رفتن به بیمارستان با زوال عقل

مراجعه به بیمارستان می‌تواند روال‌های آشنا را به هم بریزد و فهمیدن آن دشوار باشد. فردی که با زوال عقل زندگی می‌کند ممکن است در آنجا به زمان بیشتر، توضیح و کمک در کارهای روزمره نیاز داشته باشد. برنامه‌ریزی درباره آنچه با کارکنان در میان می‌گذارید می‌تواند از خود فرد و کسانی که کمکش می‌کنند پشتیبانی کند.

راهنمای بیمارستان و ترخیص انجمن آلزایمر و راهنمای رفتن به بیمارستان Dementia Australia توصیه می‌کنند اطلاعات مفید، وسایل آشنا و پرسش‌های پیگیری آماده شود. دستورالعمل‌های کارکنان بیمارستان بر این راهنمای کلی اولویت دارند.

چطور برای یک مراجعه برنامه‌ریزی‌شده آماده شوم؟

اگر مراجعه از قبل برنامه‌ریزی شده، از فرد بپرسید درباره آن چه می‌فهمد و چه چیزی را می‌خواهد بداند. تا جایی که می‌خواهد او را در تصمیم‌ها شریک کنید. برخی افراد ترجیح می‌دهند زودتر درباره مراجعه بشنوند؛ برخی دیگر ممکن است با توضیح کوتاه و آرام نزدیک زمان مراجعه کمتر مضطرب شوند. تا جایی که ممکن است ترجیح فرد را دنبال کنید.

از بیمارستان بپرسید چه اطلاعات و وسایلی باید همراه ببرید. فهرست فعلی داروها، حساسیت‌ها در صورت شناخته‌شدن و نام و شماره متخصصان سلامت منظم می‌تواند به کارکنان کمک کند. اگر بیمارستان اجازه می‌دهد، عینک، سمعک، لباس آشنا، لوازم بهداشتی و یک وسیله آرامش‌بخش ببرید. اسناد حقوقی یا مراقبت پیشرفته را فقط در صورتی همراه فرد نگه دارید که مرتبط باشند و خود فرد یا تصمیم‌گیرنده مجاز بخواهد آنها را ببرد.

برنامه‌ریزی کنید چه کسی می‌تواند همراه فرد باشد و خانواده یا کمک‌رسانان مورد اعتماد چطور به‌روزرسانی‌ها را در میان بگذارند. اگر یک نفر نمی‌تواند بماند، از شخص مورد اعتماد دیگری بخواهید نوبت را بگیرد. فرد ممکن است در بعضی بخش‌های مراجعه بخواهد کسی کنارش باشد و در بخش‌های دیگر حریم خصوصی داشته باشد.

چه اطلاعاتی را با کارکنان بیمارستان در میان بگذارم؟

جزئیاتی را به اشتراک بگذارید که به کارکنان کمک می‌کند با این فرد ارتباط برقرار کنند و از او مراقبت کنند. با موافقت فرد، یادداشت کوتاهی بنویسید که شامل نام ترجیحی، روش ارتباط او، آنچه به فهمیدن کمک می‌کند و روال‌ها یا وسایل آرامش‌بخشی باشد که اهمیت دارند. اگر فرد ممکن است درد یا ناراحتی را با کلمات بیان نکند، بگویید معمولاً چطور آن را نشان می‌دهد.

یادداشت را کوتاه و خصوصی نگه دارید. فقط با اعضای تیم مراقبت که به آن نیاز دارند در میان بگذارید. از کارکنان بپرسید ترجیح می‌دهند این اطلاعات را چطور دریافت کنند و کجا باید نگه داشته شود. اطلاعات حساس را روی تابلوی عمومی نگذارید یا با مهمانانی که به آن نیاز ندارند در میان نگذارید.

فرد باید تا جای ممکن در گفتگوها حضور داشته باشد. از کارکنان بخواهید مستقیماً با او صحبت کنند، از کلمات ساده استفاده کنند و برای پاسخ زمان بدهند. اگر لازم است چیزی را اضافه کنید که ممکن است فرد به یاد نداشته باشد، آنچه مشاهده کرده‌اید را توضیح دهید بدون اینکه علت را حدس بزنید.

در مراجعه به اورژانس چطور کمک کنم؟

اگر مراجعه پیش‌بینی‌نشده بود، توضیح دهید چه اتفاقی افتاد، از چه زمانی شروع شد و چه چیزی نسبت به رفتار معمول فرد تغییر کرده است. کارکنان ممکن است یک سؤال را بیش از یک بار بپرسند. یک یادداشت کوتاه کتبی به شما کمک می‌کند همان گزارش روشن را به افراد مختلف بدهید.

به کارکنان بگویید فرد زوال عقل دارد و چه حمایتی معمولاً کمک می‌کند. بپرسید چه کسی مسئول اصلی به‌روزرسانی‌ها خواهد بود. اگر فرد منتظر است، صدای آشنا، یک وسیله آرام‌بخش برای نگاه کردن یا عینک و سمعک، در صورتی که کارکنان بگویند استفاده از آنها امن است، ممکن است کمک کند.

دستورالعمل‌های تیم بالینی را دنبال کنید. پیش از کمک کردن در غذا، نوشیدن، دارو، راه رفتن یا مراقبت شخصی، از کارکنان بپرسید در آن زمان چه چیزی امن است. آزمایش‌ها یا درمان بیمارستان ممکن است برای مدتی آنچه فرد می‌تواند انجام دهد را تغییر دهد.

اگر فرد ناگهان متفاوت به نظر رسید چه کنم؟

اگر فرد ناگهان گیج‌تر شد یا رفتاری کاملاً متفاوت با معمول نشان داد، فوراً به پرستار یا پزشک بگویید. فرض نکنید که این فقط زوال عقل است. راهنمای NHS درباره گیجی ناگهانی می‌گوید گیجی ناگهانی به توجه پزشکی فوری نیاز دارد.

بگویید تغییر از چه زمانی شروع شد و چه چیزی را متوجه شده‌اید. ممکن است فرد حتی اگر نتواند توضیح دهد، با تغییر در حالت چهره، حرکت، خواب یا خوردن ناراحتی‌اش را نشان دهد. از تیم مراقبت بخواهید تغییر را ارزیابی کند، به جای اینکه خودتان تشخیص دهید.

چطور در طول بستری بودن از فرد حمایت کنم؟

وقتی کارکنان می‌گویند امن است، روال‌های آشنا را حفظ کنید. یک عکس آشنا یا وسیله آرامش‌بخش دیگر همراه ببرید، در صورت امکان سروصدای اضافی را کم کنید و هر بار یک مرحله را توضیح دهید. اجازه دهید فرد هر کاری را که می‌تواند و می‌خواهد خودش انجام دهد. پیش از جابه‌جا کردن تجهیزات، تغییر اتاق یا کمک در غذا و مراقبت شخصی، از کارکنان بپرسید.

فرد ممکن است برای استفاده از زنگ احضار، پیدا کردن سرویس بهداشتی یا فهمیدن یک برنامه تازه کمک بخواهد. به کارکنان بگویید معمولاً چه حمایتی لازم دارد و بپرسید بین مراجعه‌ها چطور می‌توان کمک خواست. اگر فرد می‌خواهد کسی شب هم کنارش بماند، بپرسید بیمارستان چه حمایتی برای ملاقات یا ماندن شبانه امکان‌پذیر می‌داند.

بستری شدن می‌تواند مراقبان را هم خسته کند. اگر فرد موافق باشد، نوبت مراقبت را به یک شخص مورد اعتماد دیگر بسپارید. از هماهنگ‌کننده بیمارستان یا مددکار اجتماعی بپرسید در طول بستری، چه حمایتی برای فرد و خانواده در دسترس است.

پیش از ترک بیمارستان چه چیزهایی را بررسی کنم؟

یک برنامه کتبی ترخیص بخواهید. بررسی کنید که در آن نوبت‌های پیگیری، کارهای مراقبتی، تغییرات دارویی و اینکه در صورت بروز مشکل با چه کسی تماس بگیرید مشخص باشد. اگر دستورالعمل‌ها روشن نیستند، از تیم ترخیص بخواهید پیش از رفتن آنها را توضیح دهد.

درباره حمایتی که در خانه لازم می‌شود گفتگو کنید. فکر کنید چه کسی در غذا، حرکت، شستشو، نوبت‌ها و هر وسیله یا خدمت جدید خانگی کمک می‌کند. درباره آنچه خانواده و دوستان واقعاً می‌توانند انجام دهند، صادق باشید. اگر برنامه مدیریت آن سخت به نظر می‌رسد، از برنامه‌ریز ترخیص بیمارستان درباره خدمات محلی دیگر بپرسید.

پس از بازگشت به خانه، به فرد زمان بدهید استراحت کند و دوباره به روال‌های آشنا برگردد. برنامه کتبی را فقط با کسانی در میان بگذارید که فرد موافقت کرده آنها را درگیر کنید. اگر فرد ناگهان گیج شد یا جدی بیمار شد، به جای منتظر ماندن برای پیگیری معمولی، فوراً کمک پزشکی بگیرید.

یک مراجعه آرام همیشه ممکن نیست، به‌خصوص در اورژانس. با این حال، آمادگی، ارتباط روشن و یک برنامه کتبی ترخیص می‌تواند به همه کمک کند بدانند بعد چه اتفاقی می‌افتد.