स्मृतिभ्रंश काळजीबाबत कुटुंब सहमत नसते तेव्हा

स्मृतिभ्रंश असलेली व्यक्ती कुटुंबात असते तेव्हा नातेवाईक सुरक्षितता, काळजी किंवा भविष्याबद्दल वेगवेगळे विचार करू शकतात. एकजण रोजच्या अडचणी पाहत असतो; दुसरा कदाचित कमी वेळा भेटत असेल किंवा व्यक्ती पूर्वी कशी होती तीच आठवत असेल. पैसे, अंतर, नोकरी आणि कुटुंबातील भूमिका यामुळे दबाव आणखी वाढू शकतो. संघर्ष वेदनादायक असतो, पण त्यावरून कोणी कमी काळजी घेते, असे लगेच ठरत नाही.

अल्झायमर असोसिएशनचे कौटुंबिक संघर्षांबाबतचे मार्गदर्शन दोष न देता ऐकण्याचा, काळजीच्या विशिष्ट कामांवर चर्चा करण्याचा आणि गरजा बदलतील तसे संभाषणाकडे परत येण्याचा सल्ला देते. डिमेंशिया ऑस्ट्रेलिया यानेही नमूद केले आहे की काळजीच्या निर्णयांवर कुटुंबांमध्ये मतभेद होऊ शकतात आणि त्यांना बाहेरच्या आधाराची गरज भासू शकते. हे पृष्ठ बोलण्याचा एक मार्ग सुचवते; ते कायदेशीर अधिकार ठरवत नाही किंवा एका व्यक्तीसाठी कोणती काळजी योग्य आहे हेही ठरवत नाही.

व्यक्तीला केंद्रस्थानी कसे ठेवता येईल?

स्मृतिभ्रंश असलेल्या व्यक्तीला तिच्या आयुष्यासाठी काय महत्त्वाचे आहे आणि तिला यात कसे सहभागी व्हायचे आहे, हे विचारा. निदानामुळे दैनंदिन आयुष्याबद्दलच्या संभाषणांतील तिचे स्थान संपत नाही. तिला कोणाला सहभागी करायचे आहे आणि कोणती माहिती सांगायला ती आरामदायी आहे, हे विचारा. तिला एखादी इच्छा व्यक्त करण्यासाठी मदत हवी असेल, तर तिला वेळ द्या आणि एका वेळी एका निवडीवर चर्चा करा.

निदानानंतरच्या पहिल्या पायऱ्यांबाबतच्या मार्गदर्शनात भविष्यातील नियोजनात व्यक्तीला सहभागी करण्याच्या कल्पना आहेत. व्यक्तीने निर्णयांमध्ये मदत करण्यासाठी कोणाला निवडले असेल, तर तिची गोपनीयता आणि इच्छा जपून त्या व्यक्तीला चर्चेत सामील करा. कायदेशीर निर्णयाधिकाराबाबत कुटुंबात मतभेद असतील, तर अंदाज लावण्याऐवजी स्थानिक पात्र तज्ज्ञांना विचारा.

कौटुंबिक चर्चा कशी सुरू करावी?

शक्य असेल तर संकट येण्यापूर्वी शांत वेळ निवडा. चर्चेसाठी एकच विषय ठरवा, उदाहरणार्थ कोण गाडीने सोडणार किंवा पुढची भेट कशी ठरवायची. कठीण निर्णयांची मोठी यादी असली, तर सर्वांना नीट ऐकणे कठीण जाते.

चर्चेपूर्वी तुम्ही काय पाहिले आहे आणि तुम्ही काय गृहीत धरत आहात, ते लिहून ठेवा. उदाहरणार्थ, “बाबा या महिन्यात दोन भेटी विसरले” हे ठोस निरीक्षण आहे. “बाबांना आता काहीच जमत नाही” हा व्यापक निष्कर्ष आहे, जो त्यांची क्षमता किंवा पसंती कदाचित प्रतिबिंबित करत नसेल.

प्रत्येकाला तो कशाबद्दल चिंतेत आहे ते सांगण्याची संधी द्या. मध्येच न बोलता, दोष न देता किंवा कोण किती योगदान देतो याची तुलना न करता ऐका. दूर राहणाऱ्या व्यक्तीला दैनंदिन गरजा कदाचित दिसत नसतील; जी व्यक्ती बहुतेक काळजी घेत आहे ती थकलेली असू शकते. दोघांचे अनुभव महत्त्वाचे आहेत, जरी त्यामुळे त्यांची मते वेगळी असली तरी.

बैठकीत कोणत्या गोष्टींवर चर्चा करावी?

चर्चा व्यावहारिक ठेवा. एक छोटी कार्यसूची कुटुंबाला स्पष्ट पुढचे पाऊल घेऊन जायला मदत करू शकते:

एखाद्या विषयात वैद्यकीय सल्ला हवा असेल, तर प्रश्न लिहून काळजी घेणाऱ्या टीमला विचारा. डॉक्टर-भेटीबाबतचे मार्गदर्शन अशा संभाषणाची तयारी करण्यास मदत करू शकते. कायदेशीर कागदपत्रे, फायदे किंवा करारांबाबतचे मतभेद स्थानिक नियम जाणणाऱ्या पात्र व्यावसायिकांकडे सोपवा.

काळजीची कामे न्याय्यपणे कशी वाटावीत?

न्याय्य म्हणजे नेहमी समान वाटप असे नाही. अल्झायमर असोसिएशन सुचवते की कामांच्या यादीत वेळ, पैसे आणि मेहनत यांचा समावेश करावा. त्यानंतर प्रत्येकाची पसंती काय आहे आणि तो प्रत्यक्षात काय करू शकतो, हे विचारा.

काहीजण नियमित भेटी किंवा वैयक्तिक काळजीत मदत करू शकतात. इतर जण भेटींचे वेळापत्रक, वाहतूक, जेवण पोहोचवणे, कागदपत्रे किंवा आठवड्यातून एकदा संपर्क ठेवणे यासाठी अधिक योग्य असू शकतात. जो नातेवाईक दूर राहतो तोही, व्यक्तीची संमती असल्यास, कॉल्सचे समन्वय करू शकतो, स्थानिक सेवांचा शोध घेऊ शकतो किंवा साहित्य मिळवू शकतो. भूमिका, अपडेट्स आणि भेटींसाठी अधिक सविस्तर योजना दूरवरून काळजी घेण्याबाबतच्या मार्गदर्शनात आहे.

ठरलेली कामे एका सामायिक कॅलेंडरमध्ये किंवा लिखित यादीत ठेवा. कोण जबाबदार आहे, किती वेळा करायचे आहे आणि योजना बदलल्यास कोणाशी संपर्क करायचा, ते नमूद करा. कोणाचे आरोग्य, नोकरीचे वेळापत्रक किंवा काळजी देण्याची क्षमता बदलली, तर यादीचा आढावा घ्या. काळजी घेणाऱ्यांच्या स्वतःच्या काळजीबाबतचे मार्गदर्शन इतरांकडून आधार मागण्याचे मार्ग सांगते.

तरीही मतभेद कायम राहिले तर काय करावे?

जे माहीत आहे, व्यक्तीची इच्छा काय आहे आणि कोणता प्रश्न अजून सुटलेला नाही, याकडे परत जा. एका बैठकीत सगळे सुटेल असे नाही. सध्या सुरक्षित आणि सर्वांना मान्य असेल असे एक पाऊल ठरवा, आणि मोठा निर्णय पुन्हा कधी पाहायचा ते ठरवा.

नातेवाईकांमध्ये स्थलांतराबद्दल मतभेद असतील, तर “हो” किंवा “नाही” असे मतदान करण्याऐवजी पहिले पाऊल माहिती गोळा करणे असू द्या. घरी कोणत्या आधाराची कमतरता आहे, व्यक्तीला काय आवडेल आणि कुटुंबाला कोणते पर्याय जाणून घ्यायचे आहेत, ते विचारा. एखाद्या काळजी केंद्राला भेट देणे किंवा घरी सेवा देणाऱ्या संस्थेशी बोलणे, व्यक्तीला स्थलांतरासाठी बांधील न करता चर्चेला दिशा देऊ शकते. निवासी काळजीबाबतच्या मार्गदर्शनात पर्यायांची तुलना करण्यासाठी प्रश्न आहेत.

तणाव कायम राहिला, तर एखाद्या विश्वासू तिसऱ्या व्यक्तीची मदत घ्या. विषयानुसार ती व्यक्ती डॉक्टर, समाजसेवक, समुपदेशक, मध्यस्थ किंवा धर्मगुरू असू शकते. आधार गटही नातेवाईकांना अशाच बदलांतून जाणाऱ्या लोकांशी बोलण्याची जागा देऊ शकतो. वैद्यकीय, कायदेशीर किंवा आर्थिक प्रश्नांसाठी व्यावसायिक सल्ला विशेषतः महत्त्वाचा आहे.

कुटुंबातील संघर्षाचा व्यक्तीच्या सुरक्षिततेवर किंवा काळजीवर परिणाम होत असेल, तर मदतीसाठी स्थानिक पात्र सेवेशी संपर्क करा. व्यक्तीला वादाच्या मध्यभागी अडकू देऊ नका. तात्काळ धोका असेल तर स्थानिक आपत्कालीन सेवांना बोलवा.

कुटुंब नेहमी सहमत होईलच असे नाही, आणि एका संभाषणाने प्रश्न सुटेलच असे नाही. व्यक्तीचे ऐकत राहा, स्पष्ट वचनबद्धता ठेवा आणि एका नातेवाईकावर सगळा भार पडण्यापूर्वी मदत मागा.