Å velje eit dagtilbod for vaksne med demens

Eit dagtilbod for vaksne kan gi ei endring av omgivnadene og støtte til dagleg rutine. Det kan òg gi ein familie-omsorgsgivar tid til arbeid, ærend eller kvile. Tilboda er ulike, og eit senter som passar éin person, passar kanskje ikkje ein annan. Personen sin komfort og ønskje bør styre avgjerda.

Alzheimer’s Association si oversikt over dagsenter for vaksne og sjekklista for val av senter tilrår å sjekke tenester, tilsette, aktivitetar, kostnad og transport før du melder på. Denne sida hjelper deg å førebu spørsmål; ho rangerer eller tilrår ikkje eit bestemt senter.

Korleis kan eg avgjere om eg skal utforske eit dagtilbod?

Start med å spørje personen kva dei kunne tenkje seg å like, og kva slags hjelp dei ville godta. Dei vil kanskje ha ein sosial aktivitet, eit måltid saman med andre, selskap medan ein omsorgsgivar arbeider, eller noko anna. Eit tilbod er eit alternativ, ikkje eit krav.

Tenk på kva turar personen ønskjer å ta, dei vanlege rutinane deira og kva støtte dei treng på dagtid. Vurder om senteret sine opningstider, transport og aktivitetar passar desse behova. Om personen misliker grupper eller blir trøytt i ein travel setting, spør om det finst eit roligare alternativ eller eit kortare besøk.

Tilbodet kan òg hjelpe ein omsorgsgivar med å kvile eller handtere andre ansvar. Det er viktig, men personen si oppleving er òg viktig. Drøft begge behova ope, og finn ei ordning som kjennest akseptabel for alle som er med.

Kva tenester bør eg spørje om?

Tenestene varierer. Nokre senter fokuserer på selskap og aktivitetar; andre kan òg tilby måltid, transport, personleg omsorg eller helserelaterte tenester. Spør kva tenester som finst dei dagane personen ville delta, og om tilsette kan støtte dei behova personen har no.

Finn ut om aktivitetane, ikkje berre namnet på programmet. Spør kva deltakarane faktisk gjer, om dei kan velje mellom alternativ, og om programmet inneheld kjende interesser som musikk, kunst, hagearbeid eller samtale. Personen treng ikkje delta i kvar aktivitet. Spør om det finst eit stille rom eller tid til kvile.

Om personen treng hjelp med medisinar, mobilitet, mat eller personleg omsorg, spør nøyaktig kven som gir den støtta, og kva opplæring dei har. Gå ikkje ut frå at eit dagtilbod gir medisinsk omsorg eller kan handtere alle behov. Stadfest eventuelle helserelaterte instruksar med helseteamet til personen.

Kva bør eg sjå etter under eit besøk?

Ordne eit besøk, og ta personen med om dei ønskjer det. Legg merke til om tilsette snakkar respektfullt, gir deltakarane tid til å svare, og inviterer folk til å delta utan press. Sjå etter aktivitetar som passar personen sine interesser og evner, ikkje berre ein travel kalender.

Spør korleis senteret lærer om kvar enkelt sine ønskje, og korleis det svarar om nokon blir trøytt, bekymra eller vil gå. Finn ut kva senteret gjer i ein nødsituasjon, korleis familien får oppdateringar, og kven du kontaktar med ei bekymring.

Om det er mogleg, besøk under ein aktivitet eller eit måltid. Legg merke til om rommet kjennest komfortabelt for personen, om det er lett å bevege seg rundt, og om tilsette ser ut til å vere tilgjengelege. Ein brosjyre eller ein omvising kan hjelpe deg å førebu spørsmål, men å sjå ein vanleg dag kan fortelje meir.

Kva praktiske detaljar bør eg sjekke?

Spør om opningstider, dagar, gebyr, minstekrav til oppmøte, reglar for avbestilling og eventuelle ekstrakostnader. Spør kva måltid eller mellommåltid som er inkludert, og om ein spesiell diett kan følgjast. Kostnader og tenester varierer etter stad, så be senteret forklare dei skriftlege vilkåra.

Finn ut om transport finst, kva den kostar, og om den passar personen. Spør om hentetider, hjelp med å kome inn og ut av bilen, og kva som skjer om sjåføren blir forsinka. Om eit familiemedlem skal køyre, ta med tid og kostnad i planen din.

Spør om senteret kan gi den støtta personen treng om helsa eller dei daglege evnene endrar seg. Om senteret ikkje kan møte desse behova, spør kva tilvising eller alternativ det tilrår. Rettleiinga om heimetenester dekker ein annan type støtte som kan passe for nokre familiar.

Korleis kan personen prøve eit tilbod utan press?

Spør om senteret har eit kort introduksjonsbesøk, måltid eller aktivitet. Lat personen velje kva dei vil prøve, og kor lenge dei vil vere der, når det er mogleg. Eit første besøk kan kjennast framandt. Spør personen etterpå kva dei likte, mislikte eller ville endre.

Om personen er nølande, finn ut kvifor. Turen, støyen, framande folk eller ein bestemt aktivitet kan vere bekymringa. Du kan spørje senteret om ein mindre tilpassing er mogleg, eller besøke ein annan dag. Bruk ikkje skuldkjensle eller insistering for å få personen til å delta.

Etter nokre besøk, snakk med personen og tilsette om korleis ordninga fungerer. Eit godt tilbod kan trenge justeringar i tid, aktivitetar eller støtte. Om personen framleis er uroleg, eller tenesta ikkje passar, er det rimeleg å vurdere på nytt.

Korleis kan eg samarbeide med senteret?

Med personen sitt samtykke, del informasjon som hjelper tilsette å støtte dei: føretrekt namn, kommunikasjonsstil, rutinar, interesser og kva slags hjelp dei aksepterer. Spør korleis senteret held denne informasjonen privat, og korleis oppdateringar blir delt med familien.

Spør kven du skal kontakte om personen er sjuk, ikkje møter opp eller treng endring i støtta. Ha ein reserveplan for dagar då tilbodet er stengt, eller transporten ikkje fungerer. Om fleire hjelper til, bli einige om kven som tek seg av kvar tur og oppdatering.

Eit dagtilbod kan vere ein del av ein større støtteplan. Rettleiinga om eigenomsorg inneheld måtar å ordne pausar på, og aktivitetar for grupper i omsorgsheimar gir idear til enkle gruppeaktivitetar.

Det rette tilbodet er eitt som personen vil prøve, og som kan møte behova deira. Besøk, spør direkte, og gjer endringar basert på korleis personen kjenner seg.