مراقبت از حیوان خانگی و زوال عقل: پشتیبانی از یک روال مشترک

حیوان خانگی می‌تواند بخشی از ریتم روزانه و زندگی خانوادگی فرد باشد. غذا دادن، قدم زدن یا فقط نشستن کنار یک حیوان هم می‌تواند فعالیتی باشد که فرد دوست دارد ادامه دهد. زوال عقل ممکن است برخی کارها را سخت کند، اما این به آن معنا نیست که کس دیگری خودکار باید کل کار را بر عهده بگیرد.

راهنمای مراقبت از حیوان خانگی انجمن آلزایمر بریتانیا توصیه می‌کند برنامه‌ریزی برای مراقبت از حیوان را زود شروع کنید و از روال‌ها یا یادآورها استفاده کنید. راهنمای فعالیت‌های بنیاد زوال عقل استرالیا حیوانات خانگی را در میان فعالیت‌هایی می‌آورد که می‌توانند معنادار باشند. هدف این راهنما حمایت عملی از فرد و حیوان است، نه ادعای اینکه حیوان خانگی زوال عقل را درمان می‌کند.

چطور روال مراقبت از حیوان را آسان‌تر کنیم؟

از فرد بپرسید کدام کارها را دوست دارد و می‌خواهد نگه دارد. یک نفر ممکن است غذا دادن به گربه را دوست داشته باشد، اما تمیز کردن جعبه خاک را نه؛ دیگری ممکن است دوست داشته باشد با یکی از اعضای خانواده سگ را بیرون ببرد. برنامه را مشخص فرد، حیوان و حمایتی که در دسترس است نگه دارید.

• مراقبت را به یک روال موجود وصل کنید. غذا را بعد از صبحانه بگذارید، وقتی چای درست می‌کنید ظرف آب را نگاه کنید، یا بعد از یک برنامه رادیویی آشنا سگ را بیرون ببرید. نشانه‌ای که قبلاً بخشی از روز است، ممکن است از یک برنامه زمانی تازه راحت‌تر دنبال شود.
• وسایل را در یک جای آشنا نگه دارید. غذا، بند یا برس حیوان را کنار هم بگذارید، جایی که فرد انتظار دارد پیدایشان کند، و اشیای سنگین یا مواد شیمیایی را ایمن نگه دارید. اگر فرد بخواهد، یک برچسب یا یادداشت ساده کمک می‌کند.
• یک یادآوری قابل‌دیدن بگذارید. یک یادداشت کوتاه کنار وسایل حیوان یا یک مورد در تقویم ممکن است کافی باشد. از پر کردن خانه با یادآورهایی که حس تحت نظر بودن یا اصلاح شدن به فرد می‌دهد، پرهیز کنید.
• برای کار وقت بگذارید. قدم زدن یا غذا دادن ممکن است حالا بیشتر طول بکشد. اگر فرد از وقت گذراندن با هم لذت می‌برد، او را عجولانه تند نکنید.

اگر چند نفر در مراقبت از حیوان سهیم هستند، یک فهرست کوتاه بنویسید که نشان دهد هر روز چه کسی کدام کار را انجام می‌دهد. آن را کنار وسایل حیوان نگه دارید یا از یک یادآور که فرد دوست دارد استفاده کنید. اگر یک نشانه روشن کافی است، هشدار یا یادداشت اضافه نسازید.

راهنمای روال روزانه ما ایده‌های بیشتری برای وصل کردن یک فعالیت به بخش آشنای روز دارد.

چه کمکی می‌تواند خانواده یا دوستان ارائه دهند؟

یک کار مشخص پیشنهاد دهید، نه یک وعده کلی. یک دوست می‌تواند هر ماه غذای حیوان را بیاورد، یک همسایه می‌تواند در قدم زدن همراه شود، یا یک عضو خانواده می‌تواند به ویزیت دامپزشکی برود. اگر فرد می‌خواهد غذا دادن یا برس زدن حیوان را ادامه دهد، کمک را دور آن نقش تنظیم کنید، نه اینکه آن نقش را بردارید.

توافق کنید اگر مراقب معمول دور است یا فرد بیمار شده، چه کسی کمک کند. به آن کمک‌کننده بگویید وسایل کجاست، فرد چه روالی را ترجیح می‌دهد و اگر حیوان بیمار به نظر رسید با چه کسی تماس بگیرد. مطمئن شوید کمک‌کننده با حیوان راحت است و حیوان هم با او راحت است.

اگر فرد از یک ارائه‌دهنده مراقبت حمایت می‌گیرد، بپرسید مراقبت از حیوان چطور می‌تواند در دیدارها جا بگیرد. اجازه و قوانین خانه مهم است: فرض نکنید مراقب پولی به‌عنوان بخشی از نقش خود می‌تواند حیوان را قدم بزند، غذا بدهد یا با آن کار کند. کار را با فرد، ارائه‌دهنده و عضو خانواده‌ای که مسئول حیوان است توافق کنید.

چطور بفهمیم حمایت بیشتری لازم است؟

به رخدادهای مشخص توجه کنید، نه اینکه فرد را با یک مرحله یا نمره قضاوت کنید. ظرف غذای حیوان که مرتب خالی می‌ماند، قدم‌زدن جاافتاده‌ای که حیوان را ناراحت می‌کند، یا فردی که بعد از مراقبت از حیوان خسته به نظر می‌رسد، ممکن است نشان دهد یک کار به حمایت بیشتری نیاز دارد. تغییر در رفتار، اشتها یا ظاهر حیوان هم دلیلی برای تماس با دامپزشک است.

با فرد درباره آنچه دیده‌اید صحبت کنید. ممکن است یک یادآور، قدم زدن مشترک یا کمک برای یک کار را بپذیرد، در حالی که بقیه روال را خودش نگه می‌دارد. اگر یک مشکل سلامتی، تحرک یا ایمنی توانایی او برای مراقبت از حیوان را تحت تأثیر قرار داده، از تیم مراقبت او یا یک خدمت حمایتی محلی بخواهید در یافتن گزینه‌ها کمک کنند.

منتظر بحران نمانید تا به مراقبت پشتیبان فکر کنید. راهنمای زندگی تنها با زوال عقل روش‌هایی برای توافق بر سر تماس‌های منظم و کمک عملی ارائه می‌دهد، در حالی که انتخاب‌های فرد در مرکز قرار می‌گیرد.

چطور برای تغییرهای آینده برنامه بریزیم؟

از فرد بپرسید به چه کسی اعتماد دارد که از حیوان مراقبت کند، اگر بستری شود، خانه نباشد یا دیگر نتواند یک کار مشخص را انجام دهد. روال معمول حیوان، غذا، اطلاعات تماس دامپزشک و افرادی که موافقت کرده‌اند کمک کنند را بنویسید. این اطلاعات را جایی نگه دارید که فرد و کمک‌کنندگان مورد اعتماد بتوانند پیدایش کنند، با اجازه فرد.

این برنامه ممکن است با گذشت زمان تغییر کند. وقتی روال، تحرک یا میزان حمایت فرد عوض می‌شود، یا نیازهای حیوان تغییر می‌کند، آن را مرور کنید. اگر جابه‌جایی لازم شد، فرد را در تصمیم درباره محل زندگی حیوان و راه‌های ارتباط او با حیوان، در حد عملی بودن، درگیر کنید. برنامه‌ریزی زودهنگام به همه زمان بیشتری می‌دهد تا گزینه‌هایی را در نظر بگیرند که هم خواسته‌های فرد و هم مراقبت از حیوان را حفظ کند.

اگر ملاقات یا فعالیت با حیوان راحت نیست چه؟

اجازه دهید فرد و حیوان سرعت را تعیین کنند. فقط وقتی هر دو راحت به نظر می‌رسند، زمان مشترک را پیشنهاد دهید. یک دیدار کوتاه، نشستن نزدیک یا نگاه کردن به عکس حیوان ممکن است کافی باشد. اگر فرد ناآرام شد، حیوان سعی کرد دور شود یا استرس نشان داد، متوقف شوید. ایده‌های فعالیت سایت راه‌های آشنای دیگری برای گذراندن وقت با هم دارد.