را ببینید.

به جزئیاتی توجه کنید که برای این فرد مهم هستند: نشانه‌هایی که به‌آسانی فهمیده می‌شوند، مسیرهای روشن به سرویس بهداشتی، وسایل آشنا، فضاهای آرام، پشتیبانی زبانی و فرهنگی و فرصت دیدار با عزیزان. تنها داشتن یک لابی آراسته نشان نمی‌دهد مراقبت روزانه چگونه انجام می‌شود.

اگر فکر می‌کنید کمک می‌کند، یک دوست یا خویشاوند مورد اعتماد را همراه خود ببرید تا در به یاد آوردن پرسش‌ها و مقایسهٔ برداشت‌ها پس از بازدید به شما کمک کند. می‌توانید از فهرست بررسی انجمن آلزایمر برای یادداشت‌برداری استفاده کنید. یادداشت‌های خود را به‌عنوان راهنمای گفت‌وگو ببینید، نه امتیازی که به‌جای شما خانه را انتخاب کند.

چه پرسش‌هایی به مقایسهٔ مراقبت کمک می‌کنند؟

بپرسید شیوهٔ کار کارکنان در زمان‌های مختلف روز چگونه است، آن‌ها چگونه با روال‌های فرد آشنا می‌شوند و وقتی نیازهای او تغییر می‌کند چه اتفاقی می‌افتد. بپرسید چه کسی برنامه‌های مراقبت را بازبینی می‌کند و خانواده چگونه می‌تواند یک نگرانی را مطرح کند. اگر فرد در غذا خوردن، مراقبت شخصی یا ارتباط برقرار کردن به کمک نیاز دارد، بپرسید این حمایت در عمل چگونه ارائه می‌شود.

دربارهٔ ملاقات خانواده، بیرون رفتن، قرارهای پزشکی، فعالیت‌ها و امکان آوردن وسایل آشنا توسط فرد بپرسید. اگر خانه‌ای برنامهٔ ویژهٔ زوال عقل دارد، بپرسید این برنامه شامل چه آموزش، فعالیت‌ها و حمایت روزانه‌ای است. به‌جای تکیه فقط بر نام برنامه، نمونه‌هایی بخواهید از این‌که ساکنان چگونه در انتخاب‌ها همراه می‌شوند.

توضیحی موردبه‌مورد دربارهٔ هزینه‌ها، مواردی که شامل می‌شود و این‌که هزینه‌ها چگونه ممکن است تغییر کنند درخواست کنید. توافق‌نامه‌ها را با دقت بخوانید و اگر شرایط مالی یا حقوقی روشن نیست، از مشاورهٔ محلی متخصص کمک بگیرید. فرض نکنید که خدماتی بر اساس اطلاعات مربوط به ایالت یا کشور دیگر پوشش داده می‌شود یا در دسترس است.

اگر هویت، روابط یا حریم خصوصی فرد به توجه بیشتری نیاز دارد، راهنمای ما دربارهٔ حمایت از فردی دگرباش جنسی که با زوال عقل زندگی می‌کند را ببینید. این راهنما پرسش‌هایی دربارهٔ نام‌های ترجیحی، ملاقات‌کنندگان، مراقبت شخصی و سیاست‌های ارائه‌دهندگان دارد.

چگونه می‌توانم در جابه‌جایی کمک کنم؟

تا جایی که فرد می‌خواهد، او را در انتخاب‌ها همراه کنید. بازدید از خانه، صرف غذا در آن‌جا یا اقامت کوتاه‌مدت برای استراحت ممکن است به برخی افراد کمک کند با محیط آشنا شوند، اگر این گزینه‌ها در دسترس باشند و فرد با آن‌ها موافق باشد. ممکن است فرد ترجیح دهد وسیله‌ای برای اتاق، لباس یا روالی را برای بردن همراه انتخاب کند.

با موافقت فرد، اطلاعات مفید را با کارکنان در میان بگذارید. این اطلاعات می‌تواند شامل نام ترجیحی او، شیوهٔ ارتباط، روال‌های روزانه، غذاهایی که دوست دارد، فعالیت‌هایی که از آن‌ها لذت می‌برد و چیزهایی باشد که به او کمک می‌کند آرام‌تر شود. اطلاعات را کوتاه و متمرکز بر مراقبت نگه دارید. فرد باید همچنان بخشی از گفت‌وگوهایی باشد که دربارهٔ او انجام می‌شود.

اگر خانه اجازه می‌دهد، وسایل آشنا بیاورید. از کارکنان بپرسید چگونه می‌توان اتاق فرد را آشنا کرد بدون این‌که رفت‌وآمد در آن دشوار شود. شاید یک عکس، پتوی محبوب یا ساعت آشنا اهمیت بیشتری داشته باشد تا تلاش برای بازسازی کامل خانهٔ پیشین.

پس از جابه‌جایی چگونه می‌توانم همچنان همراه باشم؟

با کارکنان همکاری کنید تا بدانید اطلاعات تازه چگونه به اشتراک گذاشته می‌شود و با چه کسی باید تماس گرفت. از فرد بپرسید دربارهٔ ملاقات‌ها و فعالیت‌ها چه احساسی دارد. برخی افراد ممکن است دیدارهای کوتاه و مکرر را ترجیح دهند؛ برخی دیگر ممکن است به زمان برای کنار آمدن با شرایط نیاز داشته باشند. به چیزهایی که برای او آرامش‌بخش به نظر می‌رسد توجه کنید و با هم هماهنگ شوید.

نیازهای مراقبتی و ترجیحات می‌توانند تغییر کنند. برنامهٔ مراقبت را همراه با فرد و کارکنان بازبینی کنید، هر جا چیزی روشن نیست پرسش بپرسید و اطلاعات تازه‌ای را که ممکن است کمک‌کننده باشد در میان بگذارید. اگر فرد ناگهان دچار گیجی شد یا حالش بسیار بدتر شد، فوراً به تیم مراقبت اطلاع دهید؛ بر اساس گفتهٔ NHS، گیجی ناگهانی نیاز به توجه پزشکی فوری دارد.

انتخاب یک مرکز اقامتی تصمیمی مهم است و ممکن است نخستین انتخاب، همیشه مناسب‌ترین گزینه باقی نماند. اطلاعات جمع‌آوری کنید، فرد را همراه کنید، دربارهٔ مراقبت روزانه بپرسید و پس از جابه‌جایی ارتباط را باز نگه دارید.