شناختن درد در فردی با زوال عقل

افراد مبتلا به زوال عقل درد را احساس می‌کنند، حتی وقتی نمی‌توانند آن را به‌روشنی توضیح دهند. فرد ممکن است از کلمات، اشاره‌ها یا تغییر رفتار برای نشان دادن اینکه مشکلی وجود دارد استفاده کند. مراقب می‌تواند این تغییرها را ببیند و گزارش دهد، اما نباید علت را به‌تنهایی تشخیص دهد.

راهنمای درد بنیاد زوال عقل استرالیا توصیه می‌کند مستقیم بپرسید و وقتی درد محتمل است، ارزیابی پزشک را بخواهید. انجمن آلزایمر هم یادآوری می‌کند که ناراحتی جسمی ممکن است در تغییر رفتار نقش داشته باشد. این راهنما اطلاعات کلی می‌دهد، نه ارزیابی درد یا برنامه درمان.

آیا فرد مبتلا به زوال عقل می‌تواند درد را بدون گفتن احساس کند؟

بله. درد حتی وقتی فرد کلمه‌ای برای آن پیدا نمی‌کند واقعی است. ممکن است سؤالی درباره یک عضو خاص بدن را نفهمد، یا در گفتن اینکه کجا و چطور چیزی درد می‌کند مشکل داشته باشد. فرض نکنید سکوت یعنی فرد راحت است.

در یک لحظه آرام با کلماتی که فرد می‌شناسد بپرسید. «درد داری؟» یا «این قسمت اذیتت می‌کند؟» ممکن است از توضیح طولانی راحت‌تر باشد. برخی افراد «کوفتگی»، «ناراحتی» یا «درد داشتن» را می‌شناسند. به فرد زمان بدهید تا جواب دهد و پاسخش را بدون آزمودن یا اصلاح بپذیرید.

یک سؤال ساده بپرسید، سپس مکث کنید. فرد ممکن است اشاره کند، حرکتی انجام دهد یا یک عبارت آشنا به کار ببرد، به جای نام بردن از یک عضو بدن. از سؤال‌های سریع یا سؤال‌هایی که او را به سمت «بله» هدایت می‌کند پرهیز کنید. اگر گفت نه، اما شما تغییری دیده‌اید، آن تغییر را با یک متخصص سلامت در میان بگذارید، به جای بحث بر سر اینکه درد وجود دارد یا نه.

چه تغییراتی ارزش توجه دارد؟

به تغییر نسبت به حالت چهره، حرکت و روال معمول فرد توجه کنید. ممکن است اخم کند، گریه کند، ناله کند، از یک قسمت بدن محافظت کند، کمتر حرکت کند، خواب متفاوتی داشته باشد یا به غذا بی‌علاقه شود. ممکن است بیش از حد ساکت، ناامید یا بی‌قرار هم شود.

هیچ‌یک از این نشانه‌ها ثابت نمی‌کند فرد درد دارد؛ دلایل زیادی می‌توانند داشته باشند. امتناع از یک وعده ممکن است به درد دهان مربوط باشد، اما توضیح دیگری هم می‌تواند داشته باشد. آنچه می‌بینید را با پزشک یا پرستار در میان بگذارید و اجازه دهید آنها علت را ارزیابی کنند.

چطور آنچه دیده‌ام را توصیف کنم؟

چند واقعیت را بنویسید تا تغییر را توضیح دهد. بنویسید چه اتفاقی افتاد، از چه زمانی شروع شد، چند بار دیده می‌شود و در آن لحظه چه می‌گذشت. برای مثال، اگر فرد هنگام ایستادن جمع می‌شود، از یک فعالیت آشنا دوری می‌کند یا کمتر از حد معمول می‌خورد، ذکر کنید. حرف‌ها یا اشاره‌های خود فرد را هم وارد کنید.

تغییر را با الگوی معمول خود فرد مقایسه کنید، نه با فرد دیگری. یک فرد ساکت ممکن است وقتی درد دارد فریاد نزند؛ فرد دیگری ممکن است با حرکت یا صحبت بیشتر ناراحتی‌اش را نشان دهد. از نمره دادن به درد یا تصمیم‌گیری درباره یک علت واحد برای یک رفتار پرهیز کنید. هدف این است که به متخصص سلامت مشاهدات مفید بدهید.

اگر فرد موافق بود، یادداشت‌ها را با خویشاوند، پرستار یا پزشکی که در مراقبتش نقش دارد در میان بگذارید. اطلاعات را خصوصی نگه دارید و فقط آنچه به دریافت مراقبت برای فرد کمک می‌کند بگویید. راهنمای مراجعه به بیمارستان ما درباره به اشتراک گذاشتن ترجیحات ارتباطی با کارکنان بیمارستان بیشتر توضیح می‌دهد.

اگر فکر می‌کنم فرد ممکن است درد داشته باشد چه کنم؟

با یک متخصص سلامت تماس بگیرید و تغییر را توضیح دهید. درد می‌تواند دلایل زیادی داشته باشد، از جمله آسیب قدیمی، آرتروز، مشکل دندان، عفونت، یبوست یا فشار ناشی از نشستن در یک وضعیت. یک پزشک می‌تواند سلامت فرد را بررسی کند و تصمیم بگیرد چه ارزیابی یا درمانی مناسب است.

بر اساس یک وب‌سایت، داروی مسکن را شروع نکنید، دوز را تغییر ندهید یا داروی دیگری را متوقف نکنید. برخی داروها ممکن است با هم تداخل داشته باشند یا برای افراد با شرایط سلامتی خاص ناامن باشند. برنامه مراقبت فرد را دنبال کنید و وقتی چیزی روشن نیست، از تجویزکننده یا داروساز بپرسید.

در حالی که منتظر توصیه هستید، می‌توانید فشار فوری را کم کنید. بپرسید چه چیزی راحت‌تر است، به فرد اجازه استراحت دهید و حرکت یا فعالیتی را که دردناک است به او تحمیل نکنید. اگر مطمئن نیستید، پیش از استفاده از گرما، یخ، ماساژ یا درمان دیگر، از یک متخصص سلامت بپرسید که آیا ایمن است.

آیا تغییر رفتار می‌تواند دلیل دیگری داشته باشد؟

بله. درد یکی از دلایل ممکن ناراحتی است، اما تغییرها می‌توانند به خستگی، محیط گیج‌کننده، گرسنگی، عفونت، اثر دارو یا مشکل سلامت دیگری هم مربوط باشند. ببینید قبل از تغییر چه اتفاقی افتاده و آیا دوباره تکرار می‌شود، اما علت پزشکی را به‌تنهایی حدس نزنید.

اگر فرد ناگهان گیج‌تر شد یا خیلی متفاوت از حالت معمول شد، فوراً به یک متخصص سلامت بگویید. راهنمای NHS می‌گوید گیجی ناگهانی نیاز به کمک پزشکی فوری دارد. از خدمات اورژانس محلی یا روند مراقبت فوری در محل زندگی خود استفاده کنید.

اگر تغییر تدریجی است یا مکرر برمی‌گردد، یک ویزیت پزشکی ترتیب دهید و یادداشت‌هایتان را همراه ببرید. راهنمای آماده شدن برای مراجعه به پزشک یک روش ساده برای فهرست کردن پرسش‌ها و توصیف تغییرها دارد.

کمک‌کنندگان چطور می‌توانند با احترام واکنش نشان دهند؟

پیش از کمک، به فرد بگویید چه می‌کنید. پیش از لمس کردن یا جابه‌جا کردن لباسش اجازه بگیرید. یک انتخاب کوچک پیشنهاد دهید، مثلاً الان استراحت کند یا به جای دیگری بنشیند، و برای پاسخ زمان بدهید. اگر نپذیرفت، مکث کنید و از یک متخصص سلامت رویکرد دیگری بخواهید.

از فرد بپرسید چه کلمات یا چه نوع کمکی را ترجیح می‌دهد. با موافقت او، اطلاعات مفید را با سایر کمک‌کنندگان مورد اعتماد به اشتراک بگذارید تا فرد مجبور نشود یک موضوع را بارها توضیح دهد. درباره او طوری صحبت نکنید که انگار حضور ندارد.

درد از بیرون به سختی دیده می‌شود. با مهربانی پرسیدن، دیدن تغییرها و گرفتن توصیه حرفه‌ای می‌تواند کمک کند فرد شنیده شود، بدون اینکه یک نشانه را تشخیص قطعی بدانیم.