চমু উত্তৰ
শিশুৱে কি লক্ষ্য কৰিছে তাৰ পৰা আৰম্ভ কৰক আৰু সৰল, সৎ শব্দেৰে ডিমেনশিয়া বুজাওক। প্ৰশ্ন এবাৰতকৈ বেছিবাৰ সুধিবলৈ উৎসাহিত কৰক, তেওঁলোকৰ কি দায়িত্ব আৰু কি নহয় সেয়া আশ্বস্ত কৰক, আৰু তেওঁলোকৰ নিয়ম আৰু সহায় দৃষ্টিত ৰাখক।
- শিশুৰ বয়স আৰু তেওঁ কি লক্ষ্য কৰিছে সেই অনুসৰি সৰল, সৎ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰক।
- বুজাওক যে ডিমেনশিয়া সংক্ৰামক নহয় আৰু শিশুৰ কাৰণে নহয়।
- সময়ৰ সৈতে শিশুক প্ৰশ্ন সোধাৰ সুযোগ দিয়ক; ভৱিষ্যতে কি হ'ব সেই বিষয়ে প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিব।
- স্বেচ্ছাকৃত, সৰু উপায়ত সংযোগ ৰাখিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাওক, কিন্তু যত্ন আৰু নিৰাপত্তাৰ দায়িত্ব বয়স্ক লোকৰ হাতত ৰাখক।
এই পৃষ্ঠাত (5টা অংশ)
ডিমেনশিয়াই যদি শিশুৱে ভাল পোৱা কাৰোবাক সলনি কৰে, তেন্তে বয়স্ক লোকে কথা আৰম্ভ কৰাৰ আগতে শিশুজনে সেয়া লক্ষ্য কৰিব পাৰে। শিশুৱে চিন্তিত, খং, লাজ, অপৰাধবোধ বা কেনেকৈ আচৰণ কৰিব লাগে নাজানি থকা যেন অনুভৱ কৰিব পাৰে। প্ৰতিটো শিশু আৰু পৰিয়াল ভিন্ন। স্পষ্ট তথ্য আৰু স্থিৰ সহায়ে শিশুক বয়স্ক লোকৰ দায়িত্ব নোহোৱাকৈ কি সলনি হৈছে সেয়া বুজিবলৈ সহায় কৰিব পাৰে।
আলঝাইমাৰ এছোচিয়েচনৰ শিশুৰ সৈতে কথা পতাৰ নিৰ্দেশিকাত শিশুৱে বুজিব পৰা শব্দেৰে সৎভাৱে প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিয়াৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে। ডিমেনশিয়া অষ্ট্ৰেলিয়াৰ পৰিয়াল নিৰ্দেশিকাও সৎ কথোপকথন, আশ্বাস আৰু যুবক-যুৱতীৰ শিশু হৈ থকাৰ স্থান ৰক্ষা কৰাৰ কথা কয়। এইবোৰ আৰম্ভণিৰ ধাৰণা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰক, প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ বাবে এটা নিৰ্দিষ্ট বক্তৃতা হিচাপে নহয়।
ডিমেনশিয়াৰ বিষয়ে কথা আৰম্ভ কেনেকৈ কৰিম?
শিশুৱে দেখা এটা পৰিৱৰ্তন বা তেওঁৰ কৰা এটা প্ৰশ্নৰ পৰা আৰম্ভ কৰক। আপুনি ক’ব পাৰে, “তুমি লক্ষ্য কৰিছা যে আজেই একে কথা বাৰে বাৰে সোধে। তেওঁৰ ডিমেনশিয়া নামৰ এটা ৰোগ আছে, যিয়ে তেওঁৰ স্মৃতি আৰু চিন্তাত প্ৰভাৱ পেলায়।” ব্যক্তিজনৰ প্ৰকৃত ৰোগ নিৰ্ণয় জনা থাকিলেহে সেইটো ব্যৱহাৰ কৰক। যদি পৰিয়াল এতিয়াও মূল্যায়নৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছে, তেন্তে লেবেল নোলোৱাকৈ পৰিৱৰ্তনটো বৰ্ণনা কৰক।
এটা শান্ত মুহূৰ্ত বাছক, য’ত আপুনি কথাটোৰ সৈতে থাকিব পাৰে। ছোট বাক্য ব্যৱহাৰ কৰক আৰু শিশুৱে সঁহাৰি দিয়াৰ বাবে থামক। আপুনি প্ৰতিটো বিৱৰণ একেবাৰে নুবুজাব লাগিব। শিশুৱে আগতেই কি বুজে আৰু পৰৱৰ্তীতে কি জানিব বিচাৰে সুধক। সৰু শিশুৰ বাবে ছবিৰ কিতাপ বা সৰল উদাহৰণ উপকাৰী হ’ব পাৰে; ডাঙৰ শিশুৱে বেছি বিৱৰণ বা একাকীভাৱে ভাবিবলৈ সময় বিচাৰিব পাৰে।
ব্যক্তিজনে ইচ্ছা কৰিলে আৰু অংশগ্ৰহণ কৰিব পাৰিলে তেওঁক জড়িত ৰাখক। আন লোকৰ সৈতে ব্যক্তিগত চিকিৎসা বিৱৰণ ভাগ কৰাৰ আগতে ব্যক্তিজনৰ পছন্দৰ বিষয়ে শিশুৰ সৈতে কথা পাতক। শিশুৱে ব্যক্তিজন ওচৰত থকা এজন বিশ্বাসী বয়স্ক লোক বিচাৰিব পাৰে, বা বন্ধুবৰ্গ বা বিদ্যালয়ৰ সৈতে ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ বিষয়ে এতিয়াৰ বাবে আলোচনা নকৰিবলৈ বিচাৰিব পাৰে।
শিশুক ডিমেনশিয়াৰ বিষয়ে কি কওঁ?
শিশুৰ দৈনন্দিন জীৱনত গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশবোৰ বুজাওক। ডিমেনশিয়া এটা ৰোগ, যিয়ে এজন ব্যক্তিৰ স্মৃতি, চিন্তা বা যোগাযোগৰ ধৰণ সলনি কৰিব পাৰে। ইয়াক সংক্ৰামক নহয়, আৰু শিশুৱে ইয়াৰ কাৰণ নহয়। আলঝাইমাৰ এছোচিয়েচনে উল্লেখ কৰে যে বয়স্ক লোক বিচলিত হ’লে শিশুৱে ডিমেনশিয়া ধৰাৰ ভয় কৰিব পাৰে বা নিজকে দোষী ভাবিব পাৰে। সেই ভয়বোৰ সোজাসুজি উত্তৰ দিয়ক।
আপুনি কি জানে আৰু কি নাজানে সেয়া সৎভাৱে ক’ব। পৰিয়ালে কি লক্ষ্য কৰিছে, ব্যক্তিজনে কি সহায় পাইছে আৰু কোনো পৰিকল্পনাই শিশুৰ নিয়মত প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে নেকি বুজাওক। ব্যক্তিজন ভাল হ’ব, একো সলনি নহ’ব, বা কেতিয়া সলনি হ’ব জানা বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিব। কিবা উত্তৰ নাজানিলে সেয়া ক’ব আৰু একেলগে বিশ্বাসযোগ্য তথ্য বিচাৰিবলৈ প্ৰস্তাৱ দিয়ক।
শিশুৱে একে ব্যাখ্যা বাৰে বাৰে শুনিব লাগিব পাৰে। এইটো স্বাভাৱিক। পিছত আকৌ প্ৰশ্ন কৰাৰ ঠাই ৰাখক আৰু শিশুৱে কি বুজিলে সেয়া পৰীক্ষা নকৰি জাচাই চাওক। শিশুজনে ৰোগটোৰ বাবে আন শব্দ ব্যৱহাৰ কৰিলে প্ৰথমে শুনক, তাৰ পিছত মৃদুভাৱে স্পষ্ট শব্দ দিয়ক যাক তেওঁ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে।
কঠিন প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ কেনেকৈ দিম?
প্ৰশ্নটোৰ তলৰ চিন্তাটো স্বীকাৰ কৰক, তাৰ পিছত আপুনি দিব পৰা সবাতোকৈ স্পষ্ট, সৎ উত্তৰ দিয়ক। চুটিকৈ ৰাখক আৰু আপুনি নজনা বিৱৰণ যোগ নকৰিব।
- “মই ইয়াক ধৰিব পাৰো নেকি?” নাই বুলি কওক: ডিমেনশিয়া সংক্ৰামক নহয়। শিশুজনে ব্যক্তিজনৰ সৈতে সময় কটাই থাকিব পাৰে।
- “মই এইটো কৰিলোঁ নেকি?” আশ্বস্ত কৰক যে ৰোগটো শিশুৱে কোৱা বা কৰা কোনো কথাৰ কাৰণে হোৱা নাই।
- “আজ্ঞা কিয় মোক আন নামেৰে মাতে?” বুজাওক যে ডিমেনশিয়াই নাম মনত ৰখাৰ ক্ষমতা সলনি কৰিব পাৰে। এইটো শিশুৰ দোষ নহয়, আৰু তেওঁ শিশুক বিৰক্ত কৰাৰ উদ্দেশ্যে কৰা নহয়।
- “মোৰো ডিমেনশিয়া হ’ব নেকি?” এজন ব্যক্তিৰ ভৱিষ্যৎৰ বিষয়ে অনুমান নকৰিব। পৰিয়ালৰ ঝুকি ধৰণ আৰু ইতিহাসৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। যদি উত্তৰাধিকাৰসূত্ৰে পোৱা কোনো নিৰ্দিষ্ট আশংকা থাকে, তেন্তে ব্যক্তিজনৰ চিকিৎসকক সুধক যে জেনেটিক্স বিশেষজ্ঞে সহায় কৰিব পাৰে নে।
- “তেওঁ ভাল হ’ব নে?” বা “তেওঁ মৰিব নেকি?” কোনো ফলাফল বা সময়সীমাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিব। পৰিয়ালে বিচৰাটো হ’লে যত্ন দলে কি কৈছে শিশুক জনাওক, আৰু কেতিয়া পুনৰ আলোচনা হ’ব সেয়া বুজাওক।
- “তেওঁ এতিয়াও মোক ভাল পায় নেকি?” শিশুক উত্তৰ প্ৰমাণ কৰাৰ দায়িত্ব নিদিব। সম্পৰ্কটো গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি কওক আৰু এতিয়াই একেলগে সময় কটোৱাৰ এটা আৰামদায়ক উপায় বিচাৰক।
কোনো প্ৰশ্ন অতি ডাঙৰ লাগিলে থামিব পাৰে। শিশুক কেতিয়া পুনৰ উত্তৰ দিব সেয়া কওক, আৰু সেই কথা ৰাখক। শান্তভাৱে সৎভাৱে “মই এতিয়াও নাজানো” কোৱাটো এটা আস্থাযোগ্য অনুমানতকৈ বেছি উপকাৰী।
শিশুক যত্নকাৰী নকৰি মই কেনেকৈ সহায় কৰিম?
ইচ্ছাৰ ভিত্তিত সংযোগ দিয়ক। শিশু আৰু ব্যক্তি দুয়োৱে বিচাৰিলে তেওঁলোকে পৰিচিত সংগীত শুনিব পাৰে, ফটো চাব পাৰে, আঁকিব পাৰে, পঢ়িব পাৰে বা এটা সৰল ঘৰুৱা কাম একেলগে কৰিব পাৰে। আমাৰ স্মৃতিচাৰণৰ নিৰ্দেশিকা আৰু সংগীতৰ নিৰ্দেশিকাত ধাৰণা আছে। ব্যক্তি আৰু শিশুৰ প্ৰতিক্ৰিয়া অনুসৰণ কৰক; থামিব, কাৰ্যকলাপ সলনি কৰিব বা আন সময়ত সাক্ষাৎ কৰিব পাৰে।
যত্ন আৰু নিৰাপত্তাৰ দায়িত্ব বয়স্ক লোকৰ হাতত ৰাখক। শিশুৱে এটা জলপান আনিব পাৰে বা এখন কিতাপ আনিব পাৰে, কিন্তু তত্ত্বাৱধান, ঔষধ, ব্যক্তিগত যত্ন, সাক্ষাৎ বা জৰুৰী অৱস্থাৰ দায়িত্ব শিশুৰ নহয়। সাক্ষাৎ, সহায় বা কাষত থকাটো শিশুৰ কৰ্তব্য বুলি নুবুজাব। ডিমেনশিয়া অষ্ট্ৰেলিয়াৰ নিৰ্দেশিকাই পৰিয়ালক যুৱক-যুৱতীৰ সীমা আৰু শিশু হৈ থকাৰ প্ৰয়োজন সন্মান কৰিবলৈ সাৱধান কৰে।
শিশুৰ নিজৰ সময় সুৰক্ষিত ৰাখক। বিদ্যালয়, বন্ধুত্ব, শখ আৰু পৰিয়ালৰ নিয়ম যিমান সম্ভৱ স্থিৰ ৰাখক। যত্নে সেই পৰিকল্পনাবোৰ সলনি কৰিলে কিয় সেয়া বুজাওক আৰু শিশুৰ কাৰ্যকলাপ বা যাত্ৰা অব্যাহত ৰাখিবলৈ আন বয়স্ক লোক বিচাৰক। যত্নকাৰীৰ আত্ম-যত্নৰ নিৰ্দেশিকাত আন বয়স্ক লোকক সহায় ভাগ কৰিবলৈ কওঁতে কি কৰিব লাগে তাৰ উপায় আছে।
শিক্ষক, প্ৰশিক্ষক বা আন বয়স্ক লোকক কোনো কথা কোৱাৰ আগতে, যথোপযুক্তভাৱে শিশুক সিদ্ধান্তত অংশগ্ৰহণ কৰাওক। তেওঁলোকে এজন বিশ্বাসী ব্যক্তিয়ে জানিব বিচাৰিব পাৰে, বা অপেক্ষা কৰিব বিচাৰিব পাৰে। তথ্য ভাগ কৰিলে কি ক’ব আৰু কি গোপন ৰাখিব সেয়া একমত হওক।
কেতিয়া অধিক সহায় বিচাৰিব লাগে?
কেৱল ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ পিছতে নহয়, সময়ৰ সৈতে শিশুক কেনে লাগিছে সুধক। কিছুমান শিশুৱে খোলাখুলি কয়; আন কিছুমানে নিদ্ৰা, বিদ্যালয়, বন্ধুত্ব বা আচৰণৰ পৰিবৰ্তনৰ জৰিয়তে বেয়া লগা প্ৰকাশ কৰে। এই পৰিবৰ্তনবোৰৰ বহু কাৰণ থাকিব পাৰে আৰু সেইবোৰে শিশুৰ কোনো ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ প্ৰয়োজন প্ৰমাণ নকৰে। শুনক আৰু কি সহায় কাম দিব সুধক।
শিশুজনে পৰিয়ালৰ বাহিৰৰ কাৰোবাৰ সৈতে কথা পাতিব বিচাৰিলে, এজন বিশ্বাসী শিক্ষক, বিদ্যালয়ৰ পৰামৰ্শদাতা, শিশু চিকিৎসক বা শিশুৰ মানসিক স্বাস্থ্যৰ বিশেষজ্ঞৰ কথা ভাবিব পাৰে। ৰোগ নিৰ্ণয়ৰ বিষয়ে বিদ্যালয়ৰ কৰ্মীক যোগাযোগ কৰাৰ আগতে, সম্ভৱ হ’লে সুধক; শিশুজনে সেই কথোপকথনৰ অংশ হ’ব বিচাৰিব পাৰে। কম বয়সত আৰম্ভ হোৱা ডিমেনশিয়াৰ সন্মুখীন হোৱা পৰিয়ালে কাম, বিদ্যালয় আৰু পৰিবৰ্তিত পাৰিবাৰিক ভূমিকাৰ সহায় বিচাৰিব পাৰে।
আপুনি কোনো নিৰ্দিষ্ট পৰিৱৰ্তন কেনেকৈ বুজাব লাগে নাজানিলে, ব্যক্তিজনৰ যত্ন দল বা ডিমেনশিয়া সংস্থাৰ পৰা পৰামৰ্শ বিচাৰক। শিশুৰ বাবে আপোনাৰ পৰা নিখুঁত উত্তৰৰ প্ৰয়োজন নাই। তেওঁলোকক সৎ তথ্য, পুনৰ সুধাৰ সুযোগ আৰু এনে বয়স্ক লোক লাগে যিসকলে সদায় তেওঁলোকৰ পাশত থাকে।
সাধাৰণ প্ৰশ্ন
কেতিয়া শিশুক জনাব লাগিব যে কাৰোবাৰ ডিমেনশিয়া আছে?
প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ বাবে একেটা সঠিক সময় নাই। শিশুৱে কোনো পৰিৱৰ্তন লক্ষ্য কৰিলে বা প্ৰশ্ন সোধিলে, তেওঁ বুজিব পৰা স্পষ্ট তথ্যৰে আৰম্ভ কৰক। পৰিস্থিতি সলনি হোৱাৰ লগে লগে আৰু তথ্য দিব পাৰে।
এজন পৰিয়ালৰ সদস্যৰ পৰা শিশুৱে ডিমেনশিয়া লাগিব পাৰে নেকি?
নাই। ডিমেনশিয়া সংক্ৰামক নহয়। কোনো এজনৰ সৈতে সময় কটালে সেয়া লাগি নাযায়।
শিশুক ডিমেনশিয়া থকা ব্যক্তিৰ যত্নত সহায় কৰিবলৈ দিব লাগিবনে?
শিশুৱে এটা সৰু, পৰিচিত কাম বাছি ল'ব পাৰে, যেনে একেলগে ফটো চোৱা। বয়স্ক লোকে সুৰক্ষা, ঔষধ, সাক্ষাৎ আৰু ব্যক্তিগত যত্নৰ দায়িত্ব ল'ব লাগিব; শিশুক যত্নকাৰী হ'বলগীয়া নহয়।
শিশুৱে দেখা কৰিব বা সহায় কৰিব নিবিচাৰিলে কি হ'ব?
লজ্জা বা চাপ নিদি শুনক। কি কঠিন লাগিছে সুধক আৰু সংযোগ ৰাখিবলৈ আন উপায় দিয়ক, বা তেওঁলোকক জিৰণি লোৱাৰ সুযোগ দিয়ক। শিশুৰ সীমাৰেখাৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে তেওঁলোকে যত্ন নকৰে।
উৎস
এই পৃষ্ঠাই যিবোৰ প্ৰতিষ্ঠান আৰু অধ্যয়নৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে সেইবোৰৰ লিংক আমি দিছোঁ। পৃষ্ঠাখন আপডেট কৰাৰ সময়ত প্ৰতিটো পৰীক্ষা কৰা হৈছিল।
- Talking to Kids About Alzheimer's and Dementia · Alzheimer's Association
- Dementia and family relationships · Dementia Australia
- Ways you can support children and young people when a person has dementia · Alzheimer's Society