स्मृतिभ्रंश असलेल्या व्यक्तीला एकटे राहण्यासाठी आधार

एकटे राहणे म्हणजे व्यक्तीला किती मदत लागेल, हे आपोआप ठरत नाही. अल्झायमर असोसिएशन नमूद करते की अनेक जण, विशेषतः सुरुवातीच्या टप्प्यात, साध्या बदलांसह, सुरक्षिततेच्या खबरदारीसह आणि इतरांच्या आधाराने स्वतःहून राहत राहतात. उपयुक्त प्रश्न अधिक विशिष्ट आहे: या व्यक्तीला काय करत राहायचे आहे, आणि त्या कामांना काय सोपे करेल?

ही चर्चा जेव्हा वेळ असेल आणि लगेच सोडवायची समस्या नसेल तेव्हा सुरू करा. काय आरामदायी वाटते, कोणती दिनचर्या महत्त्वाची आहे आणि व्यक्तीला कोणती मदत आवडेल, हे विचारा. व्यक्तीबरोबर ठरवलेली योजना तिच्या आयुष्यात अधिक योग्य बसते, इतरांच्या काळजीनुसार लावलेल्या कामांच्या यादीपेक्षा.

रोजचे आयुष्य सोपे करण्यासाठी काय उपयोगी ठरू शकते?

व्यक्तीच्या दिनचर्येशी जुळणारी काही ओळखीची साधने वापरा. अल्झायमर असोसिएशन रोजच्या गरजांसाठी कॅलेंडर, याद्या आणि आठवण देणारी साधने सुचवते.

• आवश्यक वस्तूंसाठी एक जागा ठरवा. चाव्या, चष्मा, पाकीट आणि फोन एकाच ठरलेल्या जागी ठेवा. दारापाशी ट्रे किंवा लेबल असलेली शेल्फ दिनचर्या पाळायला सोपी करू शकते.
• एकच कॅलेंडर किंवा आठवण प्रणाली वापरा. व्यक्ती आधीच वापरते ते भिंतीवरील कॅलेंडर, व्हाइटबोर्ड, कागदी डायरी किंवा फोन कॅलेंडर निवडा. भेटी आणि नियमित उपक्रम अनेक अ‍ॅप्स आणि नोंदींमध्ये विखुरण्याऐवजी एकाच ठिकाणी ठेवा.
• दिनचर्या दृश्यमान ठेवा. एखादे काम वारंवार विसरले जात असेल, तर त्यासाठी छोटी नोट लिहा किंवा लागणारी वस्तू ओळखीच्या जागी ठेवा. पायऱ्या छोट्या ठेवा आणि उपयोगी ठरत नसतील तर एकत्र आढावा घ्या.
• नियमित कामे अंदाजे ठेवा. ठरलेली किराणा डिलिव्हरी, घरकामाची भेट किंवा जेवणाची व्यवस्था यामुळे व्यक्तीला एकटीने घ्याव्या लागणाऱ्या निर्णयांची संख्या कमी होऊ शकते.

दैनंदिन दिनचर्येबाबतचे मार्गदर्शन दिवस कठोर न करता ओळखीचा ठेवण्याचे सोपे मार्ग सांगते. उद्दिष्ट व्यक्तीच्या निवडींना पाठिंबा देणे आहे, प्रत्येक तास भरणे नाही.

कुटुंब आणि मित्र उपयुक्त मदत कशी देऊ शकतात?

नियमित संपर्कासाठी काही मोजक्या व्यक्ती ठरवा. ठरलेल्या वेळी एखादी छोटी भेट किंवा कॉल, अनियमित वेळी अनेक जणांनी चौकशी करण्यापेक्षा अधिक उपयोगी ठरू शकतो. व्यक्तीला कोणाला सहभागी करायचे आहे आणि प्रत्येकजण काय करू शकतो, हे विचारा.

मदत ठोस स्वरूपात द्या. “गुरुवारी किराणा आणले तर चालेल का?” हा प्रश्न “काही लागले तर सांगा” यापेक्षा उत्तर द्यायला सोपा असतो. विश्वासू व्यक्ती खरेदी, वाहतूक, जेवण, बिले किंवा भेटींचे कॅलेंडर यासाठी मदत करू शकते. अल्झायमर असोसिएशन सुचवते की गरज निर्माण झाल्यावर घरातील कामे, जेवण, वाहतूक आणि औषधांची आठवण यासाठी मदत ठरवा.

अनेक जण मदत करत असतील, तर प्रत्येक काम कोण सांभाळेल आणि महत्त्वाचे अपडेट्स कसे पाठवले जातील ते ठरवा. माहिती व्यक्तीने निवडलेल्या लोकांपुरतीच मर्यादित ठेवा, फक्त तातडीच्या सुरक्षिततेच्या चिंतेसाठी अपवाद. तुम्ही दूर राहत असाल, तर व्यक्तीने निवडलेल्या लोकांशी समन्वय कसा साधायचा ते दूरवरून काळजी घेण्याबाबतच्या मार्गदर्शनात पहा. संवादाबाबतच्या मार्गदर्शनात आधाराविषयी चर्चा कशी करायची, ती परीक्षा होऊ न देता, याबद्दल अधिक माहिती आहे.

एकटे राहताना व्यक्तीला संपर्कात कसे ठेवता येईल?

व्यक्तीला आवडणारे उपक्रम आणि संपर्क निवडा. ते साप्ताहिक कॉल, शेजाऱ्याची भेट, सामुदायिक जेवण, ओळखीचा क्लब किंवा विश्वासू व्यक्तीसोबत फेरफटका असू शकतो. कोणते पर्याय स्वागतार्ह वाटतात ते व्यक्तीला विचारा; जास्त भेटी किंवा गट नेहमी चांगले असतात, असे गृहीत धरू नका.

नियमित सामाजिक वेळ आठवड्याला ओळखीचा आकार देऊ शकतो आणि व्यक्तीला पुढे पाहण्यासारखे काही देतो. एखाद्या उपक्रमाला जाणे कठीण होत असेल, तर कॉल, विश्वासू व्यक्तीकडून लिफ्ट किंवा घराजवळचा छोटा कार्यक्रम विचारात घ्या. सामाजिक संपर्काबाबतचे मार्गदर्शन संपर्कात राहण्याचे सोपे, दबावरहित मार्ग देते.

योजना बदलण्याची गरज कधी आहे, ते कसे ओळखायचे?

एखाद्या व्यक्तीला एकटे राहता येईल की नाही हे ठरवणारी कोणतीही एक यादी नाही. त्याऐवजी दैनंदिन आयुष्यातील विशिष्ट बदलांकडे लक्ष द्या: जे काम व्यक्ती आरामात करत असे ते वारंवार अडचणीचे ठरते, जेवण चुकते, भेटी विसरल्या जातात, किंवा एखादे काम अवघड वाटते, असे ती सांगते.

व्यक्तीला काय लक्षात आले ते विचारा. एक व्यावहारिक बदल सुचवा आणि तो उपयोगी ठरतो का ते पहा. जेवण, औषधे, आर्थिक बाबी, हालचाल किंवा घरातील सुरक्षितता याबाबत वारंवार चिंता असतील, तर व्यक्तीला डॉक्टर किंवा समाजसेवा व्यावसायिकाशी बोलण्याबद्दल विचारा. औपचारिक मूल्यमापनामुळे आधार पर्याय ओळखता येतात; त्यासाठी व्यक्तीने प्रत्येक सूचना स्वीकारण्याची गरज नसते.

व्यक्ती मदतीबद्दल साशंक असेल, तर छोटी सुरुवात करा. घरात एखादी व्यक्ती येण्यापेक्षा तिला साप्ताहिक किराणा डिलिव्हरी आवडू शकते, किंवा वैयक्तिक काळजीऐवजी कागदपत्रांत मदत. मदत करणारी व्यक्ती आणि भेटी कधी होतील ते निवडण्यात व्यक्तीला सहभागी करा. समस्या घराबाबत असेल, तर घर सुरक्षिततेबाबतचे मार्गदर्शन खोलीनुसार बदल सांगते.

व्यक्तीला मदत नको असेल तर?

दुसरी योजना सुचवण्यापूर्वी तिने दिलेले कारण ऐका. गोपनीयता, खर्च, नियंत्रण गमावणे किंवा घरात अनोळखी व्यक्ती येणे याची तिला काळजी वाटत असू शकते. कोणत्या प्रकारची मदत स्वीकारार्ह वाटेल ते विचारा, मग एखादी छोटी चाचणी चालते का ते पहा. काहींना एक स्मरणपत्र किंवा सामायिक काम आवडते; तर काहींना नवी सेवा घेण्यापेक्षा एका विश्वासू व्यक्तीकडून मदत हवी असते.

संपर्क भेटींना परीक्षा बनवू नका. कॉल एक संभाषण असू शकतो, व्यक्तीने जेवण केले, औषध घेतले किंवा भेट लक्षात ठेवली का, अशा प्रश्नांची यादी नाही. तात्काळ धोका असेल तर स्थानिक आपत्कालीन सेवांशी संपर्क करा. सततच्या चिंतांसाठी व्यक्तीला सहभागी ठेवा आणि तिच्या काळजी टीमकडून किंवा स्थानिक आधार सेवेकडून सल्ला घ्या.

एकटे राहणे बदलत्या दिनचर्या, नाती आणि व्यावहारिक मदतीच्या मिश्रणासह चालू राहू शकते. व्यक्तीसोबत योजनेचा आढावा घ्या, जे उपयोगी वाटते ते ठेवा आणि आता न बसणारे भाग बदला.