การวางแผนรับมือเหตุฉุกเฉินเมื่อมีภาวะสมองเสื่อม

เหตุฉุกเฉินอาจทำลายกิจวัตรที่คุ้นเคย และทำให้ผู้ที่ใช้ชีวิตกับภาวะสมองเสื่อมเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้ยากขึ้น แผนที่ดีจะช่วยให้เขาและผู้ช่วยทำงานได้โดยมีแรงกดดันในวินาทีสุดท้ายน้อยลง แผนควรเหมาะกับความต้องการของเขา สถานที่ที่เขาอาศัยอยู่ และภัยอันตรายในพื้นที่นั้น

คู่มือการเตรียมพร้อมฉุกเฉินของ Alzheimer’s Association แนะนำให้เตรียมข้อมูล เสบียง และการสนับสนุนสำรอง คู่มือของ FEMA สำหรับผู้สูงอายุและผู้พิการ ก็เน้นการสื่อสาร การเดินทาง ยา และอุปกรณ์ช่วยเหลือ นี่เป็นข้อมูลการวางแผนทั่วไป ให้ทำตามคำแนะนำฉุกเฉินในพื้นที่

จะทำแผนที่เหมาะกับเขาได้อย่างไร?

ถามเขาว่าอะไรจะทำให้รู้สึกปลอดภัยขึ้น และเขาไว้ใจใครบ้าง หากเป็นไปได้ ให้เขามีส่วนร่วมในการเลือกจุดนัดพบ ผู้ติดต่อฉุกเฉิน และสิ่งของที่คุ้นเคยที่จะนำไป ให้คำสั่งสั้นและชัดเจน แผนอาจเปลี่ยนได้เมื่อกิจวัตร สุขภาพ หรือการเคลื่อนไหวของเขาเปลี่ยนไป

ระบุผู้คนที่ช่วยได้มากกว่าหนึ่งคน ผู้ดูแลหลักอาจอยู่ที่ทำงาน ห่างจากบ้าน หรือได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์เดียวกัน ตกลงกันว่าใครจะติดต่อใคร ใครจะจัดการรถรับส่ง และใครจะไปดูแลเขาหากแผนเปลี่ยน ให้ผู้ช่วยแต่ละคนมีสำเนาข้อมูลที่พวกเขาต้องใช้

พิจารณาว่าอะไรอาจขัดจังหวะการสนับสนุนปกติของเขา หากเขาอาศัยในอพาร์ตเมนต์ ไปโปรแกรมกลางวัน หรือได้รับการดูแลที่บ้าน ให้ถามว่าบริการนั้นจัดการการอพยพ ไฟดับ หรือการปิดทำการอย่างไร ถามด้วยว่าใครจะติดต่อครอบครัว และความต้องการการสนับสนุนของเขาจะได้รับการตอบสนองอย่างไร

ควรเตรียมข้อมูลและเสบียงอะไรไว้บ้าง?

จัดชุดของขนาดเล็กที่ถือไปได้สะดวก ใส่ผู้ติดต่อฉุกเฉินปัจจุบัน รายการยา ข้อมูลสุขภาพที่สำคัญ สายชาร์จโทรศัพท์ แว่นตาสำรองหรือเครื่องช่วยฟังหากจำเป็น เสื้อผ้าที่เหมาะกับสภาพอากาศ และของที่ให้ความสบายใจที่คุ้นเคย เพิ่มอุปกรณ์ช่วยเคลื่อนไหวหรือการสื่อสารที่เขาต้องพึ่งพา ตรวจว่าของเหล่านี้ยังใช้ได้เป็นระยะ

เก็บเอกสารจำเป็นไว้ในที่ที่คุณหยิบได้เร็ว แต่ปกป้องข้อมูลส่วนตัว ถามเขาว่าอยากให้แบ่งปันรายการใดและให้ใครบ้าง ผู้ช่วยอาจต้องรู้ชื่อของเขา วิธีที่เขาสื่อสารได้ดี ข้อมูลติดต่อสำคัญ และข้อมูลยา แต่ไม่จำเป็นต้องรู้บันทึกส่วนตัวทั้งหมด

สิ่งของที่ดีที่สุดคือสิ่งที่เขาใช้จริง เสื้อกันหนาวตัวโปรด รูปถ่าย หนังสือ หรือของเล็ก ๆ ที่คุ้นเคยอาจให้ความอุ่นใจมากกว่าเสบียงเพิ่มเติมที่เขาไม่รู้จัก ทำให้ชุดของเบาพอที่ใครสักคนจะยกได้อย่างปลอดภัย

แผนที่เขียนไว้ควรระบุอะไรบ้าง?

แผนสั้น ๆ แชร์กับผู้ช่วยสำรองได้ง่ายกว่าบันทึกยาว ๆ เมื่อเขายินยอม ให้ใส่

• ควรติดต่อใคร ระบุผู้ช่วยหลักและสำรอง ผู้ให้บริการดูแลของเขา และวิธีติดต่อแต่ละคน ระบุด้วยว่าใครจะแจ้งอัปเดตให้คนอื่นทราบหากครัวเรือนย้ายที่
• จะสื่อสารอย่างไร ระบุชื่อที่เขาอยากให้เรียก วิธีที่เขาเข้าใจข้อมูลได้ดีที่สุด และคำหรือกิจวัตรที่คุ้นเคยซึ่งอาจช่วยให้เขารู้สึกมั่นคง
• จะเดินทางอย่างไร บันทึกตัวเลือกการเดินทางและอุปกรณ์การเคลื่อนไหวหรือการสื่อสารที่เขาพึ่งพา ถามผู้ให้บริการหรือสำนักงานฉุกเฉินในพื้นที่เรื่องตัวเลือกที่เข้าถึงได้ก่อนเกิดเหตุฉุกเฉิน
• ของจำเป็นอยู่ที่ไหน บอกว่าชุดของและรายการยาปัจจุบันเก็บไว้ที่ใด เก็บบันทึกส่วนตัวไว้ในที่ปลอดภัย และแบ่งปันเฉพาะรายละเอียดที่ผู้ช่วยแต่ละคนต้องใช้
• บริการจะทำอย่างไร หากเขาได้รับการดูแลนอกบ้าน ให้ระบุผู้ติดต่อที่มีชื่อ และบอกว่าหาแผนฉุกเฉินปัจจุบันของบริการนั้นได้จากที่ใด

ตรวจว่าผู้ช่วยสำรองรู้ว่าแผนอยู่ที่ไหนและใช้อย่างไร เก็บสำเนากระดาษไว้หากไฟหรือโทรศัพท์ใช้ไม่ได้ แต่หลีกเลี่ยงการติดข้อมูลสุขภาพที่ละเอียดอ่อนไว้ในที่ที่ผู้มาเยือนมองเห็นได้

ควรรู้อะไรเกี่ยวกับการหลบภัยหรือการอพยพบ้าง?

เรียนรู้ว่าคำแนะนำฉุกเฉินในพื้นที่เผยแพร่ที่ไหน และการแจ้งเตือนไปถึงครัวเรือนอย่างไร ตัดสินใจว่าจะไปที่ใดหากหน่วยงานแนะนำให้อพยพ และเขาจะไปถึงที่นั่นอย่างไร หากเขาใช้รถเข็น ไม้เท้า ถังออกซิเจน หรือเครื่องมืออื่น ให้ถามผู้ให้บริการที่เกี่ยวข้องว่าควรขนย้ายอย่างไร และอาจต้องมีเสบียงสำรองอะไรบ้าง

ไม่มีกฎสากลว่าควรอยู่หรือไปดี เหตุฉุกเฉิน ความต้องการของเขา และคำแนะนำจากหน่วยงานในพื้นที่ล้วนสำคัญ ถามสำนักงานจัดการเหตุฉุกเฉินในท้องถิ่นหรือผู้ให้บริการดูแลว่าควรวางแผนการเดินทางและที่พักพิงที่เข้าถึงได้อย่างไร อย่าพึ่งคู่มือนี้ในการตัดสินใจระหว่างเหตุฉุกเฉินเฉพาะครั้ง

หากมีบ้านพักผู้สูงอายุหรือโปรแกรมกลางวันเกี่ยวข้อง ให้ขอแผนฉุกเฉินที่เป็นลายลักษณ์อักษร ถามว่าใครรับผิดชอบเขา ครอบครัวจะได้รับอัปเดตอย่างไร และจะเกิดอะไรขึ้นหากการรับหรือการเดินทางเปลี่ยนแปลง คู่มือความปลอดภัยในบ้าน ของเราครอบคลุมอันตรายในชีวิตประจำวันทั้งในและรอบบ้าน

จะสนับสนุนเขาระหว่างเหตุฉุกเฉินได้อย่างไร?

อยู่กับเขาหากปลอดภัยที่จะทำเช่นนั้น อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยวลีสั้น ๆ และสงบ และทวนซ้ำข้อมูลหากจำเป็น รักษากิจวัตรที่คุ้นเคยเท่าที่ทำได้ และแจ้งผู้ปฏิบัติงานกู้ภัยว่าเขาอยากให้เรียกอย่างไรและอะไรช่วยให้เขาสื่อสารได้

หากเขาเริ่มทุกข์ใจ ให้ลดเสียงรบกวนเพิ่มเติม และจำกัดจำนวนคนที่พูดพร้อมกัน เสนอของที่คุ้นเคยหากปลอดภัยและมีอยู่ หลีกเลี่ยงการเถียงหรืออธิบายยาวในขณะที่ทุกคนกำลังกดดัน ทำตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่กู้ภัยและบุคลากรดูแล

แจ้งบุคลากรทางการแพทย์เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของพฤติกรรม การสื่อสาร หรือสุขภาพของเขา NHS ระบุว่าอาการสับสนกะทันหันต้องได้รับความช่วยเหลือทางการแพทย์ทันที อย่าสันนิษฐานว่าการเปลี่ยนแปลงใหม่หรือรุนแรงเป็นเพียงส่วนหนึ่งของภาวะสมองเสื่อม

จะทำให้แผนใช้ได้จริงอยู่เสมอได้อย่างไร?

ทบทวนรายชื่อผู้ติดต่อ ข้อมูลยา และอุปกรณ์เมื่อการดูแลเปลี่ยนแปลง ตรวจวันหมดอายุของเสบียงและอัปเดตแผนหลังการย้ายที่หรือความต้องการการเคลื่อนไหวใหม่ ถามเขาว่าแผนยังรู้สึกสบายใจหรือไม่ และอยากให้ใครเข้ามามีส่วนร่วม

ผู้ดูแลก็ต้องการการสนับสนุนสำรองเช่นกัน คู่มือการดูแลตัวเองของผู้ดูแล มีไอเดียเรื่องการขอให้คนอื่นช่วยแบ่งเบา แผนง่าย ๆ ที่มีผู้ช่วยที่ไว้ใจได้ไม่กี่คนอาจใช้ได้จริงมากกว่ารายการยาวที่ไม่มีใครได้ทบทวน

เป้าหมายคือการเตรียมพร้อมให้มากพอที่จะลงมือได้ ขณะที่ยังให้เขามีส่วนร่วมและสบายใจ ทำตามคำแนะนำฉุกเฉินในพื้นที่ และปรึกษาผู้เชี่ยวชาญที่มีคุณสมบัติเกี่ยวกับความต้องการเฉพาะของเขา