स्मृतिभ्रंश असताना रुग्णालयात जाणे

रुग्णालयातील भेट नेहमीच्या दिनचर्येत अडथळा आणू शकते आणि समजायला कठीण वाटू शकते. स्मृतिभ्रंश असलेल्या व्यक्तीला तिथे असताना अधिक वेळ, स्पष्टीकरण आणि रोजच्या कामांसाठी मदत लागू शकते. कर्मचाऱ्यांना काय सांगायचे याची आधीच योजना केल्यास व्यक्तीला आणि तिला मदत करणाऱ्यांना आधार मिळू शकतो.

अल्झायमर असोसिएशनचे रुग्णालय आणि डिस्चार्जबाबतचे मार्गदर्शन आणि डिमेंशिया ऑस्ट्रेलियाचे रुग्णालयात जाण्याबाबतचे मार्गदर्शन उपयोगी माहिती, ओळखीच्या वस्तू आणि पाठपुराव्याचे प्रश्न तयार ठेवण्याची शिफारस करतात. रुग्णालयातील कर्मचाऱ्यांच्या सूचना या सामान्य मार्गदर्शनापेक्षा अधिक महत्त्वाच्या असतात.

नियोजित रुग्णालय भेटीची तयारी कशी करावी?

भेट आधीच ठरली असेल, तर व्यक्तीला त्याबद्दल काय समजते आणि तिला काय जाणून घ्यायचे आहे ते विचारा. तिला हवे तितके निर्णयांमध्ये सहभागी करा. काहींना भेटीबद्दल आधीच ऐकायला आवडते; तर काहींना जवळच्या वेळी छोटे, शांत स्पष्टीकरण पुरेसे वाटते. शक्य असेल तेव्हा व्यक्तीच्या पसंतीचे पालन करा.

रुग्णालयाला काय माहिती आणि कोणत्या वस्तू आणायच्या ते विचारा. सध्याच्या औषधांची यादी, माहीत असल्यास अ‍ॅलर्जी आणि नियमित आरोग्य व्यावसायिकांची नावे व संपर्क क्रमांक कर्मचाऱ्यांना उपयोगी ठरू शकतात. रुग्णालयाने परवानगी दिली तर चष्मा, श्रवणयंत्र, ओळखीचे कपडे, प्रसाधनाच्या वस्तू आणि आरामाची वस्तू सोबत ठेवा. कायदेशीर किंवा आगाऊ काळजीबाबतची कागदपत्रे फक्त तेव्हाच सोबत ठेवा, जेव्हा ती संबंधित असतील आणि व्यक्ती किंवा अधिकृत निर्णयकर्ता ती आणण्याचा निर्णय घेईल.

कोण सोबत राहणार आणि कुटुंब किंवा विश्वासू मदतनीस अपडेट्स कसे शेअर करणार, याची योजना करा. एक व्यक्ती राहू शकत नसेल, तर दुसऱ्या विश्वासू व्यक्तीला पाळी घ्यायला सांगा. भेटीच्या काही भागांत व्यक्तीला सोबत हवी असेल, तर काही वेळ तिला शांतता हवी असू शकते.

रुग्णालयातील कर्मचाऱ्यांना कोणती माहिती द्यावी?

या व्यक्तीशी संवाद साधण्यात आणि तिची काळजी घेण्यात मदत होईल अशी माहिती सांगा. व्यक्तीच्या संमतीने एक छोटी नोंद लिहा, ज्यात तिला आवडणारे नाव, ती कशी संवाद साधते, तिला काय समजायला मदत होते आणि कोणत्या दिनचर्या किंवा आरामाच्या वस्तू महत्त्वाच्या आहेत, याचा समावेश असेल. तिला वेदना किंवा त्रास होत असेल आणि ती शब्दांत सांगू शकत नसेल, तर तो कसा दाखवते हेही लिहा.

नोंद छोटी आणि खासगी ठेवा. ज्यांना ती गरजेची आहे त्या काळजी टीमच्या सदस्यांसोबतच शेअर करा. माहिती कशी दिली जाते आणि ती कुठे ठेवायची आहे, हे कर्मचाऱ्यांना विचारा. संवेदनशील तपशील सार्वजनिक फलकावर लावू नका किंवा ज्यांना त्याची गरज नाही अशा भेट देणाऱ्यांशी शेअर करू नका.

शक्य असेल तेव्हा व्यक्ती संभाषणाचा भाग असावी. कर्मचाऱ्यांनी थेट तिच्याशी बोलावे, साधे शब्द वापरावेत आणि उत्तरासाठी वेळ द्यावा, अशी विनंती करा. व्यक्तीला कदाचित आठवणार नाही असे काही जोडायचे असेल, तर तुम्ही काय पाहिले ते सांगा, कारणाचा अंदाज न लावता.

आणीबाणी कक्षातील भेटीदरम्यान मी कशी मदत करू शकतो?

भेट अनपेक्षित असेल, तर काय घडले, ते केव्हा सुरू झाले आणि व्यक्तीच्या नेहमीच्या वागण्यात काय बदलले, याचे वर्णन करा. कर्मचारी एकच प्रश्न एकापेक्षा जास्त वेळा विचारू शकतात. एक छोटी लेखी नोंद वेगवेगळ्या लोकांना एकसारखा स्पष्ट तपशील देण्यात मदत करू शकते.

कर्मचाऱ्यांना सांगा की व्यक्तीला स्मृतिभ्रंश आहे आणि सहसा कोणती मदत उपयोगी ठरते. अपडेट्ससाठी मुख्य संपर्क कोण असेल ते विचारा. व्यक्ती वाट पाहत असेल, तर परिचित आवाज, शांत वस्तू पाहण्यासाठी किंवा तिचा चष्मा किंवा श्रवणयंत्र, कर्मचाऱ्यांनी ते वापरणे सुरक्षित सांगितले तर, उपयोगी ठरू शकतात.

वैद्यकीय पथकाच्या सूचना पाळा. अन्न, पेय, औषध, चालणे किंवा वैयक्तिक काळजीसाठी मदत करण्यापूर्वी त्या क्षणी काय सुरक्षित आहे ते कर्मचाऱ्यांना विचारा. रुग्णालयातील तपासणी किंवा उपचारांमुळे काही काळासाठी व्यक्ती काय करू शकते, ते बदलू शकते.

व्यक्ती अचानक वेगळी वाटू लागली तर मी काय करावे?

व्यक्ती अचानक जास्त गोंधळलेली झाली किंवा नेहमीपेक्षा खूप वेगळी वागू लागली, तर परिचारिका किंवा डॉक्टरांना त्वरित सांगा. हे फक्त स्मृतिभ्रंशामुळे आहे, असे गृहीत धरू नका. अचानक गोंधळाबाबतचे NHS मार्गदर्शन सांगते की अचानक गोंधळासाठी तातडीचे वैद्यकीय लक्ष आवश्यक आहे.

बदल केव्हा सुरू झाला आणि तुम्ही काय पाहिले ते सांगा. व्यक्ती स्पष्ट सांगू शकत नसली तरी तिच्या चेहऱ्यावरील भाव, हालचाल, झोप किंवा खाण्यातील बदलातून अस्वस्थता दिसू शकते. बदलाचे स्वतः निदान करण्याऐवजी काळजी टीमला त्याचे मूल्यमापन करू द्या.

रुग्णालयात मुक्कामादरम्यान व्यक्तीला मी कसा आधार देऊ शकतो?

कर्मचारी सुरक्षित सांगतील तेव्हा ओळखीची दिनचर्या जपा. ओळखीचा फोटो किंवा आरामाची दुसरी वस्तू सोबत ठेवा, शक्य तितका अतिरिक्त आवाज कमी करा आणि एका वेळी एक पायरी समजावून सांगा. व्यक्तीला जे करता येते आणि करायचे आहे ते करू द्या. उपकरणे हलवण्यापूर्वी, खोली बदलण्यापूर्वी किंवा अन्न व वैयक्तिक काळजीत मदत करण्यापूर्वी कर्मचाऱ्यांना विचारा.

कॉल बटण वापरणे, स्नानगृह शोधणे किंवा नव्या वेळापत्रकाबद्दल समजणे यासाठी व्यक्तीला मदत लागू शकते. तिला सहसा कोणती मदत लागते ते कर्मचाऱ्यांना सांगा आणि भेटींदरम्यान मदत कशी मागायची ते विचारा. व्यक्तीला कोणी सोबत राहावे असे वाटत असेल, तर रुग्णालय भेट किंवा रात्रीच्या मुक्कामाची कोणती परवानगी देऊ शकते ते विचारा.

रुग्णालयातील मुक्काम काळजीवाहकांनाही थकवू शकतो. व्यक्तीची संमती असेल तर दुसऱ्या विश्वासू व्यक्तीला पाळी घ्यायला सांगा. मुक्कामादरम्यान व्यक्ती आणि कुटुंबासाठी कोणता आधार मिळेल ते रुग्णालयातील संपर्क व्यक्ती किंवा समाजसेवकाला विचारा.

व्यक्ती निघण्यापूर्वी मी काय तपासावे?

लेखी डिस्चार्ज योजना मागा. त्यात पाठपुराव्याच्या भेटी, काळजीची कामे, औषधांमधील बदल आणि अडचण आल्यास कोणाशी संपर्क करायचा हे स्पष्ट लिहिलेले आहे ना ते तपासा. सूचना अस्पष्ट असतील, तर निघण्यापूर्वी डिस्चार्ज टीमला त्या समजावून सांगायला सांगा.

घरी कोणत्या आधाराची गरज लागेल ते चर्चा करा. जेवण, हालचाल, आंघोळ, भेटी आणि कोणतेही नवे उपकरण किंवा घरगुती सेवा यासाठी कोण मदत करेल, याचा विचार करा. कुटुंब आणि मित्र काय देऊ शकतात याबाबत प्रामाणिक राहा. योजना सांभाळणे कठीण वाटत असेल, तर इतर स्थानिक सेवांबद्दल रुग्णालयातील डिस्चार्ज नियोजकाला विचारा.

घरी परतल्यानंतर विश्रांती घ्यायला आणि ओळखीच्या दिनचर्येत पुन्हा स्थिरावायला वेळ द्या. लेखी योजना फक्त त्या लोकांसोबत शेअर करा ज्यांना व्यक्तीने सहभागी करण्याचे मान्य केले आहे. व्यक्ती अचानक गोंधळलेली किंवा गंभीरपणे आजारी झाली, तर नियमित पाठपुराव्याची वाट न पाहता तातडीची वैद्यकीय मदत घ्या.

आणीबाणीच्या वेळी शांत भेट नेहमीच शक्य नसते. तयारी, स्पष्ट संवाद आणि लेखी डिस्चार्ज योजना यामुळे पुढे काय होणार आहे ते सर्वांना समजू शकते.