پاسخ کوتاه
یک برنامه اضطراری بر پایه نیازهای ارتباطی، حرکتی، دارویی و آرامش فرد بسازید. کمک‌رسان‌های پشتیبان انتخاب کنید، یک کیت کوچک آماده کنید و بدانید دستورالعملهای محلی برای ماندن در پناهگاه یا تخلیه را کجا پیدا کنید.
- برنامه را با خود فرد بنویسید و بیش از یک کمکرسان مورد اعتماد را نام ببرید.
- یک کیت کوچک با شماره‌های تماس کلیدی، فهرست داروها، شارژر و وسایل آرامشبخش نگه دارید.
- از خانه سالمندان یا برنامه روزانه بپرسید که طرح تخلیه‌شان چیست.
- دستورالعملهای اضطراری محلی را دنبال کنید و برای گیجی ناگهانی به کمک پزشکی فوری مراجعه کنید.
در این صفحه (6 بخش)
یک وضعیت اضطراری میتواند روال‌های آشنا را به هم بریزد و فهمیدن آنچه اتفاق می‌افتد را برای فردی که با زوال عقل زندگی میکند سخت‌تر کند. یک برنامه میتواند به فرد و کمک‌رسانانش کمک کند با فشار کمتری در لحظه عمل کنند. این برنامه باید با نیازهای فرد، محلی که در آن زندگی میکند و خطرهای محلی آن منطقه هماهنگ باشد.
راهنمای آماده‌سازی برای اضطرار انجمن آلزایمر توصیه میکند اطلاعات، وسایل و حمایت پشتیبان آماده شود. راهنمای FEMA برای سالمندان و افراد دارای معلولیت نیز بر ارتباط، حمل‌ونقل، داروها و وسایل کمکی تأکید دارد. این اطلاعات برنامهریزی کلی است؛ دستورالعملهای محلی اضطرار را دنبال کنید.
چطور برنامه‌ای بسازم که با فرد هماهنگ باشد؟
از فرد بپرسید چه چیزی به او احساس امنیت بیشتری می‌دهد و به چه کسانی اعتماد دارد. اگر ممکن است، او را در انتخاب محل تجمع، شماره‌های اضطراری و وسایل آشنایی که باید همراه ببرید شرکت دهید. دستورالعمل‌ها را کوتاه و واضح نگه دارید. با تغییر روال‌ها، سلامت یا توانایی حرکتی فرد، برنامه هم میتواند تغییر کند.
بیش از یک نفر را نام ببرید که بتواند کمک کند. مراقب اصلی ممکن است سر کار باشد، بیرون از خانه باشد یا خودش درگیر همان اتفاق باشد. توافق کنید چه کسی با چه کسی تماس بگیرد، چه کسی میتواند با ماشین برساند و چه کسی اگر برنامه‌ها تغییر کرد سر بزند. به هر کمکرسان فقط اطلاعاتی را بدهید که برای کمک کردن لازم دارد.
به این فکر کنید که چه چیزی ممکن است حمایت معمول فرد را مختل کند. اگر در آپارتمان زندگی میکند، در برنامه روزانه شرکت میکند یا مراقبت در منزل دریافت میکند، بپرسید آن سرویس در تخلیه، قطعی برق یا تعطیلی چه کار میکند. مشخص کنید چه کسی با خانواده تماس می‌گیرد و نیازهای حمایتی فرد چگونه برآورده میشود.
چه اطلاعات و وسایلی را آماده نگه دارم؟
یک کیت کوچک بسازید که حمل آن آسان باشد. شماره‌های تماس اضطراری فعلی، فهرست داروها، اطلاعات مهم سلامت، شارژر تلفن، عینک یا سمعک یدکی در صورت نیاز، لباس مناسب هوا و یک وسیله آرامشبخش آشنا را در آن بگذارید. وسایل حرکتی یا ارتباطی را که فرد به آنها وابسته است اضافه کنید. هر از گاهی بررسی کنید که مواد داخل کیت بهروز باشند.
مدارک ضروری را جایی نگه دارید که سریع به آن دسترسی داشته باشید، اما اطلاعات خصوصی را محافظت کنید. از فرد بپرسید کدام اطلاعات را می‌خواهد و با چه کسی در میان گذاشته شود. یک کمکرسان ممکن است به نام فرد، روش ترجیحی ارتباط، اطلاعات تماس مهم و اطلاعات دارویی نیاز داشته باشد، اما به همه پرونده‌های خصوصی او نیاز ندارد.
بهترین وسایل، چیزهایی هستند که همین فرد واقعاً از آنها استفاده میکند. یک لباس مورد علاقه، عکس، کتاب یا شیء کوچک و آشنا ممکن است از چند وسیله تازه‌ای که فرد نمی‌شناسد آرام‌بخش‌تر باشد. کیت را آنقدر سبک نگه دارید که کسی بتواند آن را بیخطر حمل کند.
یک برنامه کتبی باید چه چیزهایی را بگوید؟
برنامه کوتاه‌تر راحت‌تر با یک کمکرسان پشتیبان به اشتراک گذاشته میشود تا مجموعه‌ای طولانی از یادداشت‌ها. با موافقت فرد، این موارد را بنویسید:
- با چه کسی تماس بگیریم. کمکرسان اصلی و پشتیبان، ارائه‌دهندگان مراقبت از فرد و راه تماس با هرکدام را فهرست کنید. مشخص کنید اگر خانوار جابه‌جا شد، چه کسی بقیه را خبر میکند.
- چطور ارتباط برقرار کنیم. نام ترجیحی فرد، بهترین روش فهمیدن اطلاعات برای او و کلمات یا روال‌های آشنایی را که به او کمک میکند جهت خود را پیدا کند، یادداشت کنید.
- چطور سفر کنیم. گزینه حمل‌ونقل و وسایل حرکتی یا ارتباطی را که فرد به آنها وابسته است ثبت کنید. پیش از اضطرار از ارائه‌دهنده یا دفتر اضطراری محلی درباره گزینههای قابل دسترس بپرسید.
- ضروریات کجاست. جای کیت و فهرست فعلی داروها را یادداشت کنید. اطلاعات خصوصی را در جای امن نگه دارید و فقط جزئیات لازم برای هر کمکرسان را در اختیار او بگذارید.
- سرویس چه کاری انجام می‌دهد. اگر فرد خارج از خانه مراقبت دریافت میکند، نام فرد تماس و محل برنامه اضطراری فعلی سرویس را فهرست کنید.
مطمئن شوید کمکرسان پشتیبان می‌داند برنامه کجاست و چطور از آن استفاده کند. اگر برق یا دسترسی به تلفن قطع شد، یک نسخه کاغذی در دسترس داشته باشید، اما جزئیات حساس سلامت را جایی نگذارید که مهمانان بتوانند آن را بخوانند.
درباره پناه گرفتن یا تخلیه چه باید بدانم؟
یاد بگیرید دستورالعملهای اضطراری محلی کجا منتشر می‌شوند و هشدارها چطور به خانوار می‌رسند. تصمیم بگیرید اگر مقامات تخلیه را توصیه کردند، به کجا بروید و فرد چگونه به آنجا می‌رسد. اگر فرد از ویلچر، واکر، اکسیژن یا وسیله دیگری استفاده میکند، از ارائه‌دهنده مربوطه بپرسید چطور آن را جابه‌جا کنید و چه وسایل پشتیبانی ممکن است لازم باشد.
قاعده کلی واحدی برای ماندن یا رفتن وجود ندارد. نوع اضطرار، نیازهای فرد و دستورالعملهای مقامات محلی همگی اهمیت دارند. از اداره مدیریت اضطرار محلی یا ارائه‌دهنده مراقبت بپرسید چطور برای حمل‌ونقل و پناهگاه قابل دسترس برنامهریزی کنید. این راهنما را برای تصمیم‌گیری در یک اضطرار مشخص به‌تنهایی مبنا قرار ندهید.
اگر خانه سالمندان یا برنامه روزانه درگیر است، برنامه اضطراری کتبی آن را بخواهید. بپرسید مسئول فرد کیست، خانواده چطور به‌روزرسانی دریافت میکند و اگر زمان یا مسیر جابه‌جایی تغییر کرد چه میشود. راهنمای ایمنی خانه ما خطرهای روزمره داخل خانه و اطراف آن را پوشش می‌دهد.
چطور در اضطرار از فرد حمایت کنم؟
اگر امن است، کنار فرد بمانید. آنچه را که اتفاق می‌افتد با جمله‌های کوتاه و آرام توضیح دهید و در صورت لزوم اطلاعات را تکرار کنید. تا جایی که ممکن است روال‌های آشنا را حفظ کنید و به امدادگران بگویید فرد ترجیح می‌دهد چطور صدا زده شود و چه چیزی به او کمک میکند ارتباط برقرار کند.
اگر فرد پریشان شد، سروصدای اضافی را کم کنید و تعداد کسانی را که هم‌زمان صحبت میکنند محدود کنید. اگر امن و در دسترس است، یک وسیله آشنا به او بدهید. وقتی همه زیر فشار هستند، بحث نکنید یا توضیح طولانی ندهید. دستورالعملهای امدادگران و کارکنان مراقبت را دنبال کنید.
به پزشکان و کارکنان درمانی درباره هر تغییر ناگهانی در رفتار، ارتباط یا سلامت فرد بگویید. سرویس ملی سلامت بریتانیا (NHS) توضیح می‌دهد که گیجی ناگهانی به کمک پزشکی فوری نیاز دارد. فرض نکنید که یک تغییر تازه یا شدید صرفاً بخشی از زوال عقل است.
چطور برنامه را مفید نگه دارم؟
فهرست تماس، اطلاعات دارویی و وسایل را هر وقت ترتیبات مراقبت تغییر کرد بازبینی کنید. تاریخ وسایل را بررسی کنید و پس از جابه‌جایی یا نیاز تازه به وسیله حرکتی، برنامه را بهروز کنید. از فرد بپرسید آیا برنامه هنوز برایش قابل قبول است و چه کسانی را می‌خواهد در آن شرکت داشته باشند.
مراقبان هم به پشتیبانی نیاز دارند. راهنمای مراقبت از خود مراقب ایده‌هایی برای درخواست کمک از دیگران دارد. یک برنامه ساده با چند کمکرسان مورد اعتماد میتواند از فهرست طولانی‌ای که هیچ‌کس آن را مرور نکرده، کاربردی‌تر باشد.
هدف این است که آنقدر آماده باشید که بتوانید عمل کنید، و در عین حال فرد را در جریان بگذارید و آرام نگه دارید. دستورالعملهای اضطراری محلی را دنبال کنید و درباره نیازهای مخصوص فرد از متخصصان واجد صلاحیت بپرسید.
پرسش‌های رایج
برای فردی که زوال عقل دارد چه چیزهایی باید در کیت اضطراری گذاشت؟
فهرست داروهای بهروز، اطلاعات تماس مهم، شارژر، عینک یا سمعک در صورت نیاز، وسایل کمکی حرکتی، لباس آشنا و یک وسیله آرامشبخش را در نظر بگیرید. وسایل و مدارک را جایی نگه دارید که سریع و بیخطر به آن دسترسی داشته باشید.
چطور برای تخلیه برنامهریزی کنم؟
مشخص کنید چه کسی میتواند کمک کند، فرد چگونه سفر میکند و شما به کجا میروید. از خدمات اضطراری یا مقامات محلی درباره گزینههای قابل دسترس بپرسید و دستورالعملهای فعلی آنها را دنبال کنید.
اگر در زمان اضطرار در دسترس نباشم چه میشود؟
یک یا دو کمکرسان مورد اعتماد دیگر را نام ببرید و توافق کنید که چطور به فرد دسترسی پیدا میکنند. برنامه را به اشتراک بگذارید و فقط اطلاعات پزشکی یا حمایتی لازم برای کمک را در اختیار آنها قرار دهید.
اگر فرد در زمان اضطرار ناگهان دچار گیجی شود چه کنم؟
به امدادگران یا کارکنان پزشکی بگویید. گیجی ناگهانی به کمک پزشکی فوری نیاز دارد؛ فرض نکنید که این فقط یکی از تغییرات معمول زوال عقل است.
منبع‌ها
ما به سازمان‌ها و مطالعه‌هایی که این صفحه به آنها تکیه دارد پیوند می‌دهیم. هر کدام هنگام به‌روزرسانی صفحه بررسی شده است.
- Preparing for Emergencies · Alzheimer's Association
- Disaster Preparedness for Older Adults and People with Disabilities · Federal Emergency Management Agency
- Sudden confusion (delirium) · NHS