ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਨਾਲ ਹਸਪਤਾਲ ਜਾਣਾ

ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਫੇਰੀ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਰੁਟੀਨ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਨਾਲ ਜੀਅ ਰਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ, ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਟਾਫ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

Alzheimer’s Association ਦੀ ਹਸਪਤਾਲ ਅਤੇ ਛੁੱਟੀ ਬਾਰੇ ਗਾਈਡ ਅਤੇ Dementia Australia ਦੀ ਹਸਪਤਾਲ ਜਾਣ ਬਾਰੇ ਗਾਈਡ ਲਾਭਦਾਇਕ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਜਾਣੀਆਂ-ਪਛਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਫ਼ਾਲੋ-ਅੱਪ ਸਵਾਲ ਤਿਆਰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਸਟਾਫ਼ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਇਸ ਆਮ ਗਾਈਡ ਨਾਲੋਂ ਪਹਿਲ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।

ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਹਸਪਤਾਲ ਫੇਰੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤਿਆਰੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

ਜੇ ਫੇਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਤੈਅ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਨਾ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫੇਰੀ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਵਿਆਖਿਆ ਨਾਲ ਘੱਟ ਚਿੰਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲੋ।

ਹਸਪਤਾਲ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਮੌਜੂਦਾ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ, ਜੇ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਐਲਰਜੀਆਂ, ਅਤੇ ਨਿਯਮਤ ਸਿਹਤ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਅਤੇ ਨੰਬਰ ਸਟਾਫ਼ ਲਈ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਹਸਪਤਾਲ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਐਨਕਾਂ, ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨ, ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਕੱਪੜੇ, ਟਾਇਲਟ ਦਾ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਲੈ ਜਾਓ। ਕਾਨੂੰਨੀ ਜਾਂ ਅਡਵਾਂਸ-ਕੇਅਰ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਲੈ ਜਾਓ ਜਦੋਂ ਉਹ ਢੁਕਵੇਂ ਹੋਣ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਅਧਿਕਾਰਤ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਸ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰੇ।

ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਕੌਣ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਮਦਦਗਾਰ ਅਪਡੇਟ ਕਿਵੇਂ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨਗੇ। ਜੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਲੈਣ ਲਈ ਕਹੋ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਫੇਰੀ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਥ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜਤਾ।

ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਸਟਾਫ਼ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਾਂ?

ਉਹ ਵੇਰਵੇ ਸਾਂਝੇ ਕਰੋ ਜੋ ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ। ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਨੋਟ ਲਿਖੋ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਸੰਦੀਦਾ ਨਾਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਰੁਟੀਨਾਂ ਜਾਂ ਆਰਾਮ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ। ਜੇ ਉਹ ਪੀੜ ਜਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਲਈ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਵਰਤਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਨੋਟ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਰੱਖੋ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਟਾਫ਼ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਸਟਾਫ਼ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਲੈਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਵੇਰਵੇ ਕਿਸੇ ਜਨਤਕ ਬੋਰਡ ਤੇ ਨਾ ਲਿਖੋ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕਰੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਰੱਖੋ। ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਗੱਲ ਕਰਨ, ਸਾਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਣ ਅਤੇ ਜਵਾਬ ਲਈ ਸਮਾਂ ਦੇਣ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਜੋੜਨੀ ਹੈ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਇਦ ਯਾਦ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਉਹ ਸਮਝਾਓ।

ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਕਮਰੇ ਦੀ ਫੇਰੀ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰਾਂ?

ਜੇ ਯਾਤਰਾ ਅਚਾਨਕ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਆਮ ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਕੀ ਬਦਲਿਆ ਹੈ। ਸਟਾਫ਼ ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਲਿਖਤੀ ਨੋਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਪੱਸ਼ਟ ਬਿਆਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਮਦਦ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਅਪਡੇਟਾਂ ਲਈ ਮੁੱਖ ਸੰਪਰਕ ਕੌਣ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਆਵਾਜ਼, ਸ਼ਾਂਤ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਐਨਕਾਂ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੇ ਸਟਾਫ਼ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਵਰਤਣੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।

ਕਲੀਨਿਕਲ ਟੀਮ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਮੰਨੋ। ਖਾਣੇ, ਪੀਣ, ਦਵਾਈ, ਤੁਰਨ ਜਾਂ ਨਿੱਜੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਟਾਫ਼ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਕੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਟੈਸਟ ਜਾਂ ਇਲਾਜ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਖਰਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?

ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਧ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਆਮ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਨਰਸ ਜਾਂ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਨਾ ਮੰਨੋ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਹੈ। NHS ਦੀ ਅਚਾਨਕ ਉਲਝਣ ਬਾਰੇ ਹਦਾਇਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਉਲਝਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਡਾਕਟਰੀ ਧਿਆਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਦੱਸੋ ਕਿ ਬਦਲਾਅ ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਹਿਲਜੁਲ, ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਰਾਹੀਂ ਬੇਚੈਨੀ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਦੱਸ ਸਕੇ। ਦੇਖਭਾਲ ਟੀਮ ਨੂੰ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਦਿਓ; ਆਪ ਇਸ ਦਾ ਨਿਦਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ।

ਹਸਪਤਾਲ ਠਹਿਰ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਂ?

ਜਾਣੀਆਂ-ਪਛਾਣੀਆਂ ਰੁਟੀਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ ਜਦੋਂ ਸਟਾਫ਼ ਕਹੇ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਕੋਈ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਫ਼ੋਟੋ ਜਾਂ ਹੋਰ ਆਰਾਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਲਿਆਓ, ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਸ਼ੋਰ ਘਟਾਓ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਕਦਮ ਸਮਝਾਓ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਿਓ ਜੋ ਉਹ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਨ ਹਿਲਾਉਣ, ਕਮਰਾ ਬਦਲਣ ਜਾਂ ਖਾਣੇ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਟਾਫ਼ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ।

ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਾਲ ਬਟਨ ਵਰਤਣ, ਬਾਥਰੂਮ ਲੱਭਣ ਜਾਂ ਨਵਾਂ ਸਮਾਂ-ਸਾਰਣੀ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਟਾਫ਼ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਸਹਾਇਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਫੇਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਦਦ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗੀ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਹਸਪਤਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਠਹਿਰ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਥਕਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਲੈਣ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰੋ। ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਜਾਂ ਸੋਸ਼ਲ ਵਰਕਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਠਹਿਰ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣ ਦੌਰਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਸਹਾਇਤਾ ਉਪਲਬਧ ਹੈ।

ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਜਾਂਚਾਂ?

ਲਿਖਤੀ ਛੁੱਟੀ ਯੋਜਨਾ ਮੰਗੋ। ਵੇਖੋ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫ਼ਾਲੋ-ਅੱਪ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ, ਦੇਖਭਾਲ ਦੇ ਕੰਮ, ਦਵਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਸਵਾਲ ਹੋਣ ਤਾਂ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇ ਹਦਾਇਤਾਂ ਸਾਫ਼ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਛੁੱਟੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਕਹੋ।

ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ ਕਿ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਸਹਾਇਤਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਸੋਚੋ ਕਿ ਖਾਣੇ, ਹਿਲਜੁਲ, ਨਹਾਉਣ, ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਉਪਕਰਨ ਜਾਂ ਘਰੇਲੂ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ। ਈਮਾਨਦਾਰ ਰਹੋ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਕੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਛੁੱਟੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਤੋਂ ਹੋਰ ਸਥਾਨਕ ਸੇਵਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।

ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜਾਣੀਆਂ-ਪਛਾਣੀਆਂ ਰੁਟੀਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿਓ। ਲਿਖੀ ਯੋਜਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਧ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰੁਟੀਨ ਫ਼ਾਲੋ-ਅੱਪ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਤੁਰੰਤ ਡਾਕਟਰੀ ਮਦਦ ਲਓ।

ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਂਤ ਫੇਰੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਵਿੱਚ। ਤਿਆਰੀ, ਸਾਫ਼ ਸੰਚਾਰ ਅਤੇ ਲਿਖਤੀ ਛੁੱਟੀ ਯੋਜਨਾ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।