जब परिवारका सदस्यहरू डिमेन्सियाको हेरचाहबारे असहमत हुन्छन्

जब परिवारको कुनै सदस्यलाई डिमेन्सिया हुन्छ, नातेदारहरू सुरक्षा, हेरचाह वा भविष्यबारे असहमत हुन सक्छन्। एकजना सदस्यले दैनिक कठिनाइहरू देख्न सक्छन्; अर्कोले कम भेट्न सक्छन् वा व्यक्तिलाई पहिलेको रूपमा सम्झन सक्छन्। पैसा, दूरी, काम र पारिवारिक भूमिकाहरूले दबाब थप्न सक्छन्। द्वन्द्व पीडादायी हुन्छ, तर त्यसले कसैले कम वास्ता गरेको भन्ने प्रमाणित गर्दैन।

Alzheimer’s Association को पारिवारिक द्वन्द्वसम्बन्धी मार्गदर्शन ले दोष नलगाई सुन्न, हेरचाहका विशेष कामबारे छलफल गर्न र आवश्यकता बदलिँदा फेरि कुराकानी गर्न सुझाव दिन्छ। Dementia Australia ले पनि परिवारहरू हेरचाहका निर्णयमा असहमत हुन सक्छन् र बाहिरी सहयोगको आवश्यकता पर्न सक्छ भनी उल्लेख गर्छ। यो गाइडले कुरा गर्ने एउटा तरिका दिन्छ; यसले कानुनी अधिकार समाधान गर्दैन र एउटा व्यक्तिका लागि कुन हेरचाह सही हो भनी निर्णय गर्दैन।

व्यक्तिलाई केन्द्रमा कसरी राख्ने?

डिमेन्सिया भएका व्यक्तिलाई उनीहरूका लागि के महत्त्वपूर्ण छ र उनीहरू कसरी संलग्न हुन चाहन्छन् भनेर सोध्नुहोस्। निदान हुनुले दैनिक जीवनबारेका कुराकानीमा उनीहरूको स्थान हटाउँदैन। उनीहरूले कसलाई समावेश गर्न चाहन्छन् र कुन जानकारी साझा गर्न सहज मान्छन् भनेर सोध्नुहोस्। यदि उनीहरूलाई आफ्नो प्राथमिकता व्यक्त गर्न मद्दत चाहिन्छ भने समय दिनुहोस् र एक पटकमा एउटा विकल्पबारे कुरा गर्नुहोस्।

निदानपछिका पहिलो कदमसम्बन्धी गाइड मा भविष्यको योजनामा व्यक्तिलाई सहभागी गराउने विचारहरू छन्। यदि व्यक्तिले निर्णयमा मद्दत गर्न कसैलाई छानेका छन् भने, उनीहरूको गोपनीयता र इच्छाको सम्मान गर्दै छलफलमा त्यस व्यक्तिलाई समावेश गर्नुहोस्। कानुनी निर्णय गर्ने अधिकारबारे परिवारका सदस्यहरू असहमत भए अनुमान नगरी स्थानीय योग्य पेशेवरसँग सोध्नुहोस्।

पारिवारिक कुराकानी कसरी सुरु गर्ने?

सकिन्छ भने संकट आउनुअघि शान्त समय छान्नुहोस्। छलफलका लागि एउटा विषय तय गर्नुहोस्, जस्तै कसले यातायात दिन सक्छ वा अर्को भेट कसरी मिलाउने। कठिन निर्णयहरूको लामो सूचीले सबैका लागि सुन्न गाह्रो बनाउन सक्छ।

कुराकानीअघि तपाईंले के देख्नुभएको छ र के अनुमान गर्नुभएको छ लेख्नुहोस्। उदाहरणका लागि, “बुबाले यस महिना दुई भेट छुटाउनुभयो” एउटा खास अवलोकन हो। “बुबाले अब केही पनि व्यवस्थापन गर्न सक्नुहुन्न” भन्ने व्यापक निष्कर्ष हो, जसले उनको क्षमता वा प्राथमिकतालाई प्रतिबिम्बित नगर्न सक्छ।

प्रत्येक जनालाई उनीहरू के चिन्तित छन् भनेर बताउने मौका दिनुहोस्। बीचमा नरोकी सुन्नुहोस्, दोष नलगाउनुहोस् र कसले कति योगदान गर्छ भनेर तुलना नगर्नुहोस्। टाढा बस्ने व्यक्तिले दैनिक आवश्यकता नदेख्न सक्छन्; धेरै हेरचाह गरिरहेका व्यक्ति थाकेका हुन सक्छन्। दुवै अनुभव महत्त्वपूर्ण हुन्छन्, भले पनि उनीहरूका धारणा फरक हुन्छन्।

बैठकमा के छलफल गर्ने?

कुरा व्यावहारिक राख्नुहोस्। छोटो एजेन्डाले परिवारलाई स्पष्ट अर्को कदमसहित छाड्न मद्दत गर्न सक्छ:

यदि कुनै विषयमा चिकित्सकीय सल्लाह चाहिन्छ भने प्रश्न लेखेर हेरचाह टोलीलाई सोध्नुहोस्। डाक्टर भेटको गाइड ले त्यो कुराकानीको तयारीमा मद्दत गर्न सक्छ। कानुनी कागजात, सुविधा वा सम्झौतासम्बन्धी मतभेद भने स्थानीय नियम जान्ने योग्य पेशेवरकहाँ लैजानुहोस्।

हेरचाहका काम कसरी न्यायोचित ढंगले बाँड्ने?

न्याय भन्नाले सधैं बराबर बाँडफाँट हुँदैन। Alzheimer’s Association ले समय, पैसा र प्रयास समावेश गर्ने कामको सूची बनाउन सुझाव दिन्छ। त्यसपछि प्रत्येक जनाले के रुचाउँछन् र वास्तवमा के गर्न सक्छन् भनेर सोध्नुहोस्।

कोही नियमित भेट वा व्यक्तिगत हेरचाहमा सहयोग गर्न सक्छन्। अरूले भेट तय गर्ने, यातायात, खाना पठाउने, कागजात वा साप्ताहिक जाँचमा राम्रो सक्न सक्छन्। टाढा बस्ने नातेदारले पनि व्यक्तिले सहमति जनाए सेवा खोज्ने वा आपूर्ति मिलाउने काम गर्न सक्छन्। भूमिका, अपडेट र भ्रमणका लागि थप पूर्ण योजना चाहिएमा दीर्घदूरी हेरचाहसम्बन्धी गाइड हेर्नुहोस्।

सहमति भएका कामहरू एउटै साझा क्यालेन्डर वा लिखित सूचीमा राख्नुहोस्। कसको जिम्मेवारी हो, कति बेला र योजना बदलिए कसलाई सम्पर्क गर्ने भन्ने पनि लेख्नुहोस्। कसैको स्वास्थ्य, कामको तालिका वा हेरचाह गर्ने क्षमता बदलिँदा सूचीको पुनरावलोकन गर्नुहोस्। हेरचाहकर्ताको आत्म-हेरचाहसम्बन्धी गाइड ले अरूलाई सहयोग गर्न भन्ने तरिकाहरू समेट्छ।

अझै असहमत भए के गर्ने?

जे थाहा छ, व्यक्तिले के चाहन्छन् र अझै अनुत्तरित प्रश्न के हो भन्नेमा फर्कनुहोस्। एउटै बैठकमा सबै कुरा मिल्ने सम्भावना नहुन सक्छ। अहिलेका लागि सुरक्षित र स्वीकार्य एउटा कदममा सहमत हुनुहोस्, र ठूलो निर्णयको पुनः छलफल गर्ने समय तय गर्नुहोस्।

यदि नातेदारहरू बसाइँसराइबारे असहमत छन् भने, हो वा होइन भनी मतदान गर्नुको सट्टा पहिलो कदम जानकारी जुटाउने बनाउनुहोस्। घरमा कुन सहयोग नपुगेको छ, व्यक्तिले के रुचाउँछन् र परिवारले कुन विकल्प बुझ्न चाहन्छ भनेर सोध्नुहोस्। व्यक्तिलाई सरुवा गर्न प्रतिबद्ध नगरी हेरचाह गृहको भ्रमण वा घरमै सेवा दिने प्रदायकसँगको कुराकानीले छलफललाई जानकारी दिन सक्छ। विकल्पहरू तुलना गर्ने प्रश्नहरूका लागि आवासीय हेरचाहसम्बन्धी गाइड हेर्नुहोस्।

तनाव जारी रहे कुनै विश्वसनीय तेस्रो व्यक्तिलाई सहयोग माग्न भन्नुहोस्। विषयअनुसार त्यो व्यक्ति व्यक्तिको चिकित्सक, सामाजिक कार्यकर्ता, परामर्शदाता, मध्यस्थकर्ता वा धार्मिक नेता हुन सक्छ। समर्थन समूहले नातेदारहरूलाई समान परिवर्तनको सामना गरिरहेका मानिसहरूसँग कुरा गर्ने ठाउँ पनि दिन सक्छ। चिकित्सकीय, कानुनी वा आर्थिक प्रश्नहरूमा पेशेवर सल्लाह विशेष महत्त्वपूर्ण हुन्छ।

यदि पारिवारिक द्वन्द्वले व्यक्तिको सुरक्षा वा हेरचाहमा असर गर्छ भने सहयोगका लागि स्थानीय योग्य सेवासँग सम्पर्क गर्नुहोस्। व्यक्तिलाई झगडाको बीचमा नछाड्नुहोस्। तत्काल खतरा छ भने स्थानीय आपतकालीन सेवा प्रयोग गर्नुहोस्।

परिवार सधैं सहमत नहुन सक्छन्, र एउटा कुराकानीले समस्या समाधान नहुन सक्छ। व्यक्तिलाई सुन्न जारी राख्नुहोस्, स्पष्ट प्रतिबद्धता गर्नुहोस् र कुनै एक नातेदारले सबै बोक्नुअघि मद्दत माग्नुहोस्।