Разговор со деца за деменцијата

Кога деменцијата ќе промени некој што детето го сака, детето можеби ќе го забележи пред возрасните да започнат разговор. Детето може да се почувствува загрижено, налутено, засрамено, виновно или несигурно како да постапи. Секое дете и секое семејство е различно. Јасните информации и постојаната поддршка можат да му помогнат на детето да ја разбере промената, без да му се префрлаат возрасни одговорности.

Водичот на Alzheimer’s Association за разговор со деца препорачува искрено одговарање на прашањата со зборови што децата ги разбираат. Семејниот водич на Dementia Australia исто така ги нагласува искрените разговори, смирувањето и заштитата на просторот на младата личност да биде дете. Користете ги овие идеи како почетна точка, а не како скрипта за секое семејство.

Како да започнам разговор за деменцијата?

Почнете со промена што детето ја видело или со прашање што го поставило. Можете да речете: „Забележа дека баба повторува прашања. Таа има болест што се вика деменција и влијае на нејзината меморија и размислување.“ Користете ја вистинската дијагноза само ако е позната. Ако семејството уште чека проценка, опишете ја промената без да ја именувате.

Изберете тивок момент кога можете да останете со детето. Користете кратки реченици и застанете за да одговори. Не мора да објасните сè одеднаш. Прашајте што веќе разбира и што сака да знае следно. Помладо дете може да има корист од книга со слики или едноставен пример; постаро дете може да сака повеќе детали или време сам да размисли.

Држете го лицето со деменција вклучено кога сака и може да учествува. Пред да ги споделите приватните медицински детали со други луѓе, разговарајте со детето за преференциите на лицето. Детето може да сака родител или доверлив возрасен близу кога ја посетува, или може да не сака да ја обсуди дијагнозата со пријатели или на училиште уште.

Што да му кажам на дете за деменцијата?

Објаснете ги деловите што се важни во секојдневниот живот на детето. Деменцијата е болест што може да ја промени начинот на кој некој помни, размислува или комуницира. Не се пренесува, и детето не ја предизвикало. Alzheimer’s Association забележува дека децата можат да се плашат дека ќе ја добијат или да се обвинуваат себеси кога возрасните се вознемирени. Одговорете на тие стравови директно.

Бидете искрени за она што го знаете и она што не го знаете. Можете да објасните што семејството забележало, каква помош добива лицето и какви планови би можеле да ја променат рутината на детето. Не ветувајте дека лицето ќе се подобри, дека ништо нема да се промени или дека знаете кога ќе настане промена. Ако не знаете одговор, кажете го тоа и понудете заедно да најдете сигурни информации.

Децата можеби треба да го слушнат истото објаснување повеќе пати. Тоа е нормално. Оставете простор детето повторно да праша подоцна и проверете што разбрало, без разговорот да се претвора во испит. Ако детето користи други зборови за болеста, слушнете го прво, а потоа нежно понудете јасен јазик што може да го користи.

Како да одговорам на тешки прашања?

Одговорете на стравот што стои зад прашањето, а потоа дајте најјасен искрен одговор што можете. Задржете го кратко и не пополнувајте детали што не ги знаете.

• „Може ли да ја добијам?“ Кажете не: деменцијата не се пренесува. Детето може и понатаму да поминува време со лицето.
• „Дали јас сум ја предизвикал ова?“ Уверете го дека болеста не е предизвикана од нешто што го кажал или го направил.
• „Зошто дедо ме вика со друго име?“ Објаснете дека деменцијата може да ја промени способноста за паметење имиња. Тоа не е вина на детето и тој не го прави тоа за да го вознемири.
• „Дали и јас ќе добијам деменција?“ Не погодувајте за иднината на една личност. Семејниот ризик зависи од видот и историјата. Ако постои конкретна загриженост за наследна форма, прашајте го лекарот на лицето дали може да помогне генетски стручњак.
• „Дали ќе оздрави?“ или „Дали ќе умре?“ Не ветувајте исход или рок. Кажете му што рекол тимот за нега, ако семејството сака да го сподели, и објаснете кога ќе разговарате повторно.
• „Дали сè уште ме сака?“ Не правете го детето одговорно да докаже одговор. Можете да речете дека односот е важен и да најдете удобен начин да поминете време заедно сега.

Во ред е да застанете ако прашањето изгледа преголемо. Кажете му на детето кога ќе се вратите на него и потоа навистина вратете се. Смирено и искрено „Уште не знам“ е покорисно од самоуверено погодување.

Како да помогнам без детето да стане негувател?

Понудете поврзување по избор. Ако детето и лицето сакаат, можат заедно да слушаат познати песни, да гледаат слики, да цртаат, да читаат или да споделат едноставна домашна активност. Нашиот водич за присетување и водичот за музика содржат идеи. Следете ги реакциите на лицето и на детето; во ред е да застанете, да ја смените активноста или да посетите друг пат.

Грижата и безбедноста оставете ги кај возрасните. Детето може да избере да постави ужина или да донесе книга, но не треба да биде одговорно за надзор, лекови, лична нега, термини или итни случаи. Не сугерирајте дека посетата, помагањето или блискоста се должност на детето. Водичот на Dementia Australia ги охрабрува семејствата да ги почитуваат границите на младите луѓе и нивната потреба да останат деца.

Заштитете време што е само за детето. Одржувајте го училиштето, пријателствата, хобијата и семејните рутини што е можно постабилни. Ако грижата ги менува тие планови, објаснете зошто и барајте друг возрасен што може да помогне да се одржи активноста или излетот на детето. Водичот за грижа за себе на негувателот опфаќа начини за барање поддршка од други возрасни.

Пред да кажете на наставник, тренер или друг возрасен, вклучете го детето во одлуката колку што е соодветно. Можеби сака еден доверлив човек да знае, или може да сака да почека. Ако споделите информации, договорете се што ќе се каже и што треба да остане приватно.

Кога да побарам поддршка повеќе?

Прашајте како детето се снаоѓа со времето, не само веднаш по дијагнозата. Некои деца отворено разговараат; други покажуваат вознемиреност преку промени во спиењето, училиштето, пријателствата или однесувањето. Овие промени можат да имаат многу причини и не докажуваат дека детето има потреба од дијагноза. Слушнете го и прашајте каква поддршка би помогнала.

Ако детето сака некој надвор од семејството со кого ќе разговара, размислете за доверлив наставник, училишен советник, педијатар или стручњак за ментално здравје кај деца. Прашајте пред да контактирате училишен персонал за дијагнозата кога можете; детето можеби сака да биде дел од тој разговор. Семејствата погодени од деменција со рано почеток може исто така да имаат потреба од поддршка со работата, училиштето и промената на семејните улоги.

Ако не сте сигурни како да објасните одредена промена, прашајте го тимот за нега на лицето или организација за деменција за насока. Детето не треба да добие совршени одговори од вас. Му требаат искрени информации, можност да праша повторно и возрасни што постојано се појавуваат за него.