ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੰਭਾਲ

ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਿੱਜੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਨਾਲ ਜੀ ਰਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਰੁਟੀਨ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਟੂਥਬਰਸ਼ ਵਰਤਣਾ ਥਕਾਵਟ ਭਰਿਆ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਮਦਦ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੋਣ ’ਤੇ ਅਸੁਖਾਵਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰੁਟੀਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰਿਆ ਰੱਖੋ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਅਤੇ ਜੋ ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਕਰਨ ਦਿਓ।

ਅਲਜ਼ਾਈਮਰ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਗਾਈਡ ਅਤੇ ਡਿਮੈਂਸ਼ੀਆ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਬਾਰੇ ਸਲਾਹ ਜਾਣੂ ਰੁਟੀਨ, ਛੋਟੀਆਂ ਹਿਦਾਇਤਾਂ ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆ ਆਉਣ ’ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਮਦਦ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਨਾ ਆਮ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਹੈ, ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਡਾਕਟਰੀ ਸਲਾਹ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਦੇਖਭਾਲ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ।

ਮੈਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਮੂੰਹ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨੂੰ ਜਾਣੂ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਾਂ?

ਜੇ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਆਮ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਵਰਤੋ। ਟੂਥਬਰਸ਼, ਟੂਥਪੇਸਟ ਅਤੇ ਤੌਲੀਆ ਉੱਥੇ ਰੱਖੋ ਜਿੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਾਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿਓ। “ਟੂਥਬਰਸ਼ ਚੁੱਕੋ” ਲੰਮੀਆਂ ਹਿਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲੋਂ ਸੌਖਾ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਕਦਮ ਲਈ ਸਮਾਂ ਦਿਓ। ਜੇ ਉਹ ਆਪ ਬੁਰਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦਿਓ। ਜੇ ਯਾਦ-ਦਹਾਨੀ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਮਦਦ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਿੰਕ ਕੋਲ ਬੈਠਣਾ ਜਾਂ ਅਜਿਹਾ ਬੁਰਸ਼ ਵਰਤਣਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਫੜ ਸਕਣ। ਜੇ ਆਮ ਬੁਰਸ਼ ਸੰਭਾਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਵਿਕਲਪ ਪੁੱਛੋ।

ਬੁਰਸ਼ ਕਰਨ ਨੂੰ ਇਮਤਿਹਾਨ ਜਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਂਹ ਕਹੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟੇ ਜਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰੁਕੋ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਮਾਹੌਲ ਬਦਲੋ ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਸਲਾਹ ਲਓ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੁਰਸ਼ ਨਾ ਪਾਓ, ਅਤੇ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਨਾ ਰੱਖੋ।

ਜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰੁਟੀਨ ਔਖੀ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਵੇਖੋ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਕਦਮ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਬੁਰਸ਼ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਟੂਥਪੇਸਟ ਪਸੰਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਥੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਤਸ਼ਖ਼ੀਸ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਛੋਟਾ ਨੋਟ ਲਿਖੋ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਡਾਕਟਰ ਅਗਲੇ ਕਦਮਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਰੁਟੀਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਬਦਲੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਸਕੇ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਕੀ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਨਿੱਜਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ ਮਦਦ ਕਰਾਂ?

ਮਦਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਛੋ, ਭਾਵੇਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਜੇ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਰੱਖੋ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੌਲੀਆ ਵਰਤੋ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਖੋਲ੍ਹੋ। ਇਹ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਹੜੇ ਮਦਦਗਾਰ ਨਾਲ ਅਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਕਦਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਝਾਓ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਿਖਾਏ ਤਾਂ ਰੁਕ ਜਾਓ। ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਡਾਕਟਰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੁਟੀਨ ਵਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਮਾਹਿਰ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਜਿਹੀ ਸਰੀਰਕ ਤਕਨੀਕ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾ ਵਰਤੋ।

ਨਕਲੀ ਦੰਦਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਨਕਲੀ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਆਮ, ਸਾਫ਼ ਪਛਾਣੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ’ਤੇ ਰੱਖੋ। ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸਟੋਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸੁਖਾਵਾਂ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਕੀ ਫਿੱਟ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਵਾਈ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਦੇਖਭਾਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ’ਤੇ ਨਕਲੀ ਦੰਦ ਪਹਿਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਟਾਫ਼ ਪਛਾਣ ਸਕੇ ਇਸ ਲਈ ਸਟੋਰੇਜ ਡੱਬੇ ’ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾਓ।

ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ ਜਾਂ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਨਕਲੀ ਦੰਦ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਓ। ਢਿੱਲਾ ਜਾਂ ਅਸੁਖਾਵਾਂ ਨਕਲੀ ਦੰਦ ਖਾਣਾ ਔਖਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ। ਸਾਡੀ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੀ ਗਾਈਡ ਸ਼ਾਂਤ ਖਾਣੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਅਤੇ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਲਈ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਸਲਾਹ ਕਦੋਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ?

ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਰੱਖੋ ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕਲੀਨਿਕ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ, ਸ਼ਾਂਤ ਵਿਆਖਿਆ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਮੰਦ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮੌਜੂਦਾ ਦਵਾਈਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਨੋਟ ਲੈ ਜਾਓ ਕਿ ਕੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੁਰਸ਼ ਕਰਨਾ, ਚਬਾਉਣਾ ਜਾਂ ਨਕਲੀ ਦੰਦ ਪਹਿਨਣਾ।

ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਦਮ ਕਰਕੇ ਦੱਸੇ ਕਿ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਸਾਥੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਖੁਦ ਸ਼ਾਮਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨਿਯਮਤ ਕਲੀਨਿਕ ਤੱਕ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸੌਖੀਆਂ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੋ।

ਹੋਰ ਮਦਦਗਾਰ ਰੁਟੀਨ ਇਕਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਜੇ ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮੈਂਬਰ, ਘਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਮਚਾਰੀ ਜਾਂ ਕੇਅਰ-ਹੋਮ ਦਾ ਸਟਾਫ਼ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜਿਹੀ ਰੁਟੀਨ ਤੈਅ ਕਰੋ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ। ਜਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕੇ ਉਹੀ ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਵਰਤੋ। ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕੀ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲੈਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਮਦਦਗਾਰ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰੋ: ਪਸੰਦੀਦਾ ਸਮਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਆਪ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਕਦਮ ਔਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਮਦਦ ਬੰਦ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਲਿਖਤੀ ਨੋਟ ਨਿੱਜੀ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਦੇਖਭਾਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਆਮ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮੰਨੋ। ਲਿਖਤੀ ਰੁਟੀਨ ਇੱਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਹੈ, ਇਹ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਂਹ ਕਹੇ ਤਾਂ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਸੰਦਾਂ ਬਦਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੁੜ ਪੁੱਛੋ ਅਤੇ ਢਾਲੋ। ਜੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਔਖੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਉਹ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਸਲਾਹ ਮੰਗੋ।

ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਸੰਕੇਤ ਦੱਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ?

ਮੂੰਹ ਦਾ ਦਰਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਸਣਾ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚਿਹਰਾ ਖਿੱਚਣਾ, ਬੁਰਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ, ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਜਾਂ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਸੁਰਾਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਡਾਕਟਰ ਦਰਦ, ਮਸੂੜਿਆਂ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ, ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੜਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਨਕਲੀ ਦੰਦ ਜੋ ਹੁਣ ਠੀਕ ਫਿੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਬਾਉਣ ਜਾਂ ਨਿਗਲਣ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਹਤ ਮਾਹਿਰ ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਆਮ ਲੇਖ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਬਣਤਰ ਨਾ ਬਦਲੋ, ਮੂੰਹ ਦਾ ਇਲਾਜ ਨਾ ਕਰੋ ਜਾਂ ਨਿਗਲਣ ਦੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਨਾ ਅਜ਼ਮਾਓ। ਤੇਜ਼ ਦਰਦ, ਸੋਜ, ਖ਼ੂਨ ਵਗਣਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੁਰੰਤ ਡਾਕਟਰੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਫੌਰੀ ਮਦਦ ਲਓ।

ਟੀਚਾ ਅਜਿਹੀ ਰੁਟੀਨ ਹੈ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਨ ਸਕੇ, ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮਦਦ ਨਾਲ। ਜਾਣੀ-ਪਛਾਣੀ ਯਾਦ-ਦਹਾਨੀ, ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸਥਿਤੀ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਸਮੱਸਿਆ ਜਾਰੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਾਕਟਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਸਹਾਇਤਾ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ।