Στήριξη ατόμου με άνοια που ζει μόνο του

Το να ζει κάποιος μόνος του δεν δείχνει από μόνο του πόση βοήθεια χρειάζεται. Η Alzheimer’s Association σημειώνει ότι πολλοί άνθρωποι με Αλτσχάιμερ συνεχίζουν να ζουν μόνοι τους, ιδιαίτερα στο πρώιμο στάδιο, με απλές προσαρμογές, μέτρα ασφαλείας και υποστήριξη από άλλους. Η χρήσιμη ερώτηση είναι πιο συγκεκριμένη: τι θέλει αυτός ο άνθρωπος να συνεχίσει να κάνει και τι θα έκανε αυτές τις εργασίες ευκολότερες;

Ξεκινήστε αυτή τη συζήτηση όταν υπάρχει χρόνος και δεν υπάρχει άμεσο πρόβλημα για λύση. Ρωτήστε τι το κάνει να νιώθει άνετα, ποιες συνήθειες έχουν σημασία και τι είδους βοήθεια θα δεχόταν. Ένα σχέδιο που φτιάχνεται μαζί του έχει περισσότερες πιθανότητες να ταιριάζει στη ζωή του παρά μια λίστα εργασιών που έχει οργανωθεί γύρω από τις ανησυχίες κάποιου άλλου.

Τι μπορεί να κάνει την καθημερινότητα ευκολότερη;

Χρησιμοποιήστε λίγες οικείες υποστηρίξεις που ταιριάζουν στις συνήθειες του ατόμου. Η Alzheimer’s Association συνιστά πρακτικά βοηθήματα, όπως ημερολόγια, λίστες και υπενθυμίσεις για τις καθημερινές ανάγκες.

• Επιλέξτε ένα σημείο για τα βασικά. Κρατήστε τα κλειδιά, τα γυαλιά, το πορτοφόλι και το τηλέφωνο στο ίδιο συμφωνημένο σημείο. Ένας δίσκος κοντά στην πόρτα ή ένα επισημασμένο ράφι μπορεί να κάνει τη ρουτίνα ευκολότερη.
• Χρησιμοποιήστε ένα ημερολόγιο ή ένα σύστημα υπενθυμίσεων. Διαλέξτε ένα ημερολόγιο τοίχου, έναν λευκό πίνακα, ένα χάρτινο ημερολόγιο ή το ημερολόγιο του τηλεφώνου που ήδη χρησιμοποιεί το άτομο. Κρατήστε τα ραντεβού και τις τακτικές δραστηριότητες σε ένα μέρος αντί να τα διασκορπίζετε σε πολλές εφαρμογές και σημειώσεις.
• Κάντε τις συνήθειες ορατές. Αν μια εργασία ξεχνιέται συχνά, γράψτε μια σύντομη σημείωση ή βάλτε το αντικείμενο που χρειάζεται σε οικείο σημείο. Κρατήστε τα βήματα σύντομα και ξαναδείτε τα μαζί αν παύσουν να βοηθούν.
• Κάντε τις επαναλαμβανόμενες δουλειές προβλέψιμες. Μια τακτική παράδοση ψωνιών, μια επίσκεψη για το σπίτι ή μια συμφωνημένη παροχή γευμάτων μπορεί να μειώσει τις αποφάσεις που πρέπει να διαχειρίζεται μόνος του το άτομο.

Ο οδηγός για τις καθημερινές συνήθειες έχει απλούς τρόπους να διατηρείτε μια μέρα οικεία χωρίς να γίνεται άκαμπτη. Στόχος είναι να στηρίζονται οι επιλογές του ατόμου, όχι να γεμίζει κάθε ώρα της ημέρας.

Πώς μπορούν η οικογένεια και οι φίλοι να προσφέρουν χρήσιμη βοήθεια;

Συμφωνήστε έναν μικρό αριθμό τακτικών επαφών. Μια σύντομη επίσκεψη ή κλήση σε γνωστή ώρα μπορεί να είναι πιο χρήσιμη από πολλούς ανθρώπους που ελέγχουν απρόβλεπτα. Ρωτήστε το άτομο ποιον θέλει να συμμετέχει και τι μπορεί να κάνει ο καθένας.

Κάντε συγκεκριμένες προσφορές. Η φράση «Θα σε βοηθούσε αν έφερνα ψώνια την Πέμπτη;» είναι ευκολότερη να απαντηθεί από το «Πες μου αν χρειάζεσαι κάτι». Ένας έμπιστος άνθρωπος μπορεί να βοηθήσει με τα ψώνια, τις μεταφορές, τα γεύματα, τους λογαριασμούς ή το ημερολόγιο ραντεβού. Η Alzheimer’s Association προτείνει να κανονίζετε βοήθεια για οικιακές εργασίες, γεύματα, μεταφορές και υπενθυμίσεις φαρμάκων όταν προκύψουν αυτές οι ανάγκες.

Αν βοηθούν πολλοί άνθρωποι, συμφωνήστε ποιος αναλαμβάνει κάθε εργασία και πώς θα μεταφέρουν τις σημαντικές ενημερώσεις. Κρατήστε τις πληροφορίες περιορισμένες στους ανθρώπους που έχει επιλέξει το άτομο, εκτός αν μια επείγουσα ανησυχία για την ασφάλεια απαιτεί άμεση βοήθεια. Αν ζείτε μακριά, δείτε τον οδηγό για τη φροντίδα από απόσταση για τρόπους συντονισμού με τους ανθρώπους που επιλέγει το άτομο. Ο οδηγός επικοινωνίας έχει περισσότερα για το πώς να συζητάτε την υποστήριξη χωρίς να γίνεται δοκιμασία.

Πώς μπορεί κάποιος να μένει συνδεδεμένος ενώ ζει μόνος;

Επιλέξτε δραστηριότητες και επαφές που απολαμβάνει το άτομο. Μπορεί να είναι μια εβδομαδιαία κλήση, η επίσκεψη ενός γείτονα, ένα κοινοτικό γεύμα, μια οικεία λέσχη ή μια βόλτα με κάποιον που εμπιστεύεται. Ρωτήστε ποιες επιλογές του φαίνονται ευπρόσδεκτες· μην υποθέτετε ότι περισσότεροι επισκέπτες ή ομάδες είναι πάντα καλύτερα.

Η τακτική κοινωνική επαφή μπορεί να κάνει την εβδομάδα πιο αναγνωρίσιμη και να δίνει στο άτομο κάτι να περιμένει. Αν η μετακίνηση για μια δραστηριότητα γίνεται δύσκολη, σκεφτείτε μια κλήση, μια διαδρομή με έμπιστο άνθρωπο ή μια μικρότερη εκδήλωση πιο κοντά στο σπίτι. Ο οδηγός για την κοινωνική επαφή περιλαμβάνει τρόπους επικοινωνίας χωρίς πίεση.

Πώς καταλαβαίνουμε πότε πρέπει να αλλάξει το σχέδιο;

Δεν υπάρχει ένας κατάλογος που να αποφασίζει αν κάποιος μπορεί να ζει μόνος. Αντίθετα, προσέξτε συγκεκριμένες αλλαγές στην καθημερινότητα: μια εργασία που έκανε άνετα μέχρι τώρα προκαλεί επαναλαμβανόμενα προβλήματα, παραλείπονται γεύματα, χάνονται ραντεβού ή λέει ότι μια συγκεκριμένη δουλειά φαίνεται δυσκολότερη.

Ρωτήστε το άτομο τι έχει παρατηρήσει. Προσφέρετε μία πρακτική αλλαγή και ελέγξτε αν βοηθά. Αν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες ανησυχίες για γεύματα, φάρμακα, οικονομικά, κινητικότητα ή ασφάλεια στο σπίτι, ρωτήστε αν θα μιλούσε με τον γιατρό του ή με έναν επαγγελματία κοινωνικής φροντίδας. Μια επίσημη αξιολόγηση μπορεί να βοηθήσει να εντοπιστούν επιλογές υποστήριξης· δεν απαιτεί από το άτομο να δεχτεί κάθε πρόταση.

Αν το άτομο δείχνει διστακτικό για τη βοήθεια, ξεκινήστε μικρά. Μπορεί να προτιμά μια εβδομαδιαία παράδοση ψωνιών από έναν φροντιστή στο σπίτι, ή βοήθεια με τα χαρτιά αλλά όχι με την προσωπική φροντίδα. Συμπεριλάβετέ το στην επιλογή του ατόμου που θα βοηθά και στον χρόνο των επισκέψεων. Ο οδηγός για την ασφάλεια στο σπίτι καλύπτει αλλαγές δωμάτιο προς δωμάτιο, όταν η ανησυχία αφορά το ίδιο το σπίτι.

Τι γίνεται αν το άτομο δεν θέλει βοήθεια;

Ακούστε τον λόγο πριν προτείνετε άλλο σχέδιο. Μπορεί να ανησυχεί για την ιδιωτικότητα, το κόστος, την απώλεια ελέγχου ή για έναν άγνωστο μέσα στο σπίτι. Ρωτήστε τι είδους βοήθεια θα ήταν αποδεκτή και δείτε αν δοκιμή μικρής κλίμακας λειτουργεί. Κάποιοι προτιμούν μια υπενθύμιση ή μια κοινή εργασία· άλλοι θέλουν υποστήριξη από ένα έμπιστο πρόσωπο αντί για μια νέα υπηρεσία.

Αποφύγετε να μετατρέπετε τους ελέγχους σε εξετάσεις. Μια κλήση μπορεί να είναι συζήτηση, όχι λίστα ερωτήσεων για το αν το άτομο έφαγε, πήρε φάρμακο ή θυμήθηκε ένα ραντεβού. Αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος, επικοινωνήστε με τις τοπικές υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Για συνεχιζόμενες ανησυχίες, κρατήστε το άτομο ενταγμένο και ζητήστε συμβουλή από την ομάδα φροντίδας του ή από μια τοπική υπηρεσία υποστήριξης.

Το να ζει κάποιος μόνος μπορεί να συνεχίζει να λειτουργεί με ένα μεταβαλλόμενο μείγμα συνηθειών, σχέσεων και πρακτικής βοήθειας. Ξαναδείτε το σχέδιο μαζί με το άτομο, κρατήστε ό,τι φαίνεται χρήσιμο και προσαρμόστε τα μέρη που δεν ταιριάζουν πια.