การสนับสนุนผู้มีภาวะสมองเสื่อมที่อาศัยอยู่คนเดียว

การอาศัยอยู่คนเดียวไม่ได้บอกเองว่าท่านต้องการความช่วยเหลือมากเพียงใด สมาคมอัลไซเมอร์ระบุว่าผู้มีภาวะอัลไซเมอร์จำนวนมากยังอาศัยอยู่คนเดียวได้ โดยเฉพาะในระยะแรก ด้วยการปรับเปลี่ยนเล็กน้อย มาตรการความปลอดภัย และการสนับสนุนจากผู้อื่น คำถามที่มีประโยชน์กว่าคือ ท่านอยากทำอะไรต่อไป และอะไรจะทำให้งานเหล่านั้นง่ายขึ้น

เริ่มการพูดคุยนี้เมื่อมีเวลาและไม่มีปัญหาเร่งด่วนที่ต้องแก้ ถามว่าอะไรทำให้ท่านสบายใจ กิจวัตรแบบไหนสำคัญ และท่านอยากได้ความช่วยเหลือแบบใด แผนที่ทำร่วมกับท่านมีแนวโน้มเข้ากับชีวิตของท่านมากกว่ารายการงานที่จัดขึ้นตามความกังวลของคนอื่น

อะไรช่วยให้ชีวิตประจำวันง่ายขึ้นได้บ้าง

ใช้เครื่องช่วยที่คุ้นเคยและเข้ากับกิจวัตรของท่านเพียงไม่กี่อย่าง สมาคมอัลไซเมอร์แนะนำเครื่องช่วยในทางปฏิบัติ เช่น ปฏิทิน รายการ และการเตือนสำหรับความต้องการประจำวัน

• เลือกที่เดียวสำหรับของจำเป็น เก็บกุญแจ แว่นตา กระเป๋าสตางค์ และโทรศัพท์ไว้ในที่ที่ตกลงกันไว้ ถาดใกล้ประตูหรือชั้นที่มีป้ายอาจทำให้กิจวัตรนี้ทำตามได้ง่ายขึ้น
• ใช้ปฏิทินหรือระบบเตือนเพียงอย่างเดียว เลือกปฏิทินแขวนผนัง กระดานไวท์บอร์ด สมุดบันทึก หรือปฏิทินในโทรศัพท์ที่ท่านใช้อยู่แล้ว เก็บนัดหมายและกิจกรรมประจำไว้ในที่เดียว แทนการกระจายไปหลายแอปหรือหลายโน้ต
• ทำให้กิจวัตรมองเห็นได้ หากงานใดมักถูกลืม ให้เขียนบันทึกสั้น ๆ หรือวางของที่ใช้ในงานนั้นไว้ในที่คุ้นเคย ทำขั้นตอนให้สั้น และทบทวนร่วมกันหากมันเลิกช่วยได้
• ทำให้งานบ้านที่ทำเป็นประจำคาดเดาได้ การส่งของประจำ การเข้ามาทำความสะอาด หรือการจัดอาหารเป็นประจำ อาจลดจำนวนการตัดสินใจที่ท่านต้องจัดการคนเดียว

คู่มือกิจวัตรประจำวัน ของเรามีวิธีง่าย ๆ ในการทำให้วันคุ้นเคยโดยไม่เคร่งครัดเกินไป เป้าหมายคือการสนับสนุนการเลือกของท่าน ไม่ใช่การเติมทุกชั่วโมงให้เต็ม

ครอบครัวและเพื่อนจะให้ความช่วยเหลือที่เป็นประโยชน์ได้อย่างไร

ตกลงผู้ติดต่อประจำเพียงจำนวนน้อย การแวะเยี่ยมหรือโทรในเวลาที่รู้กันดีอาจเป็นประโยชน์มากกว่าการมีหลายคนมาตรวจแบบไม่แน่นอน ถามท่านว่าอยากให้ใครมีส่วนร่วมบ้าง และแต่ละคนทำอะไรได้

ทำข้อเสนอให้เป็นรูปธรรม “ถ้าวันพฤหัสฯ ฉันซื้อของมาให้ จะช่วยได้ไหม” ตอบง่ายกว่า “ถ้าต้องการอะไรก็บอกได้เลย” ผู้ไว้ใจอาจช่วยเรื่องการซื้อของ การเดินทาง อาหาร บิล หรือปฏิทินนัดหมาย สมาคมอัลไซเมอร์แนะนำให้จัดความช่วยเหลือ เรื่องงานบ้าน อาหาร การเดินทาง และการเตือนยาเมื่อความต้องการเหล่านั้นเกิดขึ้น

หากมีหลายคนช่วย ให้ตกลงว่าใครรับผิดชอบงานใดและจะส่งข้อมูลสำคัญต่อกันอย่างไร จำกัดข้อมูลให้เฉพาะคนที่ท่านเลือก ยกเว้นเมื่อมีความปลอดภัยที่เร่งด่วนต้องการความช่วยเหลือทันที หากคุณอยู่ไกล ดูคู่มือการดูแลจากระยะไกล เพื่อหาวิธีประสานงานกับคนที่ท่านเลือก คู่มือการสื่อสาร มีเรื่องการพูดคุยเกี่ยวกับการสนับสนุนโดยไม่ทำให้เป็นการทดสอบ

ทำอย่างไรให้ท่านยังติดต่อกับผู้อื่นได้ขณะอยู่คนเดียว

เลือกกิจกรรมและการติดต่อที่ท่านชอบ อาจเป็นการโทรประจำสัปดาห์ การแวะหาเพื่อนบ้าน มื้อกลางวันในชุมชน ชมรมที่คุ้นเคย หรือการเดินกับคนที่ท่านไว้ใจ ถามท่านว่าตัวเลือกใดรู้สึกต้อนรับ อย่าสันนิษฐานว่ายิ่งมีผู้มาเยี่ยมหรือกลุ่มมากยิ่งดีเสมอ

เวลาทางสังคมที่สม่ำเสมออาจทำให้สัปดาห์คาดเดาได้และมีสิ่งให้ตั้งตารอ หากการเดินทางไปกิจกรรมเริ่มยาก ให้พิจารณาการโทร การให้คนที่ไว้ใจรับส่ง หรือกิจกรรมขนาดเล็กที่ใกล้บ้านคู่มือการเชื่อมต่อทางสังคม ของเรามีวิธีติดต่อที่ไม่สร้างแรงกดดัน

เราจะรู้ได้อย่างไรว่าแผนต้องเปลี่ยน

ไม่มีเช็กลิสต์เดียวที่ตัดสินว่าใครจะอยู่คนเดียวได้หรือไม่ ให้สังเกตการเปลี่ยนแปลงเฉพาะในชีวิตประจำวัน เช่น งานที่ท่านทำได้สบายตอนนี้กลับก่อปัญหาซ้ำ ๆ มื้ออาหารถูกข้าม นัดหมายหายไป หรือท่านบอกว่างานบางอย่างยากขึ้น

ถามท่านว่าท่านสังเกตเห็นอะไร เสนอการเปลี่ยนแปลงเชิงปฏิบัติหนึ่งอย่างแล้วดูว่าช่วยหรือไม่ หากกังวลซ้ำ ๆ เรื่องอาหาร ยา การเงิน การเคลื่อนไหว หรือความปลอดภัยในบ้าน ให้ถามท่านว่าจะพูดคุยกับแพทย์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลทางสังคมหรือไม่ การประเมินอย่างเป็นทางการช่วยระบุตัวเลือกการสนับสนุนได้ แต่ไม่ได้บังคับให้ท่านยอมรับทุกข้อเสนอ

หากท่านไม่แน่ใจเรื่องความช่วยเหลือ ให้เริ่มเล็ก ๆ อาจเป็นการซื้อของส่งถึงบ้านประจำสัปดาห์แทนการมีผู้ดูแลอยู่ในบ้าน หรือช่วยเรื่องเอกสารแต่ไม่ช่วยการดูแลส่วนตัว ให้ท่านมีส่วนในการเลือกว่าใครจะช่วยและการเยี่ยมจะเกิดขึ้นเมื่อไรคู่มือความปลอดภัยในบ้าน ครอบคลุมการเปลี่ยนแปลงทีละห้อง เมื่อความกังวลเกี่ยวกับตัวบ้านเอง

หากท่านไม่ต้องการความช่วยเหลือจะทำอย่างไร

ฟังเหตุผลของท่านก่อนเสนอแผนอื่น ท่านอาจกังวลเรื่องความเป็นส่วนตัว ค่าใช้จ่าย การสูญเสียการควบคุม หรือการมีคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน ถามว่าความช่วยเหลือแบบใดที่ท่านยอมรับได้ แล้วดูว่าการทดลองเล็ก ๆ ได้ผลหรือไม่ บางคนชอบการเตือนหรืองานที่ทำร่วมกัน ส่วนบางคนต้องการการสนับสนุนจากคนที่ไว้ใจเพียงคนเดียวมากกว่าบริการใหม่

หลีกเลี่ยงการทำให้การติดต่อกลายเป็นการทดสอบ การโทรควรเป็นการสนทนา ไม่ใช่รายการคำถามว่าท่านกินข้าวหรือยัง กินยาหรือยัง หรือจำนัดได้หรือไม่ หากมีอันตรายเฉพาะหน้า ให้ติดต่อบริการฉุกเฉินในพื้นที่ สำหรับความกังวลที่ยังคงอยู่ ให้ท่านมีส่วนร่วมและขอคำแนะนำจากทีมดูแลหรือบริการสนับสนุนในท้องถิ่น

การอาศัยอยู่คนเดียวอาจยังทำงานได้ต่อไปด้วยกิจวัตร ความสัมพันธ์ และความช่วยเหลือเชิงปฏิบัติที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ทบทวนแผนกับท่าน เก็บสิ่งที่เป็นประโยชน์ไว้ และปรับส่วนที่ไม่เหมาะสมอีกต่อไป