Opieka nad zwierzęciem a demencja: wspólna rutyna

Zwierzę może być częścią codziennego rytmu i życia rodzinnego osoby. Karmienie, spacer albo zwykłe siedzenie przy zwierzęciu to również czynności, które osoba może chcieć dalej wykonywać. Demencja może utrudnić niektóre zadania, ale to nie znaczy, że ktoś inny powinien je automatycznie przejąć.

Wskazówki Alzheimer’s Society dotyczące opieki nad zwierzęciem zalecają wczesne planowanie opieki nad zwierzęciem oraz korzystanie z rutyn i przypomnień. Wskazówki Dementia Australia dotyczące aktywności wymieniają zwierzęta wśród działań, które mogą mieć znaczenie. Celem tego poradnika jest praktyczne wsparcie dla osoby i zwierzęcia, a nie twierdzenie, że zwierzęta leczą demencję.

Jak ułatwić rutynę opieki nad zwierzęciem?

Zacznij od pytania osoby, jakie czynności lubi i chce zachować. Jedna osoba może lubić karmić kota, ale nie sprzątać kuwety; inna może chcieć wyprowadzać psa razem z członkiem rodziny. Plan powinien być dopasowany do osoby, zwierzęcia i dostępnej pomocy.

• Połącz opiekę z istniejącą rutyną. Wystaw jedzenie po śniadaniu, sprawdź miskę z wodą przy robieniu herbaty albo wyjdź z psem po znanej audycji radiowej. Wskazówka, która już należy do dnia, może być łatwiejsza do zapamiętania niż nowy harmonogram.
• Trzymaj przybory w jednym znanym miejscu. Przechowuj jedzenie, smycz lub szczotkę dla zwierzęcia tam, gdzie osoba się ich spodziewa, a ciężkie przedmioty i środki chemiczne ustaw bezpiecznie. Prosta etykieta lub notatka mogą pomóc, jeśli osoba tego chce.
• Niech będzie jedno widoczne przypomnienie. Krótka notatka przy przyborach albo wpis w kalendarzu może wystarczyć. Unikaj zasypywania domu przypomnieniami, które sprawiają, że osoba czuje się obserwowana lub poprawiana.
• Zostaw czas na zadanie. Spacer lub karmienie mogą zajmować więcej czasu niż kiedyś. Nie poganiaj osoby, jeśli cieszy się wspólnym czasem.

Jeśli opieką nad zwierzęciem dzieli się kilka osób, użyj krótkiej listy, która pokaże, kto danego dnia wykonuje które zadanie. Trzymaj ją przy przyborach albo użyj przypomnienia, które osoba już lubi. Nie twórz dodatkowych alarmów ani notatek, jeśli wystarczy jedna jasna wskazówka.

Poradnik o codziennej rutynie zawiera więcej pomysłów na łączenie czynności ze znaną częścią dnia.

Jaką pomoc mogą zaoferować rodzina lub przyjaciele?

Proponuj konkretne zadanie zamiast ogólnej obietnicy. Przyjaciel może kupować karmę co miesiąc, sąsiad może dołączyć do spaceru, a członek rodziny może pojechać na wizytę weterynaryjną. Jeśli osoba chce dalej karmić lub szczotkować zwierzę, zorganizuj pomoc wokół tej roli, zamiast ją odbierać.

Uzgodnijcie, kto pomoże, gdy zwykły opiekun wyjedzie albo osoba zachoruje. Powiedz tej osobie, gdzie są przybory, jaką rutynę preferuje osoba i do kogo dzwonić, gdy zwierzę wygląda na chore. Sprawdź, czy pomagający czuje się swobodnie ze zwierzęciem i czy zwierzę czuje się przy nim dobrze.

Jeśli osoba korzysta z opieki świadczonej przez firmę lub organizację, zapytaj, jak opieka nad zwierzęciem może się wpisać w wizyty. Zgoda i zasady domowe mają znaczenie: nie zakładaj, że opiekun zawodowy może wyprowadzać, karmić lub obsługiwać zwierzę w ramach swoich obowiązków. Uzgodnijcie zadanie z osobą, opiekunem i członkiem rodziny odpowiedzialnym za zwierzę.

Jak poznać, że potrzebna jest większa pomoc?

Zwracaj uwagę na konkretne zdarzenia, a nie oceniaj osoby po etapie choroby czy wyniku. Miska, która wielokrotnie pozostaje pusta, pominięty spacer, który zostawia zwierzę zestresowane, albo osoba wyraźnie wyczerpana opieką nad zwierzęciem mogą sygnalizować, że jedno zadanie wymaga więcej wsparcia. Zmiana zachowania, apetytu lub wyglądu zwierzęcia to także powód, by skontaktować się z weterynarzem.

Porozmawiaj z osobą o tym, co zauważyłeś. Może chcieć przypomnienia, wspólnego spaceru albo pomocnika przy jednym zadaniu, zachowując resztę rutyny. Jeśli problem zdrowotny, z poruszaniem się lub bezpieczeństwem wpływa na jej zdolność do opieki nad zwierzęciem, poproś jej zespół opieki lub lokalną usługę wsparcia o pomoc w znalezieniu rozwiązań.

Nie czekaj na kryzys, by myśleć o pomocy awaryjnej. Poradnik o życiu samemu z demencją zawiera sposoby na uzgodnienie kontaktów kontrolnych i praktycznej pomocy, z zachowaniem wyborów osoby w centrum uwagi.

Jak planować zmiany w przyszłości?

Zapytaj osobę, komu zaufałaby w opiece nad zwierzęciem, gdyby trafiła do szpitala, była poza domem lub nie mogła wykonywać jakiegoś zadania. Zapisz zwykłą rutynę zwierzęcia, jego jedzenie, dane kontaktowe weterynarza i osoby, które zgodziły się pomóc. Przechowuj te informacje tam, gdzie osoba i zaufani pomocnicy mogą je znaleźć, za jej zgodą.

Plan może się zmieniać. Przeglądaj go, gdy zmienia się rutyna, sprawność lub wsparcie osoby albo gdy zmieniają się potrzeby zwierzęcia. Jeśli konieczna jest przeprowadzka, włącz osobę w decyzję, gdzie zamieszka zwierzę i jak może z nim pozostać w kontakcie, o ile jest to praktyczne. Wczesne planowanie daje wszystkim więcej czasu na rozważenie opcji, które chronią zarówno życzenia osoby, jak i opiekę nad zwierzęciem.

Co zrobić, gdy wizyta przy zwierzęciu lub czynność nie są komfortowe?

Pozwól osobie i zwierzęciu wyznaczyć tempo. Proponuj wspólny czas tylko wtedy, gdy oboje wydają się czuć dobrze. Krótka wizyta, siedzenie w pobliżu albo oglądanie zdjęcia zwierzęcia mogą wystarczyć. Przerwij, jeśli osoba zaczyna się niepokoić, zwierzę próbuje odejść lub wygląda na zestresowane. Inne znane sposoby na wspólne spędzanie czasu znajdziesz w pomysłach na aktywności na stronie.