स्मृतिभ्रंशासह आणीबाणीचे नियोजन

आणीबाणीमुळे नेहमीचे दिनक्रम विस्कळीत होऊ शकतात, आणि स्मृतिभ्रंशासह जगणाऱ्या व्यक्तीला काय घडत आहे ते समजणे कठीण होऊ शकते. योजना असल्यास व्यक्ती आणि तिचे मदतनीस शेवटच्या क्षणी घाईशिवाय कृती करू शकतात. ती व्यक्तीच्या गरजा, ती जिथे राहते ती जागा आणि त्या भागातील स्थानिक धोके यांना साजेशी असावी.

Alzheimer’s Association चे आपत्कालीन तयारीचे मार्गदर्शन माहिती, साहित्य आणि बॅकअप आधार तयार ठेवण्याची शिफारस करते. FEMA चे ज्येष्ठ नागरिक आणि अपंग व्यक्तींसाठीचे मार्गदर्शन संवाद, वाहतूक, औषधे आणि सहाय्यक उपकरणांवरही भर देते. ही सर्वसाधारण नियोजनाची माहिती आहे; स्थानिक आपत्कालीन सूचनांचे पालन करा.

व्यक्तीला योग्य वाटेल अशी योजना कशी करावी?

व्यक्तीला सुरक्षित वाटण्यासाठी काय मदत करेल आणि तिचा कोणावर विश्वास आहे, ते विचारा. शक्य असल्यास, भेटण्याची जागा, आपत्कालीन संपर्क आणि सोबत न्यायच्या ओळखीच्या वस्तू निवडण्यात तिला सामील करा. सूचना छोट्या आणि स्पष्ट ठेवा. व्यक्तीच्या दिनक्रमात, आरोग्यात किंवा हालचालीत बदल झाला तर योजना बदलू शकते.

एकापेक्षा जास्त मदत करू शकणाऱ्या व्यक्तींची नावे द्या. मुख्य काळजीवाहक कामावर, घराबाहेर किंवा त्याच आपत्कालीन परिस्थितीत असू शकतो. कोण कोणाशी संपर्क साधेल, कोण लिफ्ट देईल आणि योजना बदलल्यास कोण व्यक्तीची चौकशी करेल, ते ठरवा. प्रत्येक मदतनीसाला त्यांना आवश्यक असलेल्या माहितीची प्रत द्या.

व्यक्तीचा नेहमीचा आधार कशामुळे खंडित होऊ शकतो याचा विचार करा. ती फ्लॅटमध्ये राहत असेल, प्रौढ दिवस कार्यक्रमाला जात असेल किंवा घरगुती काळजी घेत असेल, तर त्या सेवा स्थलांतर, वीज खंडित होणे किंवा बंद होणे कसे हाताळतात ते विचारा. कुटुंबाशी कोण संपर्क साधेल आणि व्यक्तीच्या आधाराच्या गरजा कशा पूर्ण होतील, ते शोधा.

कोणती माहिती आणि साहित्य तयार ठेवावे?

सहज नेता येईल अशी छोटी किट तयार करा. त्यात सध्याचे आपत्कालीन संपर्क, औषधांची यादी, महत्त्वाची आरोग्य माहिती, फोनचा चार्जर, गरज असल्यास अतिरिक्त चष्मा किंवा श्रवणयंत्र, हवामानानुसार कपडे आणि एक ओळखीची आरामदायी वस्तू ठेवा. व्यक्ती वापरत असलेली हालचाल किंवा संवादाची साधने समाविष्ट करा. वेळोवेळी वस्तू अद्ययावत आहेत का ते तपासा.

आवश्यक कागदपत्रे आवाक्यात असलेल्या ठिकाणी ठेवा, पण खासगी माहिती सुरक्षित ठेवा. व्यक्तीला कोणती माहिती कोणासोबत शेअर करायची आहे ते विचारा. मदतनीसाला व्यक्तीचे नाव, संवादाची पसंतीची पद्धत, महत्त्वाचे संपर्क आणि औषधांची माहिती लागू शकते, पण प्रत्येक खासगी नोंद त्यांना लागत नाही.

सर्वोत्तम वस्तू त्या आहेत ज्या ही व्यक्ती प्रत्यक्षात वापरते. तिचा आवडता स्वेटर, फोटो, पुस्तक किंवा छोटी ओळखीची वस्तू, ओळखीची नसलेली अतिरिक्त साधने देण्यापेक्षा अधिक दिलासा देऊ शकते. किट इतके हलके ठेवा की कोणी ते सुरक्षितपणे उचलू शकेल.

लिखित योजनेत काय असावे?

बॅकअप मदतनीसाला छोटी योजना वाचणे अनेक नोंदींपेक्षा सोपे जाते. व्यक्तीच्या संमतीने, खालील गोष्टी समाविष्ट करा:

• कोणाशी संपर्क साधायचा. मुख्य आणि बॅकअप मदतनीस, व्यक्तीचे काळजी पुरवठादार आणि प्रत्येकाशी संपर्क साधण्याचा मार्ग नोंदवा. घराचे स्थलांतर झाले तर इतरांना कोण अद्ययावत माहिती देईल ते सांगा.
• संवाद कसा साधायचा. व्यक्तीचे पसंतीचे नाव, माहिती तिला कशी सर्वात चांगली समजते आणि तिला दिलासा देऊ शकणारे ओळखीचे शब्द किंवा दिनक्रम नोंदवा.
• प्रवास कसा करायचा. वाहतूक पर्याय आणि व्यक्ती वापरत असलेली हालचाल किंवा संवादाची उपकरणे नोंदवा. आणीबाणीपूर्वी सुलभ पर्यायांबद्दल पुरवठादाराला किंवा स्थानिक आपत्कालीन कार्यालयाला विचारा.
• आवश्यक गोष्टी कुठे आहेत. किट आणि सध्याची औषधांची यादी कुठे ठेवली आहे ते नोंदवा. खासगी नोंदी सुरक्षित ठिकाणी ठेवा, आणि प्रत्येक मदतनीसाला आवश्यक तपशीलच द्या.
• सेवा काय करेल. व्यक्तीला घराबाहेर काळजी मिळत असेल तर नेमका संपर्क द्या आणि सेवेची सध्याची आपत्कालीन योजना कुठे मिळेल ते लिहा.

बॅकअप मदतनीसाला योजना कुठे आहे आणि ती कशी वापरायची हे माहीत आहे का ते तपासा. वीज किंवा फोन बंद पडला तर कागदी प्रत उपलब्ध ठेवा, पण भेट देणाऱ्यांना वाचता येईल अशा ठिकाणी संवेदनशील आरोग्य तपशील लावू नका.

आश्रय घेणे किंवा स्थलांतराबद्दल काय माहीत असावे?

स्थानिक आपत्कालीन सूचना कुठे प्रसिद्ध होतात आणि घरापर्यंत अलर्ट कसे पोहोचतात ते जाणून घ्या. अधिकाऱ्यांनी स्थलांतराचा सल्ला दिला तर कुठे जायचे आणि व्यक्ती तिथे कशी पोहोचेल ते ठरवा. व्यक्ती व्हीलचेअर, वॉकर, ऑक्सिजन किंवा इतर उपकरणे वापरत असेल, तर संबंधित पुरवठादाराला ती कशी न्यायची आणि कोणते बॅकअप साहित्य लागू शकते, ते विचारा.

राहायचे की निघायचे याचा कोणताही सार्वत्रिक नियम नाही. आणीबाणी, व्यक्तीच्या गरजा आणि स्थानिक अधिकाऱ्यांच्या सूचना, या सर्वांना महत्त्व आहे. सुलभ वाहतूक आणि निवारा कसा नियोजित करायचा ते स्थानिक आपत्कालीन व्यवस्थापन कार्यालयाला किंवा काळजी पुरवठादाराला विचारा. एखाद्या विशिष्ट आपत्कालीन परिस्थितीत निर्णय घेण्यासाठी हे मार्गदर्शक पुरेसे नाही.

केअर होम किंवा प्रौढ दिवस कार्यक्रमाचा सहभाग असेल तर त्यांची लिखित आपत्कालीन योजना मागा. व्यक्तीची जबाबदारी कोणाची आहे, कुटुंबाला अद्ययावत माहिती कशी मिळेल आणि उचलण्याची किंवा प्रवासाची योजना बदलली तर काय होईल, हे विचारा. घरातील आणि घराभोवतीच्या रोजच्या धोक्यांबद्दल आमचे घर सुरक्षितता मार्गदर्शक माहिती देते.

आपत्कालीन परिस्थितीत व्यक्तीला कसा आधार द्यावा?

शक्य असल्यास व्यक्तीसोबत रहा. काय घडत आहे ते छोट्या, शांत वाक्यांत समजवा, आणि गरज असल्यास माहिती पुन्हा सांगा. शक्य तिथे ओळखीचे दिनक्रम जपा, आणि व्यक्तीला कसे संबोधले जावे आणि कोणती गोष्ट तिला संवादात मदत करते ते प्रतिसादकर्त्यांना सांगा.

व्यक्ती अस्वस्थ झाली तर अतिरिक्त आवाज कमी करा आणि एकाच वेळी बोलणाऱ्या लोकांची संख्या मर्यादित ठेवा. सुरक्षित आणि उपलब्ध असेल तर ओळखीची वस्तू द्या. सर्वजण दडपणाखाली असताना वाद घालणे किंवा लांब स्पष्टीकरण देणे टाळा. आपत्कालीन कर्मचारी आणि केअर स्टाफ यांच्या सूचनांचे पालन करा.

व्यक्तीच्या वागण्यात, संवादात किंवा आरोग्यात अचानक बदल झाला असेल तर वैद्यकीय कर्मचाऱ्यांना सांगा. NHS सांगते की अचानक गोंधळासाठी तत्काळ वैद्यकीय मदत लागते. नवीन किंवा गंभीर बदल हा केवळ स्मृतिभ्रंशाचा भाग आहे असे गृहीत धरू नका.

योजना उपयोगी कशी ठेवावी?

काळजीच्या व्यवस्थेत बदल झाला की संपर्क यादी, औषधांची माहिती आणि उपकरणे तपासा. साहित्याच्या तारखा तपासा आणि स्थलांतर किंवा नव्या हालचालीच्या गरजेनंतर योजना अद्ययावत करा. योजना अजूनही व्यक्तीला सोयीची वाटते का आणि तिला कोणाला सामील करायचे आहे, ते तिला विचारा.

काळजीवाहकांनाही बॅकअपची गरज असते. इतर लोकांना आधार वाटून घेण्यास सांगण्याबद्दल काळजीवाहक स्व-काळजी मार्गदर्शकात कल्पना आहेत. काही विश्वासू मदतनीस असलेली साधी योजना, कोणीही न तपासलेल्या लांब यादीपेक्षा वापरण्यास सोपी असते.

उद्दिष्ट असे आहे की कृती करता येईल इतकी तयारी ठेवावी, आणि त्याचवेळी व्यक्तीला सहभागी आणि आरामदायी ठेवावे. स्थानिक आपत्कालीन सूचनांचे पालन करा आणि व्यक्तीच्या गरजांबद्दल पात्र व्यावसायिकांना विचारा.