پشتیبانی از توالت و بی‌اختیاری برای افراد مبتلا به دمانس

مشکل‌های مربوط به توالت می‌توانند برای فرد و کسانی که کمکش می‌کنند آزاردهنده باشند. حادثه را یک نیاز مراقبتی بدانید، نه یک شکست. بپرسید چه کمکی برای فرد راحت است، او را در تصمیم‌ها دخیل نگه دارید و حریم خصوصی‌اش را محفوظ بدارید. ممکن است فرد بتواند بعضی مراحل را به‌تنهایی انجام دهد یا بخواهد مراقبی آشنا نزدیکش باشد.

راهنمای انجمن آلزایمر آمریکا دربارهٔ بی‌اختیاری، توصیه‌های دمانس استرالیا دربارهٔ کنترل ادرار و مدفوع و راهنمای NHS برای مراقبت از فرد مبتلا به دمانس بر کرامت، حمایت ساده و مشورت حرفه‌ای هنگام شروع مشکل‌ها تأکید می‌کنند. این صفحه اطلاعات عمومی است و تشخیص یا برنامهٔ مراقبت شخصی نیست.

آیا مشکل تازهٔ توالت همیشه به خاطر دمانس است؟

نه. یک مشکل تازه یا رو به وخامت می‌تواند چند علت داشته باشد. دمانس ممکن است تشخیص نیاز به رفتن، پیدا کردن سرویس بهداشتی یا مدیریت لباس را سخت‌تر کند. علت‌های دیگر می‌توانند عفونت، یبوست، اثر دارو یا دشواری در حرکت باشند. مراقب از روی یک حادثه نمی‌تواند علت را تشخیص دهد.

وقتی کنترل مثانه یا روده تغییر می‌کند، با پزشک یا متخصص سلامت دیگری تماس بگیرید. اگر مفید است، یادداشت کنید تغییر از کی شروع شده، چه چیزی دیده‌اید و آیا فرد از درد یا ناراحتی گفته است. این کمک می‌کند متخصص پرسش‌های هدفمند بپرسد. داروها را بر اساس یک راهنمای عمومی متوقف یا تغییر ندهید.

اگر فرد ناگهان گیج شود، فوراً از خدمات اورژانس محلی کمک بگیرید. توصیهٔ NHS دربارهٔ گیجی ناگهانی توضیح می‌دهد که گیجی ناگهانی نیاز به توجه فوری دارد. تغییر تدریجی در عادت‌های توالت فرق دارد، اما همچنان ارزش گفت‌وگوی حرفه‌ای را دارد.

چطور سرویس بهداشتی را آسان‌تر پیدا کردنی و قابل استفاده کنم؟

مسیر را روشن و قابل‌دیدن کنید. یک چراغ شب، فضای کافی برای راه رفتن و قرار دادن وسایل روزمره در جای آشنا ممکن است کمک کند. اگر فرد کلمه یا تصویر را می‌شناسد، یک برچسب ساده روی در ممکن است مفید باشد. پیش از باز گذاشتن در سرویس بهداشتی بپرسید، چون فرد ممکن است حریم خصوصی را ترجیح دهد.

لباسی که فرد بتواند به‌راحتی مدیریتش کند، مراحل اضافی را کم می‌کند. لباس‌های معمول او را در دسترس نگه دارید و اگر تغییر بست یا محل نگهداری لباس، روال را ناآشنا می‌کند، از آن پرهیز کنید. راهنمای ایمنی خانه دربارهٔ نورپردازی و مسیر روشن به سرویس بهداشتی است. پیش از تغییر تجهیزات حمام یا نصب دستگیره، از یک متخصص کاردرمانی یا متخصص واجد صلاحیت دیگر بپرسید.

فضا باید خصوصی و آشنا باشد. وسایلی را که فرد ممکن است با توالت یا چیز دیگری اشتباه بگیرد کم کنید. کلید برق را در دسترس نگه دارید. هر بار فقط یک چیز را عوض کنید و تنها در صورتی آن را نگه دارید که فرد با آن راحت است.

وقتی ممکن است فرد به توالت نیاز داشته باشد چه بگویم؟

از واژه‌های معمول بزرگسالان و لحنی آرام استفاده کنید. یک پیشنهاد کوتاه مثل «دوست داری از سرویس بهداشتی استفاده کنی؟» به فرد فرصت می‌دهد جواب دهد. از کودک‌گویی، شوخی، یادآوری در جمع یا پرسیدن در حضور دیگران پرهیز کنید، چون ممکن است او را شرمنده کند.

بعضی افراد نیاز خود را با رفتار نشان می‌دهند، نه با حرف. ممکن است بی‌قرار شوند، قدم بزنند، لباسشان را بکشند یا به سمت اتاقی آشنا بروند. این نشانه‌ها دلیل قطعی نیاز به توالت نیستند؛ پس آرام کمک پیشنهاد دهید و به واکنش فرد توجه کنید.

اگر یک زمان آشنا برای رفتن به توالت برای فرد خوب کار می‌کند، آن را به‌عنوان بخشی از روز پیشنهاد دهید. روال یک دعوت است، نه دستور. اگر فرد نپذیرفت، بحث نکنید و او را مجبور به نشستن نکنید. صبر کنید، اگر خواست دفعهٔ دیگر پیشنهاد دهید و به الگوهای معمول فرد توجه کنید، نه اینکه برنامهٔ زمانی سختی تحمیل کنید.

بعد از یک حادثه چطور پاسخ دهم؟

صدایتان را خنثی نگه دارید و کرامت فرد را محفوظ بدارید. از سرزنش، انزجار یا تصحیح او جلوی دیگران پرهیز کنید. جملهٔ ساده‌ای مثل «بگو چه کمکی می‌تواند کارساز باشد» به فرد اجازه می‌دهد راهنمایی‌تان کند. لباس تمیز یا جایی خصوصی برای عوض کردن لباس پیشنهاد دهید، اما پیش از کمک کردن اجازه بگیرید.

به فرد فرصت دهید مراحلی را که می‌تواند انجام دهد، خودش انجام دهد. ممکن است بخواهد خودش لباس عوض کند، یا یک فرد مورد اعتماد نزدیکش باشد، یا برای لحظه‌ای تنها گذاشته شود. اگر به کمک عملی نیاز دارد، مراحل را در قدم‌های کوتاه توضیح دهید و مطمئن شوید راحت است. کار خصوصی او را نگه ندارید و عجولانه انجامش ندهید.

می‌توانید برای یک بیرون رفتن، اگر فرد بخواهد، یک لباس تمیز یا کیسهٔ کوچک و محرمانه آماده کنید. پیش از نگه داشتن محصولات کنترل ادرار در فضای مشترک یا گفتن حادثه به دیگران، اجازه بگیرید. اگر محصولات محافظتی یا ملحفه‌های مخصوص می‌توانند کمک کنند، از متخصص سلامت یا مشاور کنترل ادرار بپرسید کدام گزینه‌ها با نیاز و ترجیح فرد جور است.

آیا باید مایعات را محدود کنم یا محصول انتخاب کنم؟

مایعات فرد را برای پیشگیری از حادثه کم نکنید، مگر اینکه متخصص سلامتش توصیهٔ مشخص داده باشد. انجمن آلزایمر آمریکا هشدار می‌دهد که محدود کردن مایعات می‌تواند به کم‌آبی و مشکل‌های دیگر منجر شود. افراد مبتلا به دمانس ممکن است برای نوشیدن کافی به یادآوری یا کمک نیاز داشته باشند. برای هر محدودیت مایعات، برنامهٔ مراقبت فردی را دنبال کنید.

پوشک، شورت محافظ یا ملحفهٔ ضدآب انتخاب‌های شخصی‌اند. ممکن است به بعضی افراد کمک کنند، اما هیچ محصول واحدی برای همه مناسب نیست. دربارهٔ گزینه‌ها، راحتی، اندازه، مسائل پوستی و نحوهٔ استفاده‌ای که فرد می‌پسندد، با پزشک یا مشاور کنترل ادرار صحبت کنید. اگر فرد مقاومت می‌کند، محصولی را به او نپوشانید؛ بپرسید چه چیزی برایش قابل قبول است.

کِی باید برای کمک حرفه‌ای اقدام کنم؟

دربارهٔ مشکل‌های تازه، رو به وخامت یا دردناک توالت از پزشک بپرسید. عفونت، یبوست، اثر دارو یا مشکل سلامت دیگری ممکن است نیاز به توجه داشته باشد. توضیح کوتاهی از آنچه تغییر کرده و از کی بنویسید. مشاور کنترل ادرار در بعضی مناطق می‌تواند در گزینه‌های عملی کمک کند؛ از پزشک بپرسید چطور می‌توانید حمایت محلی پیدا کنید.

اگر فرد ناگهان گیج شود، فوراً کمک پزشکی بگیرید. برای سایر نگرانی‌های مربوط به کنترل ادرار و مدفوع، برای مشورت با متخصص سلامت تماس بگیرید، نه اینکه خودتان علت را تشخیص دهید. بر اساس یک مقالهٔ وب مایعات را محدود نکنید، داروها را تغییر ندهید یا درمانی را شروع نکنید.

چطور کار مراقبت را به شکل محترمانه تقسیم کنیم؟

اگر چند نفر کمک می‌کنند، از فرد بپرسید چه چیزهایی را مایل است در میان بگذارد. یک یادداشت خصوصی با واژه‌های ترجیحی، روال و نوع کمکی که فرد می‌خواهد می‌تواند از تکرار توضیح‌ها جلوگیری کند. فقط آنچه را که کمک بعدی لازم دارد بگویید و اگر ترجیح‌های فرد عوض شد، یادداشت را به‌روز کنید.

مراقبت از توالت برای مراقبان هم می‌تواند خسته‌کننده باشد. اگر فرد موافق است، از یک فرد مورد اعتماد یا خدمات مراقبتی بخواهید نوبت را بگیرد. راهنمای مراقبت از خود برای مراقب راه‌های گرفتن حمایت و استراحت را دارد. مراقبت محترمانه یعنی هم از حریم خصوصی فرد و هم از توان مراقب برای ادامه دادن محافظت شود.

هدف این است که کمک بدون فشار در دسترس باشد. آرام پاسخ دهید، حریم خصوصی را حفظ کنید، انتخاب‌های فرد را نگه دارید و دربارهٔ مشکل‌های تازه از متخصص بپرسید.