स्मृतिभ्रंश आणि वाहन चालवणे यावर बोलणे

वाहन चालवणे हे व्यक्तीच्या ओळखीचा, स्वातंत्र्याचा आणि दैनंदिन दिनक्रमाचा भाग असू शकते. भविष्यातील बदलांबद्दल बोलणे सर्वांसाठीच कठीण असू शकते. लवकर सुरुवात केल्यास ऐकण्यासाठी, निवडी करण्यासाठी आणि प्रवासाचे इतर मार्ग वापरून पाहण्यासाठी अधिक जागा मिळू शकते. हे पान वाहन चालवण्याची तपासणी किंवा एखादी विशिष्ट व्यक्ती वाहन चालवण्यासाठी सुरक्षित आहे का, यावरचा निर्णय नाही.

Alzheimer’s Association चे स्मृतिभ्रंश आणि वाहन चालवणे यावरील मार्गदर्शन, Dementia Australia चा वाहन चालवण्याबाबतचा सल्ला आणि NHTSA चे काळजीवाहकांसाठीचे मार्गदर्शन पुढे नियोजन करण्याची आणि व्यक्तीला सामील करण्याची शिफारस करतात. डॉक्टर, वाहन-पुनर्वसन तज्ज्ञ आणि स्थानिक परवाना प्राधिकरण वैयक्तिक प्रश्नांसाठी मदत करू शकतात.

संवाद कधी सुरू करावा?

शक्य असल्यास, वाहन चालवण्याच्या घटनेमुळे तातडीचा निर्णय घ्यावा लागण्याआधी सुरुवात करा. व्यक्ती कुठे जाण्याची तयारी करत नसताना किंवा तणावपूर्ण प्रवासातून परत येत नसताना, शांत वेळ निवडा. हा एकच घोषणा न करता अनेक संभाषणांपैकी पहिला असू शकतो.

वाहन चालवणे व्यक्तीसाठी काय अर्थ ठेवते ते विचारा. मित्रांना भेटणे, किराणा आणणे, कुटुंबाला मदत करणे, नोकरी करणे किंवा स्वावलंबी वाटणे, असे त्याचे अर्थ असू शकतात. हा अर्थ मान्य करणे म्हणजे सुरक्षिततेचा प्रश्न सुटला असे नाही. ते दाखवते की तुम्हाला काय गमावले जाऊ शकते हे समजते आणि नियोजन का महत्त्वाचे आहे.

व्यक्ती सहभागी होऊ इच्छिते तोपर्यंत भविष्यातील प्रवासाच्या निवडींमध्ये तिला सामील करा. तिला एखादी ठराविक व्यक्ती चालक म्हणून हवी असेल, ओळखीचा मार्ग किंवा दिवसाची ठराविक वेळ हवी असेल. तिला आवडणारे पर्याय लिहा आणि तिच्या संमतीने, एखाद्या तणावपूर्ण दिवसापूर्वी ते वापरून पाहा.

दोष न देता चिंता कशी मांडावी?

व्यापक निर्णय देण्याऐवजी एका ठोस प्रसंगाबद्दल बोला. उदाहरणार्थ, ओळखीच्या मार्गावर हरवणे, थांबण्याचे चिन्ह चुकवणे किंवा गाडीला अलीकडेच लागलेला ओरखडा. तुम्ही काय पाहिले ते सांगा आणि व्यक्तीला त्या वेळी काय आठवते किंवा काय वाटले ते विचारा. तिला “वाईट चालक” म्हणणे किंवा प्रश्न विचारून तिच्या स्मरणशक्तीची परीक्षा घेणे टाळा.

व्यक्तीचे मत ऐका. तिला गोंधळ, चकाकी, थकवा किंवा इतर अडचण जाणवली असेल. किंवा ती तुमच्या चिंतेशी असहमत असू शकते. एका संभाषणाला ती जोखीम समजते किंवा समजत नाही, याचा पुरावा मानू नका. संवाद आदराने ठेवा, आणि दोघांपैकी कोणी अस्वस्थ असेल तर विषय नंतर परत काढा.

डॉक्टर सुचवतात की लहान, पुनरावृत्त संभाषणे करावीत आणि व्यक्तीच्या ताकदी व सकारात्मक प्रवास पर्यायांवर लक्ष केंद्रित करावे. गुप्तपणे चाव्या लपवणे किंवा गाडी बंद करणे हे सुरुवातीच्या नियोजनात शत्रुत्वपूर्ण वाटू शकते, असा इशाराही ते देतात. गंभीर तत्काळ सुरक्षिततेची चिंता असेल तर पुढील धोकादायक प्रवास टाळण्यासाठी पावले उचला आणि तत्काळ व्यावसायिक मार्गदर्शन घ्या.

व्यावसायिक चर्चेसाठी कोणती माहिती उपयोगी ठरू शकते?

ठोस घटना आणि त्या केव्हा घडल्या ते लिहा. उदाहरणार्थ, चौकात गोंधळ होणे, एखाद्या ओळखीच्या ठिकाणाचा मार्ग हरवणे, चिन्हे न दिसणे किंवा गाडीला नवीन नुकसान होणे. प्रवासाबद्दल व्यक्तीने काय सांगितले आणि तिला चर्चा करायची असलेली आरोग्य किंवा औषधांमधील बदल, हेही समाविष्ट करा.

नोंदी वस्तुनिष्ठ आणि खासगी ठेवा. व्यक्तीचे गुप्तपणे रेकॉर्डिंग, पाठलाग किंवा चाचणी करू नका. व्यक्तीच्या संमतीने, जिने गाडीत प्रवास केला आहे असा कुटुंबातील सदस्य त्याने काय पाहिले ते सांगू शकतो. स्पष्ट वर्णन डॉक्टर किंवा तज्ज्ञांना चर्चेसाठी ठोस गोष्ट देते; ते कारणाचे निदान करत नाही किंवा वाहन चालवण्याची क्षमता ठरवत नाही.

Alzheimer’s Association च्या मार्गदर्शनातील धोक्याची चिन्हे व्यावसायिक सल्ला घेण्याची कारणे आहेत. ती वैयक्तिक तपासणीची जागा घेत नाहीत. व्यक्तीच्या डॉक्टरांना व्यावसायिक थेरपिस्ट किंवा इतर पात्र वाहन-पुनर्वसन तज्ज्ञाकडे रेफरलबद्दल विचारा. स्थानिक परवाना नियम राज्य किंवा प्रादेशिक परवाना प्राधिकरणाकडे तपासा.

एकत्र प्रवासाची योजना कशी करावी?

व्यक्तीला जे प्रवास टिकवायचे आहेत त्यांपासून सुरुवात करा: मित्रांना भेटणे, खरेदी, भेटी, प्रार्थनास्थळ किंवा ओळखीचे उपक्रम. प्रत्येक प्रवासासाठी कोण चालवू शकेल, कोणते वाहतूक पर्याय स्वीकार्य वाटतात आणि कोणता आधार प्रवास सोपा करेल, यावर चर्चा करा.

पर्यायांमध्ये कुटुंब किंवा मित्रांची लिफ्ट, टॅक्सी किंवा राईड-शेअर सेवा, सार्वजनिक वाहतूक, सामुदायिक वाहतूक किंवा काही कामांसाठी वस्तू पोहोचवण्याची सेवा यांचा समावेश असू शकतो. सेवा, खर्च आणि सुलभता ठिकाणानुसार बदलतात. प्रत्येकासाठी एकच पर्याय चालेल असे गृहीत धरण्याऐवजी स्थानिक पातळीवर काय उपलब्ध आहे ते तपासा.

एखादा मार्ग किंवा सेवा एकमेव पर्याय होण्यापूर्वी एकत्र ती वापरून पाहा. व्यक्तीला सोबती हवा आहे का किंवा ती स्वतंत्रपणे प्रवास करू इच्छिते का, ते विचारा. प्रवास ओळखीचे ठेवण्याच्या आणि योजना बदलण्यासाठी जागा ठेवण्याच्या कल्पनांसाठी आमचे प्रवास-नियोजन मार्गदर्शक पहा.

पुढील प्रवास असुरक्षित वाटत असेल तर काय करावे?

चिंता गंभीरपणे घ्या आणि त्वरित सल्ला घेत असताना प्रवासाचा दुसरा मार्ग ठरवा. व्यक्ती अचानक गोंधळलेली झाली तर NHS तत्काळ वैद्यकीय मदत घेण्याचा सल्ला देते; स्थानिक आपत्कालीन सेवांचा वापर करा. व्यक्तीच्या वागण्यात अचानक झालेला बदल हा नेहमीच्या वाहन-चालवण्याच्या मतभेदासारखा हाताळू नका.

इतर गंभीर चिंतांसाठी, व्यक्तीच्या डॉक्टरांशी आणि स्थानिक परवाना प्राधिकरणाशी संपर्क साधा आणि ते राहतात त्या ठिकाणी लागू होणारी पावले विचारा. कायदेशीर आवश्यकता ठरवण्यासाठी कौटुंबिक आश्वासनावर किंवा या पानावर अवलंबून राहू नका. शक्य असल्यास, तत्काळ योजना व्यक्तीला समजावून सांगा आणि पुढे काय होते त्यात तिला सामील ठेवा.

वाहन चालवणे थांबल्यावर व्यक्तीला कसा आधार द्यावा?

वाहन चालवणे थांबणे हे खरे नुकसान वाटू शकते. ते स्पष्टपणे मान्य करा. व्यक्तीला तिच्यासाठी महत्त्वाच्या ठिकाणांना आणि उपक्रमांना आमंत्रित करत राहा. प्रवासाला व्यवस्थापित करायचे काम न मानता, लिफ्ट, वेळ आणि सोबती याबद्दल तिला पर्याय द्या.

व्यक्तीच्या संमतीने, लिफ्ट देण्याची जबाबदारी नातेवाईक किंवा मित्रांसोबत वाटून घ्या. वृद्ध किंवा अपंग व्यक्तींसाठी सामुदायिक संस्थांकडे वाहतुकीबद्दल चौकशी करा. खर्च, वेळापत्रक, उचलण्याचे नियम आणि सोबती चालतो का ते तपासा. छोट्या तपशिलांवरच ठरू शकते की एखादा पर्याय उपयोगी वाटेल की नाही.

आमचे काळजीवाहक स्व-काळजी मार्गदर्शक इतरांना आधार वाटून घेण्यास सांगण्याबद्दल माहिती देते. दैनंदिन जीवनाशी जोडलेले राहण्याच्या पद्धतीत व्यक्तीचा शक्य तितका सहभाग असावा.

उद्दिष्ट सुरक्षिततेचे रक्षण करणे आणि वाहन चालवण्याचा व्यक्तीसाठी असलेला अर्थ जपणे, असे आहे. संवाद लवकर सुरू करा, ऐका, पात्र सल्ला घ्या आणि एकत्र प्रवासाची योजना तयार करा.